Kategorie

Prawo

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Strona jeśli zawarła umowę, ale nie wykonała swojego zobowiązania, będzie musiała ponieść tego konsekwencje. Odpowiedzialność dłużnika z tytułu niewykonania umów określona została przepisami Kodeksu cywilnego odpowiedzialnością kontraktową. Odpowiedzialność ta odnosi się do szkody, jaką poniosła druga strona, z powodu niewykonania świadczenia przez dłużnika.
Zarówno umowa ramowa jak i umowa przedwstępna zawierane są w tym samym celu - zawarcia kolejnych umów między tymi samymi stronami w przyszłości. To podobieństwo wpływa na błędne przyjęcie, że o umowach tych można mówić wymiennie. Z prawnego punktu widzenia, istniejące między tymi umowami istotne różnice, nie pozwalają na takie uznanie.
Z prawa pierwokupu można skorzystać w dwóch przypadkach: po pierwsze jeżeli ustawa przewiduje taką możliwość, a po drugie, gdy czynność prawna zastrzega dla jednej ze stron pierwszeństwo kupna oznaczonej rzeczy na wypadek, gdyby druga strona sprzedała rzecz osobie trzeciej.
Odpowiedzialność za produkt niebezpieczny jest uregulowana przez przepisy Kodeksu cywilnego w sposób szczególny. Za produkt możemy uznać rzecz ruchomą, choćby została ona połączona z inną rzeczą, a także zwierzęta i, uwaga – energię elektryczną.
Postępowanie w sprawach gospodarczych jest szybsze od postępowania zwykłego - stwarza także dla powoda kilka wygodnych rozwiązań. Sąd sam określa czy sprawa ma charakter gospodarczy czy nie, zawsze jednak można go „naprowadzić” na właściwy trop.
Każda umowa musi zawierać określone elementy konieczne. Do elementów niezbędnych każdej umowy z pewnością zaliczyć należy przedmiot świadczenia stron. Strony, nie często przywiązują należytą uwagę przy określaniu przedmiotu umowy, a to – jeśli dotyczy rzeczy, może mieć istotny wpływ na przyznanie wierzycielowi określonych uprawnień. Zatem warto dowiedzieć się, jakie konsekwencje związane ze sposobem określenia przedmiotu umowy, przewiduje prawo.
Umowa agencyjna może być zawarta tylko między przedsiębiorcami. Na podstawie umowy agencyjnej agent przyjmuje zlecenie stałego pośredniczenia za wynagrodzeniem. Stałe zlecenie może polegać na pośredniczeniu przy zwieraniu umów z klientami na rzecz dającego zlecenie przedsiębiorcy albo na zawieraniu umów w imieniu dającego zlecenie przedsiębiorcy.
Umowa agencyjna może być zawarta tylko między przedsiębiorcami. Na podstawie umowy agencyjnej agent przyjmuje zlecenie stałego pośredniczenia za wynagrodzeniem. Stałe zlecenie może polegać na pośredniczeniu przy zwieraniu umów z klientami na rzecz dającego zlecenie przedsiębiorcy albo na zawieraniu umów w imieniu dającego zlecenie przedsiębiorcy.
Umowa agencyjna jest umową uregulowaną w Kodeksie cywilnym,a jej stronami są przedsiębiorcy: agent (przyjmujący zlecenie) i dający zlecenie. To, co pozwala odróżnić umowę nazwaną agencją od innych podobnych lub podobnie brzmiących umów jest to, że zobowiązanie agenta polega na stałym pośrednictwie przy zawieraniu umów z klientami na rzecz drugiej strony (jest to tzw. pośrednictwo sensu stricto) lub na zawieraniu umów w imieniu drugiej strony umowy tj. w imieniu i na rzecz dającego zlecenie.
Umowa agencyjna jest umową uregulowaną w Kodeksie cywilnym,a jej stronami są przedsiębiorcy: agent (przyjmujący zlecenie) i dający zlecenie. To, co pozwala odróżnić umowę nazwaną agencją od innych podobnych lub podobnie brzmiących umów jest to, że zobowiązanie agenta polega na stałym pośrednictwie przy zawieraniu umów z klientami na rzecz drugiej strony (jest to tzw. pośrednictwo sensu stricto) lub na zawieraniu umów w imieniu drugiej strony umowy tj. w imieniu i na rzecz dającego zlecenie.
Kodeks cywilny w przepisach normujących umowę agencji przewiduje specjalną instytucję tzw. agencji wyłącznej. Dawniej agentem wyłącznym określało się agenta rejonowego ustanowionego dla "pewnego okręgu lub pewnego koła odbiorców". Agent taki mógł żądać dodatkowej prowizji nawet od umów, które zostały zawarte bez jego udziału, jeżeli klienci z którymi umowy zostały zawarte pochodzili o obszaru na którym agent miał wyłączność. Kogo dziś przepisy określają agentem wyłącznym?
Kodeks cywilny w przepisach normujących umowę agencji przewiduje specjalną instytucję tzw. agencji wyłącznej. Dawniej agentem wyłącznym określało się agenta rejonowego ustanowionego dla "pewnego okręgu lub pewnego koła odbiorców". Agent taki mógł żądać dodatkowej prowizji nawet od umów, które zostały zawarte bez jego udziału, jeżeli klienci z którymi umowy zostały zawarte pochodzili o obszaru na którym agent miał wyłączność. Kogo dziś przepisy określają agentem wyłącznym?
