| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Praca i ubezpieczenia > Czasowe powierzenie pracownikowi innej pracy

Czasowe powierzenie pracownikowi innej pracy

Umowa o pracę powinna wyraźnie określać rodzaj pracy. Przepisy dopuszczają jednak, aby pracodawca czasowo powierzył pracownikowi inną pracę niż określona w umowie. Jest to wyjątek od zasady, zgodnie z którą zmiana rodzaju pracy wymaga zastosowania wypowiedzenia zmieniającego.

Ocena, czy potrzeby są na tyle uzasadnione, by powierzyć pracownikowi czasowo inną pracę, należy do pracodawcy i w razie sporu sądowego to na nim będzie spoczywał obowiązek udowodnienia tego faktu.

Strony umowy o pracę powinny zdawać sobie sprawę z różnicy pomiędzy pracą zgodną z umową o pracę a inną pracą, o której jest mowa w art. 42 § 4 k.p., i ich konsekwencji przy stosowaniu tego przepisu. Jest to dosyć istotne, bowiem obowiązkiem pracownika jest stosowanie się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa pracy lub umową o pracę. Stanowi o tym art. 100 § 1 k.p. Tak więc, pracownik nie może odmówić wykonania polecenia, które dotyczy pracy i jest zgodne z przepisami prawa pracy oraz z umową o pracę. Zgodność polecenia z umową o pracę występuje przede wszystkim wówczas, gdy polecenie dotyczy wykonywania czynności i obowiązków wynikających z określonego w umowie rodzaju pracy. W przypadku takiego polecenia pracodawca nie ma obowiązku zastosowania art. 42 § 4 k.p. Inaczej natomiast jest, gdy powierza pracownikowi pracę inną niż określona w umowie o pracę. Wówczas - w myśl art. 42 § 4 k.p. - może to uczynić bez dokonania wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy, jednak na okres nieprzekraczający trzech miesięcy w roku kalendarzowym, a ponadto wtedy, gdy uzasadniają to potrzeby pracodawcy i gdy powierzenie nie powoduje obniżenia wynagrodzenia, zaś polecona praca odpowiada kwalifikacjom pracownika. W wyroku z 14 października 2004 r., sygn. akt I PK 663/03, Sąd Najwyższy stwierdził, że w przypadku polecenia dotyczącego wykonywania czynności wynikających z rodzaju pracy określonego w umowie o pracę, pracodawca nie musi dokonywać wypowiedzenia warunków pracy (art. 42 § 1 k.p.) oraz nie ma obowiązku stosowania art. 42 § 4 k.p.

Pracodawca może skierować pracownika do innej pracy tylko na określony czas, który łącznie w ciągu roku kalendarzowego nie może przekroczyć trzech miesięcy. Nie ma przeciwwskazań, aby wspomniany trzymiesięczny okres dzielić na części. Istotne jest tylko, że w sumie nie może to być w ciągu roku więcej niż trzy miesiące. Po upływie tego okresu pracownik ma prawo powrotu do poprzedniej pracy. Natomiast jeżeli po upływie okresu trzech miesięcy pracodawca nadal zatrudnia pracownika bez jego zgody na innym stanowisku niż określone w umowie o pracę, to może ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. Tak też uznał Sąd Najwyższy w wyroku z 4 grudnia 1997 r., sygn. akt I PKN 418/97. Jeżeli po upływie okresu, o którym stanowi art. 42 § 4 k.p., pracodawca zatrudnia pracownika bez jego zgody na innym stanowisku niż ustalone w umowie o pracę, to znaczy, że nienależycie wykonuje swoje obowiązki jako strona stosunku pracy.

reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Prometeia

Grupa doradczo-inwestycyjna

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »