Kategorie

Prawo

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
W sklepach promocja goni promocję, a konsumenci są zmuszeni obliczać, czy korzystniejszy będzie zakup trzech wód mineralnych w cenie jednej, czy może dwóch z kompletem szklanek gratis. Walka o klienta bywa naprawdę wyczerpująca i niejednokrotnie poważnie naraża budżet przedsiębiorcy. Czy oscylowanie na granicy opłacalności jest wyłączną sprawą przedsiębiorcy?
Sprzedaż lawinowa to znany sposób sprzedaży bezpośredniej, polegający na oferowaniu korzyści w zamian za znalezienie kolejnych odbiorców. System sprzedaży lawinowej został uznany za sprzeczny z zasadami uczciwej konkurencji, jednak pod pewnymi warunkami jest dozwolony.
Tzw. spamming jest już każdemu znanym typem reklamy. Jednakże jest to reklama nielubiana – zapycha skrzynki elektroniczne, spowalnia pracę Internetu, a jeśli nie dysponujemy stałym łączem, dodatkowo obciąża nas kosztami połączenia. Właśnie dlatego ustawodawca zdecydował się włożyć spam w ramy prawne.
Reklama rządzi się specyficznymi prawami. Nakłanianie konsumenta do zakupu danego produktu może przybierać wiele form i postaci. Niekiedy jednak wkracza ona zbyt mocno w prywatność odbiorcy.
Reklama porównawcza ukazuje produkt w taki sposób, że rozpoznanie konkurenta jest możliwe w sposób pośredni lub bezpośredni. Jest ona dopuszczalna tylko pod pewnymi warunkami.
Podstawowym elementem reklamy jest odwołanie się do wyobrażeń konsumenta. Marki tworzą odpowiedni wizerunek, w taki sposób, by ich produkty kojarzone były z luksusem, łatwiejszym sprzątaniem i lepszą jakością życia. W jakich przypadkach tego typu działania posuwają się za daleko?
Dlaczego nie widujemy reklam, promujących usługi kancelarii prawnych, ani gabinetów lekarskich? Dlaczego w polskiej prasie i telewizji brak jest haseł typu „Najlepsze metody walki z łuszczycą” lub „Z nami najkorzystniejsze rozwody”?
Merchandising to komercjalizacja popularnych symboli w promocji towarów i usług. Jest to konstrukcja stosunkowo młoda w Polsce, jednak doskonale się przyjęła. Dziś w każdym sklepie bez trudu znajdziemy chusteczki z postacią Disneya i wody mineralne reklamowane przez znane aktorki.
IAA to skrót od Międzynarodowego Stowarzyszenia Reklamy – organizacji, która ma na celu propagowanie kwestii odpowiedzialności za przekazy reklamowe, a także podnoszenie ich jakości. Organizacja powstała w 1938 r. w Nowym Jorku i obecnie ma ponad sto przedstawicielstw na całym świecie.
Reklama w prasie polega przede wszystkim na przyciągnięciu uwagi klienta poprzez atrakcyjną szatę graficzną. Kwestie tego typu reklam uregulowane są w ustawie Prawo Prasowe.
Kwestię odpowiedzialności za treść reklamy prasowej reguluje ustawa Prawo Prasowe. Już od kilku lat regulacja ta budzi wiele wątpliwości i sporów, bo w istocie generuje tzw. błędne koło.
Reklama alkoholi jest bezwzględnie zakazana. Wyjątek stanowi piwo, jednak i taka promocja obwarowana jest szeregiem ograniczeń. Kwestie te, bardzo restrykcyjnie, reguluje ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Tytoń jest uznawany za środek niebezpieczny dla zdrowia. Rząd wprowadza różnego rodzaju regulacje, dotyczące produkcji, sprzedaży, a także reklamy tytoniu.
Bez wątpienia Internet jest najsilniej rozwijającym się medium. W chwili obecnej może on pełnić funkcję telewizji, radioodbiornika oraz tzw. okna na świat. Nic dziwnego, że reklamodawcy chętnie wykorzystują ten środek przekazu.
Kwestie regulujące reklamę w radiu i telewizji zostały określone w ustawie o radiofonii i telewizji. Określa ona jakie reklamy są zabronione, jakie dozwolona, a jaki procent całego czasu antenowego mogą zająć przekazy reklamowe.
Na przedsiębiorcę, stosującego nieuczciwe praktyki rynkowe czekają dwojakie konsekwencje – na gruncie cywilnym i karnym. Przepisy karne są bez wątpienia dotkliwsze, jednak dotyczą zaledwie dwóch praktyk.
Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym z założenia jest unormowaniem prawa prywatnego. Jednak szereg sankcji cywilnych grożących przedsiębiorcy nie pozwala jej bagatelizować.
System konsorcyjny, znany też jako system argentyński jest zakazany w polskim porządku prawnym. Art. 10 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym wprowadza zakaz prowadzenia samego systemu, jak również organizowania grupy osób (konsumentów) w celu finansowania zakupu w tym modelu.
