Kategorie

Podstawa wymiaru zasiłków

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Jeżeli w okresie wcześniej pobieranego zasiłku np. chorobowego pracownikowi obniżono wymiar czasu pracy z powodu COVID-19 oraz między okresami pobierania wcześniejszego i kolejnego zasiłku nie było przerwy albo była ona krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe, ma on prawo do wyrównania zasiłku. Przed zmianą przepisów w takich przypadkach pracownicy otrzymywali zasiłki ustalone od nowego wymiaru czasu pracy, czyli od niższego wynagrodzenia. Zmiany w tym zakresie wprowadziła nowelizacja ustawy o COVID-19, która weszła w życie 9 października 2020 r.
W razie zmiany wymiaru czasu pracy podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie ustalone dla nowego wymiaru czasu pracy. Warunkiem ustalenia nowej podstawy jest, aby zmiana etatu nastąpiła w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy, lub w okresie maksymalnie 12 miesięcy poprzedzających tę niezdolność. Zasada ta dotyczy również m.in. zasiłku macierzyńskiego i opiekuńczego.
Klient mojego biura rachunkowego zawarł 6 maja 2020 r. z przedstawicielami pracowników porozumienie o obniżeniu ich wymiaru etatu o 20% i jednocześnie wynagrodzenia (na podstawie tzw. tarczy antykryzysowej). Porozumienie obowiązuje od 1 maja 2020 r. do 31 lipca 2020 r. Jedna z pracownic objęta porozumieniem przebywa od 1 maja 2020 r. na zasiłku chorobowym. Klient nie jest płatnikiem zasiłków, więc 4 maja 2020 r. wysłaliśmy do ZUS zaświadczenie płatnika składek (Z-3), podając wynagrodzenie pracownicy stanowiące podstawę wymiaru zasiłku za okres 12 miesięcy poprzedzających maj oraz wskazując pełny wymiar czasu pracy. Czy w tej sytuacji powinniśmy skorygować Z-3? Czy jeżeli inny pracownik przebywa nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim, to również przesyłamy do ZUS nowe zaświadczenie Z-3, wskazując zmiany w jego wynagrodzeniu i etacie od 1 maja 2020 r.? Czy przerwa w pobieraniu zasiłku od 1 maja 2020 r. powoduje konieczność przeliczenia podstawy wymiaru zasiłku?
Do podstawy wymiaru zasiłków z ubezpieczenia chorobowego (oraz wynagrodzenia za czas choroby) należy przyjmować dodatkowe składniki wynagrodzenia, od których odprowadzana jest składka na ubezpieczenie chorobowe z wyłączeniem jedynie składników, do których pracownik zachowuje prawo w okresie pobierania świadczeń chorobowych lub jeżeli są one wypłacane za okres ich pobierania. Powyższe zasady mają zastosowanie do dodatkowych składników wynagrodzenia wypłacanych obok wynagrodzenia zasadniczego.
Ustalając wynagrodzenie przyjmowane do podstawy wymiaru zasiłku w sytuacji, gdy wynagrodzenie pracownika za miesiąc, w którym nastąpiło przekroczenie rocznego limitu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, w całości jest wliczane do postawy wymiaru zasiłku chorobowego, należy odjąć kwotę faktycznie potrąconych ze środków pracownika składek na ubezpieczenia społeczne.
Ustalenie prawa do świadczeń z ubezpieczeń społecznych, określenie ich wysokości oraz ich wypłata należą do obowiązków płatnika składek bądź ZUS. O tym, kto jest płatnikiem świadczeń chorobowych w całym kolejnym roku kalendarzowym, decyduje liczba osób zgłoszonych przez pracodawcę do ubezpieczenia chorobowego na 30 listopada br. Natomiast wynagrodzenie chorobowe pracownik otrzymuje zawsze wyłącznie z zakładu pracy, bez względu na stan zatrudnienia.
Prowadzę działalność gospodarczą i z tego tytułu podlegam dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. Zatrudniam 5 pracowników. W związku z chorobą otrzymałam zwolnienie lekarskie od 8 maja do 5 czerwca 2007 r., a później od 6 czerwca.