Czynności prawne, w tym również zawieranie umów strona może dokonywać samodzielnie bądź tez przez umocowanego w celu tym pełnomocnika. Czynność dokonana przez pełnomocnika pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Ważnym jest dla pełnej skuteczność umowy zawartej przez pełnomocnika, aby ten działał w granicach umocowania.
Zgodnie z zasadą nominalizmu, jeżeli przedmiotem zobowiązania od chwili jego powstania jest suma pieniężna, spełnienie świadczenia następuje przez zapłatę sumy nominalnej. Jak wiadomo rozwiązanie takie wcale nie musi być dobre zwłaszcza w przypadku istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza. W jaki sposób w umowie można zabezpieczyć się przed zmianą wartości pieniądza? Jedną z możliwości jest zawarcie w umowie tzw. klauzuli waloryzacyjnej.
Czynności prawne mogą być dokonywane przez pełnomocnika. Kodeks cywilny rozróżnia trzy rodzaje pełnomocnictw: ogólne, rodzajowe i szczególne, zależnie od rodzaju czynności jaką ma wykonać pełnomocnik. W jakiej formie należy udzielić pełnomocnictwa, kiedy potrzebna jest szczególna forma pełnomocnictwa?
Zadatek uznawany jest za skuteczną metodę zabezpieczenia wykonania umowy. Uznaje się, że stanowi on jedną z form odszkodowania na wypadek niewykonania przez drugą stronę umowy. Często jednak kontrahenci nie doceniają znaczenia zadatku, i roli jaką może odegrać, zwłaszcza w sytuacji gdy jedna ze stron nie wykonuje umowy.
Przeglądanie akt sprawy jest istotne dla strony, która przyłączyła się do postępowania na dalszym etapie sprawy. Dostęp do akt, mimo szeroko rozumianej jawności postępowania, nie jest jednak całkiem dowolny. Kto może z niego skorzystać?
Musimy wiedzieć, że każde zawarcie umowy cywilnoprawnej niesie za sobą konsekwencje prawne. Pomimo coraz większej świadomości prawnej towarzyszącej zawieraniu umów cywilnoprawnych, nadal jednym z najczęściej popełnianych przy tej okazji błędów jest użycie niejednoznacznych sformułowań.
W artykule przedstawiamy uregulowania dotyczące spółki akcyjnej. Ze względu na obszerność problematyki, pierwsza część artykułu dotyczyć będzie zagadnień związanych przede wszystkim z powstaniem spółki.
W związku z tym, że spółka z o.o. posiada osobowość prawną, działa ona przez swoje organy, których charakterystyce będzie poświęcony niniejszy artykuł. W sp. z o.o. występują trzy rodzaje organów: zgromadzenie wspólników – uchwałodawczy organ spółki, zarząd – organ wykonawczy i zarządzający oraz rada nadzorcza i ewentualnie także komisja rewizyjna - organy nadzorczo-kontrolne.
Sp. z o.o. to dobra forma prawna dla osób chcących prowadzić działalność zarówno w małym rozmiarze, jak i na większą skalę. Spółka ta może być utworzona przez jedną albo więcej osób w każdym prawnie dopuszczalnym celu.
Przepisy przewidują liczne uprawnienia wspólników spółki jawnej. Każdy wspólnik ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki. Może on bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy nieprzekraczające zakresu zwykłych czynności spółki. Warto także wiedzieć,że za prowadzenie spraw spółki wspólnik nie otrzymuje wynagrodzenia.
Spółka jawna jest najprostszą organizacyjnie i stanowiącą podstawę dla innych spółek, spółką prawa handlowego. Jest bardzo często spotykana w obrocie.
Zgodnie ze słownikową definicją, spółka to określony w umowie związek dwóch lub więcej osób mający służyć osiągnięciu wspólnego celu, głównie gospodarczego. W obecnym stanie prawnym, w Polsce możemy spotkać się ze spółkami w rozumieniu prawa cywilnego oraz spółkami w rozumieniu prawa handlowego.
Często zdarza się, że dobra osobiste osoby fizycznej, chronione zapisami kodeksu cywilnego (dalej k.c.) zostają naruszone poprzez opublikowanie nierzetelnych, nieprawdziwych informacji w artykule prasowym.
Cechą dóbr osobistych jest to, że prawa z nich wynikające (prawa osobiste) są prawami bezwzględnymi, skutecznymi erga omnes, to jest zarówno w stosunku do osób fizycznych jak i prawnych. Choć prawa te mają charakter niemajątkowy, ich naruszenie pociąga za sobą, niejednokrotnie skutki majątkowe. Szczególnie może to dotyczyć osób prawnych.
Poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych, a więc przekraczających ich określone dopuszczalne parametry (np. naciski osi, masę pojazdu lub też jego wymiary) dla danego rodzaju drogi, wymaga uzyskania stosownego zezwolenia.
Osoby niewidome nie będą musiały składać oświadczenia woli na piśmie - informuje "Rzeczpospolita".

