Google po raz pierwszy zaobserwował nowy typ ataku z użyciem AI. Człowiek nie był już potrzebny?

REKLAMA
REKLAMA
Zespół analizy zagrożeń Google po raz pierwszy udokumentował system AI, który bez udziału człowieka wyszukuje podatności, pisze kod ataku i go uruchamia. Punktem wyjścia były poprawki bezpieczeństwa. Dla firm oznacza to coraz mniej czasu na aktualizacje.
- Cybberatak: co znaleziono na serwerze
- Poprawka jako drogowskaz dla AI
- Cyberatak: czego raport nie mówi
- Google: firma nie musi korzystać z AI, by stać się celem
- Pięć pytań do działu IT
- Źródła
Raport Google Threat Intelligence Group (GTIG) i Mandiant z 16 listopada 2026 r. opisuje system, który automatycznie analizował poprawki bezpieczeństwa, przygotowywał kod wykorzystujący znalezione błędy i go uruchamiał. Nowością nie jest sama automatyzacja ataków, lecz połączenie tych etapów bez bieżących decyzji operatora. Jeszcze we wrześniu GTIG zastrzegała, że takich w pełni autonomicznych procesów wymierzonych w rzeczywiste cele nie zaobserwowała.
REKLAMA
REKLAMA
Cybberatak: co znaleziono na serwerze
GTIG trafiła na dostępny z internetu serwer stanowiący zaplecze operacji. Działał na nim system nazwany exploit_agent – zestaw współpracujących agentów AI połączony z kilkoma modelami językowymi, także uruchamianymi lokalnie. Stale porównywał podatne i poprawione wersje kodu popularnych aplikacji internetowych, wskazywał potencjalne podatności, przygotowywał exploity, czyli kod służący do wykorzystania błędu, i automatycznie je uruchamiał. Na serwerze były też dane wykradzione ofiarom oraz skrypty do dalszych działań po włamaniu, m.in. do rozpoznawania sieci wewnętrznej i instalowania ukrytych furtek zdalnego dostępu. Dane zgromadzone na serwerze wskazywały, że operatora interesowały przede wszystkim francuskie strony z branży mediów i rozrywki oraz sektora edukacji.
Poprawka jako drogowskaz dla AI
Metoda, którą zautomatyzował exploit_agent, jest znana od lat. Zmiana w kodzie może wskazywać miejsce, w którym producent usunął błąd. Porównując obie wersje, można odtworzyć jego przyczynę i przygotować atak na systemy, które wciąż działają na starej wersji. Dotąd wymagało to czasu i doświadczenia, a agent AI wykonuje kolejne kroki sam, oceniając wynik każdej próby. Raport kładzie nacisk na znane już podatności, w tym takie, dla których producent udostępnił poprawki (tzw. n-day). Skraca się więc czas między ogłoszeniem poprawki a pierwszą próbą ataku.
Luka załatana przez producenta nie oznacza jeszcze bezpiecznej firmy. Organizacja pozostaje podatna na atak, dopóki nie zainstaluje aktualizacji we wszystkich miejscach, w których działa dany program – na stronie internetowej, serwerze, w środowisku testowym czy u zewnętrznego dostawcy.
W odrębnej sprawie dotyczącej serwerów PaperCut badacze z pomocą AI przygotowali działające exploity w ciągu doby od ujawnienia luk. Firma GreyNoise opisała kampanię rozpoczętą cztery dni po ujawnieniu, wymierzoną w setki organizacji. Wykorzystanie AI przez sprawcę oceniła jako prawdopodobne. GTIG obserwuje też, jak do włamań wykorzystywane są otwartoźródłowe narzędzia agentowe przeznaczone do sprawdzania zabezpieczeń. Sięgają po nie zarówno przestępcy nastawieni na zysk, jak i grupy podejrzewane o cyberszpiegostwo.
REKLAMA
Cyberatak: czego raport nie mówi
Sformułowanie „po raz pierwszy” odnosi się do obserwacji GTIG, a nie do całej historii cyberprzestępczości. Bez udziału człowieka odbywały się wyszukiwanie podatności, pisanie exploitów i ich uruchamianie, ale system przygotował i skonfigurował operator. Raport nie podaje też, ile czasu zajmowało przejście od poprawki do skutecznego ataku, więc uniwersalny przelicznik w rodzaju „od aktualizacji do włamania w kilka minut” nie znajduje w nim oparcia. Google wskazuje również słabości takich narzędzi: modele generują niedziałające exploity i zmyślają szczegóły, a automatyczne działanie zostawia charakterystyczne ślady, które ułatwiają wykrycie ataku.