Agresywne praktyki rynkowe dopiero niedawno zostały wprowadzone do prawa krajowego, jak i unijnego. Nie wyklucza to faktu, że szybko zostały uznane za najcięższą formę nieuczciwych praktyk rynkowych.
Agresywne praktyki rynkowe są uważane za najcięższą postać naruszenia wolności konsumenta. W ustawie wyodrębniono listę ośmiu najcięższych zachowań, które stanowią tzw. czarną listę agresywnych praktyk.
Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym wprowadza przykładowy katalog zaniechań wprowadzających w błąd, jednak oczywiście najlepszym źródłem jest samo życie, czyli decyzje Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta.
Niepodanie lub przemilczenie istotnych z punktu widzenia konsumenta informacji niewątpliwie stanowi jedno z najpoważniejszych naruszeń obowiązków przedsiębiorcy. Ponadto pogwałca podstawowe prawo konsumenta – prawo do uzyskania pełnej informacji o produkcie.
Czarna lista praktyk wprowadzających w błąd jest bardzo długa – obejmuje aż 23 pozycje. Mimo to, przepisy są jasne, a takie uregulowanie pomaga w lepszym zrozumieniu obowiązującego prawa.
Praktyki wprowadzające w błąd to kategoria bardzo obszerna. Tak szeroki zakres ułatwia nadużycia, dlatego też ustawodawca zdecydował się wprowadzić listę praktyk bezwzględnie zakazanych.
W pełniejszym zrozumieniu problematyki działań wprowadzających w błąd pomoże nie tylko uważne studiowanie przepisów ustawy, ale także analiza orzecznictwa UOKiK.
Praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli w jakikolwiek sposób powoduje ono lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął.
Nieuczciwe praktyki rynkowe są bezwzględnie zakazane. Kwestie te reguluje ustawa o zwalczaniu nieuczciwych praktyk rynkowych, która jednocześnie implementowała europejskie przepisy regulujące kwestie nieuczciwej konkurencji.
Zarówno w postępowaniu mediacyjnym, jak i w postępowaniu pojednawczym strony mogą zawrzeć ugodę. Czym zatem różnią się te dwie instytucje?
W przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego sąd będzie może zawiesić toczące się postępowanie cywilne. Co do zasady, w przypadku ustania przyczyny zawieszenia danego postępowania, sąd wydaje postanowienie o jego ponownym podjęciu. Jednak należy pamiętać, że w niektórych przypadkach konieczny będzie wniosek stron.
W przypadku sprawy o rozwiązanie umowy najmu stosujemy szczególna zasadę obliczania wartości przedmiotu sporu. Warto pamiętać, że wartość przedmiotu sporu w takim przypadku będzie zupełnie inna w zależności od tego czy umowa została zawarta na czas oznaczony czy też na czas nieoznaczony.
Kodeks cywilny zawiera jedynie ramowe zasady odpowiedzialności za niewykonanie zobowiązania- dopuszcza w tym zakresie daleko idące zmiany. Strony w umowie mogą zarówno rozszerzyć jak i zawęzić w stosunku do norm kodeksowych- zmiany te mają jednak swoje granice.
Zastaw jest ograniczonym prawem rzeczowym pozwalającym na zabezpieczenie wierzytelności. Zastaw może być ustanowiony zarówno na rzeczach ruchomych, jak też na niektórych prawach zbywalnych (m.in. akcje, obligacje).
Pełnomocnictwo występuje w obrocie prawnym w wielu rodzajach. Jego odwołanie może nastąpić w każdym czasie.
Pełnomocnictwo ogólne pozwala na wykonywanie praw majątkowych mocodawcy zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki.
Zawarcie umowy sprzedaży powoduje powstanie po stronie nabywcy szeregu uprawnień. Ich egzekwowanie może nastąpić na podstawie potwierdzenia umowy sprzedaży.
Obowiązujące w polskim systemie prawnym ustawy tzw. konsumenckie, regulują szczególne uprawnienia konsumenckie będące wygodnym instrumentem pomocnym w przypadku otrzymania towaru niezgodnego z umową lub gdy otrzymany towar nie spełnia oczekiwań konsumenta. Jakie są to uprawnienia?
Zapis na sąd polubowny zawarty w umowie (statucie) spółki bądź też zawarty w umowie między stronami, powoduje, że strony mogą dochodzić roszczeń wynikający z danego stosunku prawnego przed sądem polubownym. W przypadku wniesienia sprawy przed sąd powszechny, sąd na zarzut pozwanego (uczestnika postępowania nieprocesowego) zapisu przed sąd polubowny, zgłoszony przed wdaniem się w spór co do istoty sporu – pozew (wniosek) odrzuci. Sąd powszechny nie odrzuci pozwu (wniosku) gdy okaże się, że zapis na sąd polubowny jest nieważny.
Sądy arbitrażowe, działające na przykład przy izbach gospodarczych mogą rozstrzygać w sprawach wynikające z umów zwartych między stronami. Mimo, iż sąd arbitrażowy nie jest sądem powszechnym to wyrok bądź ugoda zawarta przed tym sądem ma moc prawną taką jak wyrok sądu powszechnego. Kiedy i jak można skorzystać z sądu arbitrażowego?
