| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Pakiet antykryzysowy w praktyce prawa pracy

Pakiet antykryzysowy w praktyce prawa pracy

Od kilku miesięcy obowiązuje ustawa o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego. Z tej perspektywy można już pokusić się o pierwsze oceny tej regulacji. Niestety nie wypadają one zbyt dobrze – wielu przedsiębiorców po prostu nie stosuje nowych rygorystycznych zasad, a zagrożeni utratą pracy pracownicy nie domagają się stanowczo swych praw. Problemem jest też zakres stosowania ustawy i brak spójnego systemu sankcji w przypadku jej niestosowania.

Umowa o pracę na czas określony

Najistotniejszym w praktyce ograniczeniem nałożonym na pracodawców jest art. 13 ustawy antykryzysowej, który znacznie modyfikuje zasady zatrudniania na podstawie niezwykle popularnych w Polsce umów na czas nieokreślony. Zgodnie z nowymi zasadami dotyczącymi wszystkich pracodawców okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony między tymi samymi stronami stosunku pracy, nie może przekraczać 24 miesięcy. Za kolejną umowę na czas określony uważa się umowę zawartą przed upływem 3 miesięcy od rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniej umowy zawartej na czas określony. Oznacza to, że obecnie nie jest możliwe zatrudnianie na podstawie umów na czas określony dłuższych niż dwa lata. Jest to bardzo istotne, jako że może dojść do konieczności modyfikacji już istniejących umów o pracę. Z praktyki znane są bowiem przypadki, gdy pracodawcy zawierali długie umowy o pracę, chcąc sobie zapewnić dwutygodniowy okres wypowiedzenia, na wypadek gdyby chcieli zrezygnować z pracownika. Jeśli chodzi o umowy trwające w dniu 22 sierpnia 2009 r. (dzień wejścia w życie ustawy), to nie stosuje się do nich art. 251 k.p., a zamiast tego zastosowanie znajdują przepisy ustawy antykryzysowej. Oznacza to, że nie funkcjonuje obecnie zasada trzech umów na czas określony, z których trzecia z mocy prawa przekształca się w umowę na czas nieokreślony. Zamiast niej mamy do czynienia z limitem czasowym umów terminowych. Łączne zatrudnienie u jednego pracodawcy nie może trwać dłużej niż 24 miesiące. Jeżeli termin rozwiązania umowy o pracę na czas określony, zawartej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przypada po dniu 31 grudnia 2011 r., umowa rozwiązuje się z upływem czasu, na który została zawarta.
PRZYKŁAD
Radosław P. został zatrudniony na stanowisku handlowca w spółce zajmującej się hurtową dystrybucją materiałów biurowych. Umowa została zawarta w dniu 1 sierpnia 2009 r. na trzyletni czas określony. W takiej sytuacji wszystko jest zgodne z prawem i umowa rozwiąże się z upływem czasu, na jaki została zawarta, a zatem 1 sierpnia 2012 r. Gdyby jednak umowa o tej treści została zawarta 1 września 2009 r., to mogłaby trwać tylko 24 miesiące.
ZAPAMIĘTAJ
Przedłużenie okresu rozliczeniowego czasu pracy, indywidualny rozkład czasu pracy pracownika, obniżony wymiar czasu pracy oraz ograniczenia w zatrudnianiu pracownika na podstawie umów o pracę na czas określony obowiązują nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2011 r. Jest to czas, który zdaniem ustawodawcy powinien pozwolić firmom na wyjście z kryzysu.

Adam Malinowski
radca prawny

Źródło:
Poradnik Gazety Prawnej

1 Spółka cywilna nie jest na gruncie prawa oddzielnym podmiotem, a tylko umową cywilnoprawną między wspólnikami.
2 Sąd może jednak oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań nie przekracza trzech miesięcy, a suma niewykonanych zobowiązań nie przekracza 10% wartości bilansowej przedsiębiorstwa dłużnika. Zasady tej nie stosuje się nie stosuje się, jeżeli niewykonanie zobowiązań ma charakter trwały albo gdy oddalenie wniosku może spowodować pokrzywdzenie wierzycieli. Oddalając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd, na wniosek dłużnika, może zezwolić na wszczęcie przez dłużnika postępowania naprawczego. Sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania.
3 Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy dysponent Funduszu może, na podstawie wniosku przedsiębiorcy w przejściowych trudnościach finansowych, udzielić pracownikom świadczenia:
• na częściowe zaspokojenie wynagrodzeń pracowniczych za czas przestoju ekonomicznego, łącznie za okres nieprzekraczający 6 miesięcy, liczonych od 3 miesiąca przed dniem złożenia wniosku do upływu 9 miesiąca po dniu złożenia wniosku, na podstawie wykazu uprawnionych pracowników, do wysokości 100% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy pracownika,
• na częściowe zrekompensowanie obniżenia wymiaru czasu pracy, za okres nieprzekraczający 6 miesięcy, do wysokości 70% zasiłku, w zależności od stopnia obniżenia wymiaru czasu pracy pracownika.
reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Marcin Pietrusiński

Doradca podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »