Europejskie zgrupowanie interesów gospodarczych (EZIG)

Ramy prawne EZIG tworzy Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2137/85 z 25 lipca 1985 r. w sprawie europejskiego zgrupowania interesów gospodarczych (EUIG) - Dz.U. L 199, 31.7.1985. W Polsce tą instytucję statuuje ustawa z 4 marca 2005 r. o europejskim zgrupowaniu interesów gospodarczych i spółce europejskiej (Dz.U. z 2005 r. Nr 62 poz. 551).

Warto na wstępie zauważyć, że polski prawodawca przetłumaczył angielskie słowo grouping jako: zgrupowanie, jednak spotkać się można również (np. EUR - Lex)  z tłumaczeniem: ugrupowanie.

Rozporządzenie unijne miało na celu zminimalizowanie przeszkód prawnych i fiskalnych, jakie osoby fizyczne, przedsiębiorstwa i inne jednostki organizacyjne napotykają podejmując współpracę trans graniczną na obszarze UE.

Jak funkcjonują w Polsce przedstawicielstwa zagraniczne spółek z o.o?

Rolą EZIG jest ułatwianie lub rozwój działalności gospodarczej jego członków poprzez ustanowienie wspólnych środków, działań oraz kompetencji. Umożliwia to osiągnięcie lepszych wyników niż gdyby działalność była wykonywana indywidualnie.

Celem zgrupowania nie jest osiąganie zysków dla siebie. Jeśli zgrupowanie wypracuje zysk, jest on dzielony między członków oraz w konsekwencji opodatkowany. Podejmowane w ramach zgrupowania działania muszą wykazywać związek z działalnością gospodarczą jego członków, nie mogą jej jednak zastępować EZIG nie może zatrudniać więcej niż 500 osób.

Członkami zgrupowania mogą być spółki oraz inne jednostki organizacyjne prawa publicznego lub prywatnego, które zostały utworzone zgodnie z prawem państwa członkowskiego, posiadające siedzibę w Unii Europejskiej (UE).

W jego skład mogą wchodzić również osoby fizyczne wykonujące działalność przemysłową, handlową, rzemieślniczą, rolniczą, osoby wykonujące wolny zawód lub świadczące inne usługi w UE.

EZIG musi liczyć co najmniej dwóch członków pochodzących z różnych państw członkowskich.

Jakie bariery dla przedsiębiorcy w Unii Europejskiej?

Umowa o utworzeniu EZIG musi zawierać nazwę, siedzibę oraz przedmiot zgrupowania, a także nazwę, numer oraz miejsce wpisu do rejestru, jeśli takie istnieje, każdego członka zgrupowania, oraz czas, na jaki zostało powołane zgrupowanie, w przypadku gdy nie jest on nieokreślony.

Umowa powinna zostać złożona w rejestrze wskazanym przez każde państwo członkowskie. Rejestracja zapewnia EZIG pełną zdolność prawną w całej Wspólnocie.

Jakie są organy spółki europejskiej?

Zawiadomienie o utworzeniu lub likwidacji zgrupowania musi zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE (seria C i S).

Siedziba zgrupowania musi znajdować się na terenie Wspólnoty i może być przenoszona z jednego państwa członkowskiego do innego pod pewnymi warunkami.

Każdy członek EZIG posiada co najmniej jeden głos. Umowa o utworzeniu zgrupowania może jednakże przyznać niektórym członkom więcej niż jeden głos, pod warunkiem że żaden z nich nie będzie posiadał większości głosów. Decyzje, które muszą zostać przyjęte jednomyślnie są wyszczególnione w rozporządzeniu.

EZIG musi składać się z co najmniej z dwóch organów: pierwszy stanowią jego członkowie, którzy działają wspólnie, a drugi tworzą zarządzający. Zarządzający, lub każdy z zarządzających, jeśli zgrupowaniem zarządza więcej osób, reprezentuje i wiąże zgrupowanie w stosunku do osób trzecich, nawet w przypadku gdy jego czynności nie wchodzą w zakres celów zgrupowania.

Żadne zgrupowanie nie może ogłosić publicznej subskrypcji.

Będzie łatwiej uniknąć podwójnego opodatkowania

Do utworzenia EZIG nie wymaga się kapitału. Jego członkowie mogą dobrowolnie wybierać inne sposoby finansowania.

Zyski EZIG uznaje się za zyski członków, które są między nimi rozdzielane zgodnie z klauzulą przewidzianą w umowie o utworzeniu zgrupowania lub, w razie braku podobnej klauzuli, w częściach równych.

Zyski lub straty EZIG podlegają opodatkowaniu jedynie w zakresie, w jakim przypadają członkom. W zamian za swobodę w stosunkach umownych, która stanowi podstawę EZIG, i za brak wymogu wnoszenia minimalnego kapitału każdy członek zgrupowania ponosi nieograniczoną solidarną odpowiedzialność za jego długi.

Źródło: Komisja Europejska