Tytuł wykonawczy to tytuł egzekucyjny zaopatrzony klauzulą wykonalności. Tylko oryginał tytułu wykonawczego może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez komornika sądowego. Co należy zrobić w przypadku, gdy tytuł wykonawczy został utracony, zagubiony lub skradziony? Czy oznacza to, że wierzyciel został pozbawiony możliwość egzekucji sądowej? Czy istnieje możliwość odtworzenia utraconego tytułu wykonawczego? Jak można odtworzyć utracony tytuł wykonawczy?
Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego przewidują możliwość zarówno złożenia wniosku o uzupełnienie, sprostowanie jak i wykładnię wyroku. W jakich sytuacjach można złożyć taki wniosek? Czy złożenie wniosku o sprostowanie, uzupełnienie czy wykładnię wyroku ma wpływ na bieg terminu do wniesienie środka zaskarżenia?
Kierując sprawę do sądu co do zasady właściwym miejscowo będzie sąd, w okręgu którego pozwany ma miejsce zamieszkania lub, w przypadku gdy pozywana zostaje osoba prawna lub jednostka – sąd w okręg którego znajduje się jej siedziba. W pewnych przypadkach mając na uwadze ułatwienie dochodzenia roszczeń, ustawodawca przewidział możliwość wyboru, przez wnoszącego pozew, sądu do którego ten może sprawę skierować, niestety w przypadku niektórych spraw – pozew możne zostać wytoczony jedynie przed określony sąd. W jakich przypadkach ustawodawca uznał, iż właściwy jest wyłącznie określony sąd?
Właściwość miejscowa sądu rozpatrywana jest w ramach sądów równorzędnych. Po tym jak ustalimy właściwość rzeczową sądu określającą czy sprawa będzie podlegała rozpoznaniu przez sąd rejonowy czy okręgowy, należy określić jaki miejscowo właściwy będzie sąd, bowiem rozpoznanie sprawy przez konkretny sąd czy to rejonowy czy też okręgowy zależeć będzie od podziału kompetencji tych sądów do rozpoznawania i rozstrzygania spraw w zależności od zasięgu terytorialnego.
Zażalenie jest środkiem odwoławczym kierowanym do sądu drugiej instancji, służącym do zaskarżania postanowień sądu pierwszej instancji kończących postępowanie w sprawie, a także postanowień sądu pierwszej instancji i zarządzeń przewodniczącego, które zostały w sposób enumeratywny wymienione w Kodeksie postępowania cywilnego. W określonych przypadkach zażalenie przysługuje do Sądu Najwyższego.
Jeżeli sprawa była rozpoznawana w postępowaniu upominawczym i został wydany nakaz zapłaty, pozwany w celu swojej obrony powinien wnieść do sądu, który wydał nakaz zapłaty tak zwany sprzeciw. Jak powinien wyglądać sprzeciw od nakazu zapłaty, co się dzieje gdy pozwany prawidłowo wniesie sprzeciw?
Sprawa w postępowaniu upominawczym może się toczyć zarówno przed sądem rejonowym jak i okręgowym. Jest rozpoznawana na posiedzeniu niejawnym, w zamierzeniu szybciej, dlatego nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zostaje wydany wtedy, gdy powód dochodzi roszczenia pieniężnego, a także w innych sprawach, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Jeżeli sprawa zostanie rozpoznana w postępowaniu upominawczym, zostanie wydany nakaz zapłaty.
Jeżeli powód skierował sprawę do rozpoznania w postępowaniu nakazowym, koszt będzie niższy, a sprawa zakończy się szybciej przez wydanie przez sąd nakazu zapłaty. Jednak nie zawsze tak musi być.
Sprawa, która toczy się według przepisów o postępowaniu odrębnym, jakim jest postępowanie nakazowe, może  być rozpoznana zarówno w sądzie rejonowym jak i okręgowym. Jednak, co jest kwestią najważniejszą - sąd rozpozna sprawę według przepisów o postępowaniu nakazowym jedynie, gdy powód złoży pisemny wniosek w pozwie o rozpoznanie sprawy w tym postępowaniu.
Jeżeli sprawa gospodarcza tj. wynikająca ze stosunków cywilnych między przedsiębiorcami w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej trafi do sądu, będzie toczyć się według przepisów regulujących odrębne postępowanie – postępowanie w sprawach gospodarczych. Postępowanie między przedsiębiorcami jest bardziej restrykcyjne i surowsze niż inne postępowania. Jakie pułapki czekają na przedsiębiorców w tym postępowaniu?
Zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego w postępowaniu w sprawach gospodarczych sąd powinien dążyć do wydania wyroku w sprawie w terminie trzech miesięcy od daty złożenia pozwu. Dodatkowo, sprawy o zawarcie, zmianę i rozwiązanie umowy oraz o ustalenie jej treści powinny być rozpoznawane w pierwszej kolejności. Co to w praktyce oznacza?
W umowie o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, zamawiający zaś do zapłaty za to dzieło. Co można zrobić, gdy zamówione dzieło ma wady?