Kategorie

Słownik

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail

Płyta LDF

Płyta LDF to produkt drewnopochodny, charakteryzujący się zmniejszoną odpornością. Płyty LDF stosowane są w branży wykończeniowej, stanowią bazę do produkcji paneli ściennych, które będą stosowane w suchych pomieszczeniach.

Płyta MDF

Płyta MDF występuje w trzech odmianach, jako: HDF, LDF i właśnie MDF. Płyta MDF to produkt drewnopochodny o średniogęstej strukturze z włókien drzewnych. Najczęściej stosowana jest w wykończeniu wnętrz.

Zazdrostka

Zazdrostka to rodzaj krótkiej zasłonki, najczęściej wieszana w dolnej części okna w kuchni. Zazdrostka może stanowić zarówno samodzielną ozdobę, jak i może towarzyszyć rolecie. Wykonywane są z różnych materiałów, pojawia się organza, bawełna, len, a nawet drewno.

Płyta HDF

Płyta HDF jest produktem drewnopochodnym o grubości nie większej niż 6 mm i gęstości powyżej 800kg/m3. Płyty HDF znajdują zastosowanie w branży meblarskiej, często stosowane są jako tylna ścianka mebli bądź dno szuflad.
Drzwi płytowe - ich charakterystyczna cecha to przymocowane do ramy jednolite płyty wykonane z twardego materiału. Jednak samo poszycie drzwi płytowych może różne, może być zdobione frezowanymi listwami, profilowane bądź gładkie.
Drzwi płycinowe charakteryzują się tym, że ich rama jest przedzielona na pół poprzeczką na dwie części. Poszycie drzwi płycinowych tworzone jest z kilku elementów. Ich rama okładana jest deskami, kawałkami sklejki i płyty HDF.
Dekonstruktywizm pojawił się w latach 80. XX wieku, był bezpośrednią kontynuacją postmodernizmu. Na ukształtowanie się dekonstruktywizmu wpływ miały minimalizm i kubizm. Dekonstruktywizm to formy nowoczesne, odrzucające tradycyjne kształtowanie przestrzeni, stosujące asymetrię i geometrię. Często w przypadku tego nurtu stosuje się określenie "kontrolowany chaos".

Voyeuse

Voyeuse to krzesło przeznaczone do asystowania przy grach przystosowane do siedzenia tyłem i umożliwiające wsparcie rąk i głowy na oparciu. Voyeuse pojawiło się we Francji ok. 1740 r.
Szkło warstwowe to szkło złożone z dwóch lub z większej ilości warstw szklanych tafli. Szkło warstwowe wytwarza się hutniczo i otrzymuje poprzez zanurzenie naczynia w zabarwionej masie szklanej lub przez wydymanie bani, do której przyczepiona jest porcja zabarwionej masy. Naczynia ze szkła warstwowego zdobiono wycinając dekorację na warstwie zewnętrznej. Technika ta była szczególnie popularna w szkłach doby biedermeieru.
Windsor chair to krzesło o masywnym siedzisku przypominającym kształt siodła, w którym osadzone są toczone nogi oraz pręty tworzące ażurowe oparcie. W XVIII Windsor chair były produkowane głównie w Anglii, w Ameryce pojawiły się ok.1725 roku i stały się tam bardzo popularne. Rozwiązania oparć w Windsor chair były różne i było ich wiele, np. grzebieniowe - gdzie pręty połączone są z listwą oraz kabłąkowe, które są nadal popularne na całym świecie.

Wejeska

Wejeska to rodzaj lampy nocnej używanej do podgrzewania napojów. W skład wejeski wchodziły: podstawka z otworami, imbryk z przykrywką oraz miseczka. Wejeska była bardzo popularna w dobie rokoka, a także stosowana w XIX wieku.

Wazon

Wazon to ozdobne naczynie na kwiaty, najczęściej wykonane ze szkła, z ceramiki lub z metalu. Często bogato zdobione.

Szezlong

Szezlong to rodzaj leżanki o długim i wąskim siedzisku, a także z oparciem z jednej strony. Szezlong służy do odpoczynku w ciągu dnia w pozycji półleżącej. Szezlongi najbardziej popularne były w XVII wieku we Francji, gdzie nazywane były "długimi krzesłami".
Styl angielski stawia na ciepłą, rodzinną atmosferę. Styl angielski dopuszcza eklektyczne elementy, łączące nowoczesność i tradycję. Podstawą tego stylu jest przepych, zarówno w ilości mebli, jak i zdobień na nich. Styl angielski to przede wszystkim motyw roślinny, zwłaszcza kwiatowy, a także motyw kratki i motyw myśliwski. Kolorystyka ciepła: czerwony, błękitny, fioletowy i różowy. Naturalne materiały: drewno, len, bawełna.

