Ustawa o partnerstwie publiczno-prywatnym podpisana

Ustawa zrównuje partnerstwo publiczno-prywatne z innymi przedsięwzięciami, likwidując np. podwójne opodatkowanie oraz uelastyczniając regulacje dotyczące zamówień publicznych, chociażby w sprawie obowiązujących terminów.

Ustawa o zamówieniach narzuca stronom 3-letnie limity współpracy; partnerstwo publiczno- prywatne może mieć charakter wieloletni z jednoczesną gwarancją obowiązywania umowy, np. niezależnie od kadencji samorządu.

Według resortu gospodarki, który jest autorem projektu, partnerstwo publiczno-prywatne opłaca się obu partnerom - strona prywatna bez nadmiernego ryzyka może przez wiele lat czerpać korzyści ze wspólnego przedsięwzięcia, zaś strona publiczna, pozyskując partnera z kapitałem, uzyskuje źródło finansowania części swoich zadań. Jednocześnie ustawa ma dać stronom gwarancję, że decydując się na inwestycję, nie ponoszą nadmiernego ryzyka, a wszystkie procedury są jasno zdefiniowane.

Partnerstwo publiczno-prywatne polega na zawarciu umowy między partnerem publicznym a prywatnym w celu wspólnego zrealizowania inwestycji o charakterze publicznym. Partner prywatny potem zazwyczaj zarządza inwestycją, a przede wszystkim dostarcza część bądź całość potrzebnego kapitału na jej realizację. Typowym przykładem inwestycji w ramach PPP będzie np. budowa kanalizacji, oczyszczalni ścieków i wysypisk śmieci.

Ustawa pozwala też na finansowanie w ramach partnerstwa budowy dróg i autostrad. Umowy zawierane w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego będą zapisywane w załączniku do ustawy budżetowej oraz w uchwałach budżetowych samorządów terytorialnych.

Ustawa budżetowa ma zawierać w formie załącznika wykaz obowiązujących umów o partnerstwie publiczno-prywatnym, zawierający: przedmiot i cel umowy; strony umowy; okres wykonania umowy; łączną kwotę na jej wykonanie, w tym łączną kwotę wydatków z budżetu państwa oraz kwoty wydatków w poszczególnych latach.