Biznes w Chinach: Chińska wizja współpracy

Chiny są zwolennikami multilateralizmu, systemu wielobiegunowego, w którym widzą swój kraj jako jeden z biegunów, co stanowi potwierdzenie ich mocarstwowych aspiracji. Dążenia tego państwa do budowy nowego ładu międzynarodowego przybrały postać nawiązywania strategicznego partnerstwa z najważniejszymi podmiotami na arenie światowej.

Państwo Środka realizując swoje mocarstwowe ambicje, stara się nie wzbudzać zagrożenia z tego tytułu, w odniesieniu do innych państw. Chiny dążą do wzmocnienia swojej pozycji poprzez nawiązywanie relacji partnerskich na różnych poziomach. Ma to na celu stabilizowanie relacji w skali globalnej, ale przede wszystkim wzmacnianie pozycji Chin w regionie.

• Poziom I, strategiczne partnerstwo: Rosja (1996), Stany Zjednoczone (1997), ASEAN (2003);
• Poziom II, wszechstronne partnerstwo: Francja (1997), Kanada (1997), Meksyk (1997), Pakistan (1998), Wielka Brytania (1998);
• Poziom III, konstruktywne partnerstwo długofalowej stabilizacji: Unia Europejska (1998);
• Poziom IV, partnerstwo przyjaźni i współpracy: Japonia (1998); partnerstwo konstruktywnej współpracy: Indie (1997);
• Poziom V, partnerstwo strategicznej współpracy: Egipt (1999), Arabia Saudyjska (1999); konstruktywne partnerstwo: Republika Południowej Afryki (1999).

Koncepcję strategicznego partnerstwa należy rozumieć jako dążenie Chińczyków do uregulowania stosunków między mocarstwami oraz organizacjami międzynarodowymi  w celu umożliwienia jak najlepszego funkcjonowania wielobiegunowego porządku międzynarodowego.

W 1997 r. podczas XV Kongresu KPCh dokonano analizy roli Chin w świecie, a jej efektem było uznanie ich za jedno z głównych mocarstw. Polityka zagraniczna Chin zaczęła nabierać cech dyplomacji wielkomocarstwowej. Doszło do diametralnej zmiany w postrzeganiu własnej roli międzynarodowej - z mentalności ofiary na wielkomocarstwową.

Nowa polityka Chin wiązała się ze zmianą strategii określaną mianem „pokojowego wzrostu”. Jej rezultatem ma być pokojowy rozwój, uzyskanie pozycji mocarstwa, które będzie zjawiskiem ogólnie korzystnym.

Polecamy: Czy powinienem poszukiwać produktów na Targach Kantońskich?

W 2005 r. na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ prezydent Chin Hu Jintao przedstawił strategię harmonijnego świata, która ma swoje źródło w chińskiej polityce wewnętrznej oraz w tradycji społeczno - politycznej. Dzięki skutecznemu wykorzystywaniu współzależności gospodarczych Pekin wytrwale buduje mocarstwową pozycję. Nową strategię realizowaną przez Pekin można ująć w sześciu grupach zadań:

• przeciwdziałanie niepokojom społecznym,
• instytucjonalizacja relacji z Waszyngtonem,
• dążenie do aneksji Tajwanu bez walki,
• rozwój i utrzymanie korzystnych relacji z państwami sąsiedzkimi,
• rozwijanie relacji z Unią Europejską,
• umacnianie pozycji Chin w Afryce i Ameryce Południowej.

Specyfika chińskiej drogi dochodzenia do statusu supermocarstwa składa się z trzech głównych komponentów. Po pierwsze jest nim znaczny dorobek w rozwijaniu pokojowych stosunków politycznych w skali przede wszystkim regionalnej, co w konsekwencji staje się atrakcyjną alternatywą dla stosunków z USA oraz w skali globalnej. Drugim kryterium charakteryzującym specyfikę chińskiej mocarstwowości jest wizja polityki bezpieczeństwa narodowego, którego poszczególne wymiary – tzn. rozwój ekonomiczny, integralność terytorialna, zjednoczenie, antyhegemonizm w połączeniu z regionalizmem i pozamilitarnymi środkami realizacji bezpieczeństwa narodowego - są ze sobą wzajemnie powiązane. Na trzeci element chińskiej mocarstwowości składa się wizja porządku międzynarodowego. Państwo Środka jest zagorzałym zwolennikiem multilateralizmu, który postrzega jako panaceum na utrzymanie międzynarodowego ładu, stabilności, równości, jako opcji korzystnej dla interesów wszystkich państw.

Polecamy: Urzędnicy zapłacą za swoje błędy

Dzisiaj Chiny są potęgą ekonomiczną, w mniejszym stopniu wojskową, budują strefy wpływów politycznych, prowadzą aktywną grę dyplomatyczną, uczestniczą w instytucjach międzynarodowych. Jednym słowem - są aktywnym uczestnikiem, którego wpływ na porządek międzynarodowy jest niebagatelny.