Styl rokoko

Styl rokoko rozwijał się w XVIII wieku. W stylu rokoko odchodzi się od bogatych zdobień, zmierza się natomiast w stronę subtelnego zdobienia, asymetrii i linearności. Styl ten lubi stosować egzotyczne motywy, np. chińskie.
Styl ekologiczny jest ściśle związany z naturą. W obrębie stylu ekologicznego stosuje się surowce naturalne – drewno, glinę, bawełnę, len, wiklinę. Nawiązanie do natury przejawia się również w kolorach, stosuje się barwy ziemi – beże, brązy, zielenie. Obecnie w stylu ekologicznym urządza się nie tylko wnętrza, lecz buduje się całe domy, np. z gliny.

Art Déco

Styl Art Déco to wykorzystywanie w aranżacji wnętrz przedmiotów pochodzących z lat 20. I 30. XX wieku bądź stylizowane na takie pochodzące z tego okresu. Styl Art Déco to połączenie modernizmu i tradycji. Dekoracje są tworzone w ramach istniejących przedmiotów, np. drewniane zdobienia na komodzie.
Styl kolonialny nawiązuje egzotycznej atmosfery tropików. Meble w stylu kolonialnym powinny być proste, a jednocześnie masywne i trwałe. Aby podtrzymać łączność z historią czasami postarza się meble. Kolory w stylu kolonialnym to piaskowe beże, brązy, odcienie żółtego, czyli tzw. kolory ziemi. Natomiast kolory mebli są ciemne, wykonane z egzotycznych gatunków drewna: venge, mahoń, palisander.
Styl nowoczesny to prostota, minimalizm, nowoczesne technologie i materiały, połączone w spójną całość. Styl nowoczesny odchodzi od tradycyjnego podziału pomieszczeń. Przestrzenie o innych funkcjach oddzielane są kolorami, innymi rodzajami materiałów. Meble są proste, najczęściej wykonane z jasnego drewna w połączeniu z metalowymi elementami, nie stosuje się zdobnictwa. High-tech jest jedną z odmian styku nowoczesnego. Do wnętrz z jednej strony wybiera się chłodne barwy, a z drugiej intensywne kolory.
Styl skandynawski we wnętrzach to prostota, minimalizm i funkcjonalność. W stylu skandynawskim kładziony jest nacisk na szczegóły. Istotnym elementem jest kolor, zazwyczaj są to kolory jasne, różne odcienie bieli i szarości, przełamane ciemniejszymi barwami. Meble w stylu skandynawskim są „lekkie” i przestronne. Styl skandynawski dzieli się na styl szwedzki, duński i fiński – różnice są nieznaczne i niewyczuwalne dla laika.

Hamowanie

Hamowaniem nazywamy czynności i reakcji układów pojazdu w celu zmniejszenia jego prędkości lub nawet doprowadzenia do jego zatrzymania się szybciej, niż wynikałoby to z oporów toczenia i układu napędowego oraz oporu powietrza, przeciwstawiających się jego inercji.

Holowanie

Holowanie należy do manewrów trudnych i niebezpiecznych. Może to być holowanie przyczepy lub innego pojazdu, a w skrajnym i bardzo rzadkim przypadku, także przeciąganie jednostki pływającej np. wzdłuż kei (nabrzeża) przez samochód lub ciągnik rolniczy itp.
Pod pojęciem włączania się do ruchu rozumiemy każdą bez wyjątku inicjację ruchu pojazdu mającą na celu jazdę drogą publiczną, nawet gdy nie porusza się nią w zasięgu wzroku żaden inny pojazd.

Zawracanie

Zawracanie polega na zmianie kierunku jazdy na przeciwny, czyli o kąt równy 180 stopni. Jest to jeden z najtrudniejszych manewrów, zwłaszcza w sytuacji, gdy promień skrętu zawracającego auta jest większy, niż szerokość drogi, po której się on porusza.

Wymijanie

Wymijanie, zwane także mijaniem, polega na przejechaniu obok innego uczestnika, poruszającego się w kierunku przeciwnym, z zachowaniem bezpiecznej odległości między pojazdami.

Wyprzedzanie

Wyprzedzanie jest jednym z najbardziej niebezpiecznych manewrów na drodze. Polega ono na przejechaniu obok pojazdu, poruszającego się w tym samym kierunku.
Parkowanie skośnie w stosunku do osi drogi, tyłem do krawędzi jezdni znajduje bardzo niewielu zwolenników wśród kierowców i specjalistów od inżynierii drogowej.
Parkowanie pojazdów ukosem do krawędzi jezdni jest bardzo rozpowszechnione z uwagi na prostotę wykonania manewru.
Parkowanie tyłem, prostopadle do krawędzi jezdni bardzo przypomina parkowanie prostopadłe przodem, ale jest od niego o wiele trudniejsze, za to znacznie bezpieczniejsze.
Parkowanie prostopadłe przodem do krawędzi, a więc najczęściej także do osi drogi, jest manewrem prostym. Jedyna trudność polega na ocenie szerokości własnego pojazdu i wolnego miejsca pozostawionego przez zaparkowane wcześniej samochody.
Parkowanie równoległe do krawędzi jezdni tyłem, zwane potocznie „na kopertę” lub „kopertą”, pozwala na ustawienie pojazdu pomiędzy innymi pojazdami na miejscu o długości niewiele przekraczającej jego długość.
Parkowanie równoległe do krawędzi jezdni, po wjechaniu przodem na miejsce parkingowe należy do najłatwiejszych sposobów parkowania.

Parkowanie

Parkowanie to pozostawienie pojazdu na dłuższy postój, kiedy kierowca oddala się od niego i traci z nim bezpośredni kontakt. Nie jest parkowaniem zatrzymanie się nawet na kilka minut, jeżeli kierowca nie opuszcza pojazdu i może nim w każdej chwili odjechać, lub jeśli postój jest spowodowany awarią, uniemożliwiającą dalszą jazdę.
Ruszanie w ruchu pozamiejskim wiąże się najczęściej z włączaniem się do ruchu po postoju na poboczu, a znacznie rzadziej wynika z przymusowej sytuacji na drodze, zmuszającej do zatrzymania się bez opuszczania drogi.
Ruszanie w ruchu miejskim wymaga uwagi i staranności. Nie może to być ruszanie „sportowe”, z gwałtownym przyspieszeniem, zwłaszcza przy średnim i dużym natężeniu ruchu, kiedy większość kierowców nie spodziewa się gwałtownych manewrów, bardzo niebezpiecznych na zatłoczonej jezdni.

Ruszanie

Ruszaniem nazywamy wprawienie pojazdu w ruch. W normalnych warunkach czynności te mają na celu płynne przekazanie momentu obrotowego wału korbowego pracującego silnika na napędzaną oś, nieruchomą w początkowym stadium.

Manewrowanie

Manewrowanie pojazdem jest pojęciem bardzo szerokim, obejmującym w praktyce wszystkie planowane akcje, w jakich bierze udział w sposób czynny lub bierny samochód i jego kierowca.
Średnim zużyciem paliwa nazywamy ilość paliwa potrzebną do pokonania ściśle określonego dystansu. Jest nim zazwyczaj 100 km, stąd termin "średnie zużycie na 100 kilometrów" używane przy opisywaniu średniego zużycia paliwa przez dany samochód.
Z punktu widzenia ecodrivingu planowanie podróży, nawet bardzo krótkiej, ma bardzo ważne znaczenie. Najważniejszy jest wybór trasy, po nim następuje ustalenie trasy alternatywnej, pozwalającej na ominiecie ewentualnych zatorów.
Jazda "wybiegami" polega na pokonywaniu jak największej odległości jadąc "na luzie", z wysprzęglonym silnikiem.
Zjeżdżanie z wysokich, stromych wzniesień jest z punktu widzenia ecodrivingu jednym z najkorzystniejszych elementów pokonywania drogi przez pojazd, jednak pod warunkiem, że zostanie to przeprowadzone bardzo umiejętnie.
Jazda w terenie pagórkowatym i górzystym, gdzie trzeba pokonywać liczne podjazdy i zjazdy, jest prawdziwym wyzwaniem dla fanów ecodrivingu i ich pojazdów.
Umiejętne ruszanie i zmiany biegów we właściwych momentach mają dla ecodrivingu kolosalne znaczenie. Rozpędzający się pojazd zużywa znacznie więcej paliwa, niż podczas jazdy ze stałą prędkością.
Umiejętność przewidywania sytuacji na drodze jest kluczowym zagadnieniem dla zachowania płynności ruchu pojazdów, a w efekcie mniejszej gwałtowności manewrów i niższego zużycia paliwa będącego celem ecodrivingu.
Synchronizacja świateł, kierujących ruchem miejskim, zwana czasem „zieloną falą” polega na tym, że pojazdy, jadące z pewną, ściśle określoną prędkością mają otwartą dla siebie drogę na każdym mijanym skrzyżowaniu.
Hamowanie silnikiem przy pomocy umiejętnego posługiwania się sprzęgłem i biegami, należy do podstawowych elementów ecodrivingu.

Ecodriving

Ecodriving jest szerokim pojęciem, odnoszącym się do wszystkich czynności i zabiegów, mających na celu ograniczenie do minimum zanieczyszczania środowiska, zachodzącego w wyniku ruchu pojazdów mechanicznych.

Drifting

Podsterowność to charakterystyka jezdna samochodu. wynikająca z faktu, że tylna oś (lub osie) pojazdu ma lepszą przyczepność do nawierzchni po której się porusza. W efekcie zerwanie przyczepności (wejście w poślizg) szybciej nastąpi na przedniej osi niż na tylnej. Auto wpadając w poślizg "wypada" przednią osią na zewnątrz zakrętu.
Poślizg niekontrolowany, czyli wywołany różnymi przyczynami, całkowicie bez woli kierowcy, ma najlepsze warunki do zaistnienia zimą. Nawierzchnie dróg są wówczas bardzo często śliskie, poryte ubitym śniegiem, lodem, błotem pośniegowym lub, w najgorszym przypadku – lodem pokrytym świeżo spadłym sypkim śniegiem.