Google: firma nie musi korzystać z AI, by stać się celem
W opisanym mechanizmie sztuczna inteligencja działa po stronie atakującego. Celem jest zwykła aplikacja internetowa: strona firmowa, sklep czy serwer wystawiony do sieci. Zakaz korzystania z chatbotów przez pracowników nie chroni przed takim atakiem. O tym, czy organizacja znajdzie się w zasięgu takiej operacji, decydują przede wszystkim używana wersja oprogramowania i jego dostępność z Internetu.
Firma prowadzi sklep internetowy z użyciem rynkowego opragramowania. Producent wtyczki publikuje poprawkę bezpieczeństwa, ale administrator odkłada aktualizację do przeglądu za dwa tygodnie. W tym czasie agent atakującego może przeanalizować zmianę i przygotować próbę wykorzystania błędu. Jeżeli podatność pozwala przejąć stronę, skutkiem może być podmiana treści albo dostęp do danych klientów.
Zarządzanie aktualizacjami ma także wymiar prawny. Art. 32 RODO wymaga zabezpieczeń odpowiednich do ryzyka. Nie każdy cyberatak jest naruszeniem ochrony danych osobowych, ale jeżeli do niego doprowadzi, trzeba ocenić obowiązek zgłoszenia go prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych. Termin wynosi zasadniczo 72 godziny od stwierdzenia naruszenia. Zgłoszenie nie jest wymagane, gdy ryzyko naruszenia praw lub wolności osób fizycznych jest mało prawdopodobne (art. 33 RODO). Nowelizacja ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, wdrażająca dyrektywę NIS2, obowiązuje od 3 kwietnia 2026 r., ale przewiduje okres dostosowawczy: podmioty kluczowe i ważne, które spełniały kryteria w dniu jej wejścia w życie, mają do 3 kwietnia 2027 r. na wdrożenie nowych obowiązków. Wśród minimalnych środków zarządzania ryzykiem dyrektywa wymienia obsługę podatności (art. 21 ust. 2 lit. e NIS2).
Zakaz korzystania z chatbotów przez pracowników nie chroni przed atakiem, w którym AI działa po stronie przestępcy
Pięć pytań do działu IT
Brytyjskie National Cyber Security Centre (NCSC) już w maju 2026 r. zalecało ograniczanie usług wystawionych do internetu oraz przygotowanie się do częstszych i szybszych aktualizacji. W praktyce warto sprawdzić pięć spraw:
- Wykaz systemów. Czy firma wie, jakie aplikacje i urządzenia udostępnia w internecie, w jakich wersjach działają i kto za nie odpowiada?
- Tryb pilnych aktualizacji. Czy krytyczną poprawkę można wdrożyć poza zwykłym harmonogramem, z odpowiednią weryfikacją działania systemu?
- Podział odpowiedzialności. Czy wiadomo, które aktualizacje instaluje dostawca hostingu lub obsługi IT, a które pozostają po stronie firmy?
- Zabezpieczenie do czasu aktualizacji. Czy można ograniczyć dostęp do podatnej usługi lub zastosować rozwiązanie tymczasowe zalecone przez producenta?
- Potwierdzenie wdrożenia. Czy sprawdzono, że aktualizacja objęła wszystkie używane instancje programu, a systemy pozbawione wsparcia producenta mają plan wymiany?
Aktualizacja usuwa podatność, ale nie musi usuwać skutków wcześniejszego włamania. Przy podejrzeniu, że system zaatakowano przed jej wdrożeniem, potrzebna jest również analiza śladów incydentu, w tym poszukiwanie pozostawionych furtek. Punktem wyjścia może być jedno pytanie do osoby odpowiedzialnej za IT: ile czasu potrzebujemy od informacji o krytycznej podatności do zabezpieczenia wszystkich systemów, których ona dotyczy?
Źródła
• Google Threat Intelligence Group, Mandiant, „GTIG AI Threat Tracker: Agentic Threat Activity Crosses a Significant Threshold”, blog Google Cloud, 16 listopada 2026 r.,
• Google Threat Intelligence Group, „GTIG AI Threat Tracker: From Prompting to Autonomy – The Evolution of Adversarial AI”, blog Google Cloud, wrzesień 2026 r.,
REKLAMA
© Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A.
REKLAMA