Wybór prawa

Po wejściu Polski do Unii Europejskiej mamy coraz częściej do czynienia z transakcjami międzynarodowymi. Przy dochodzeniu roszczeń z umów między podmiotami z różnych państw powstaje problem prawo, którego z państw należy stosować. Strony mogą rozwiązać ten problem stosując odpowiednie klauzule umowne.

Wybór sądu

Strony mogą w drodze umowy wybrać sąd, który będzie rozpatrywał ich sprawy. Nie mają jednak w tym względzie zupełnej dowolności. Pewne ograniczenia wprowadza bowiem kodeks postępowania cywilnego.
Od 2 października 2008 r.  można przeprowadzić postępowanie spadkowe u notariusza. Weszły bowiem w życie długo oczekiwane nowelizacje kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego.
W sprawach o zapłatę, których wartość nie przekracza 10.000 zł, lub które niezależnie od wartości przedmiotu sporu dotyczą zapłaty czynszu z tytułu najmu – powód musi napisać pozew na formularzu. Mamy wtedy do czynienia z postępowaniem uproszczonym.
Podstawową funkcją parlamentu jest funkcja ustawodawcza. Znaczy to tyle, że Sejm i Senat ustanawiają prawo, które następnie obowiązuje w naszym kraju. Trzeba też dodać, że żaden inny organ nie może uchwalać ustaw.

BGB

Bürgerliches Gesetzbuch czyli BGB to niemiecki kodeks cywilny, który został wprowadzony w życie w 1900 r. W Republice Federalnej Niemiec obowiązuje on, oczywiście z licznymi zmianami, do dnia dzisiejszego.

ABGB

ABGB to austriacki kodeks cywilny z 1811 r. Obowiązywał on w prawie całej Monarchii Habsburskiej.
Kodeks Napoleona, początkowo nazywany był Kodeksem Cywilnym Francuzów. Jest to najdonioślejsza z kodyfikacji napoleońskich. Pochodzi ona z 1804 r.
Landrecht pruski czyli właściwie "Powszechne prawo krajowe dla państw królewsko-pruskich" (z niem. Allgemeines Landrecht für die Koniglich Preussischen Staaten) to pochodzący z 1794 r. zbiór praw obowiązujących w Prusach.

Józefina

Józefina to potoczna nazwa austriackiego Powszechnego kodeksu karnego o zbrodniach i karach. Uchwalona została w 1787 r. a jej nazwa pochodzi od imienia ówczesnego cesarza monarchii habsburskiej Józefa II.
Codex Iuris Canonici to kodyfikacja Rawa kanonicznego z 1917 r.. Zastąpił on Corpus Iuris Canonici z 1582 r. a obowiązywał do roku 1983.

Ustawa

Nowelizacja

Kodeks

Kodeks Justyniana to jedna z trzech części wielkiej kodyfikacji prawa rzymskiego. Kodyfikacji dokonano w latach 528 - 534 na polecenie cesarza Justyniana I Wielkiego. Dlatego też jest znana jako Kodeks Justyniana.
Kodeks Hammurabiego to jeden z 3 najstarszych, zachowanych do naszych czasów kodeksów. Pochodzi z XVIII w. p.n.e.
Kodeks Makarewicza został wprowadzony rozporządzeniem Prezydenta RP z 11 lipca 1932 r. (Dz. U. Nr 60, poz. 571), a obowiązywał od 1 września 1932 r.