| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Wszystko o umowach w obrocie gospodarczym

Wszystko o umowach w obrocie gospodarczym

Być może niewielu przedsiębiorców myśli o tym na co dzień, lecz wykonywanie umów jest dla ich firm niemal ciągłą działalnością. Umowy stanowią podstawę prawną dla większości wykonywanych przez nich czynności, a często decydują o powodzeniu współpracy z kontrahentem czy nawet o opłacalności biznesu. Niektóre z rodzajów umów zawieranych przez przedsiębiorców są dedykowane wyłącznie obrotowi gospodarczemu, ale większość z nich to umowy typowe, które zawierane są powszechnie. Dlatego też wiedza o umowach gospodarczych przyda się zarówno właścicielom firm, jak też przyszłym przedsiębiorcom. Uzyskując świadomość co do znaczenia konkretnych typów umów, można znacząco ograniczyć ryzyko występowania sytuacji kryzysowych.

Na czym polega

Przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Dla ważności tego zobowiązania oświadczenie poręczyciela musi zostać złożone na piśmie. Jest to jeden z przypadków, kiedy ustawodawca zastrzega formę pisemną pod rygorem nieważności.
Poręczyciel zawiera umowę poręczenia z wierzycielem osoby, której dług poręcza. Wypłacalność dłużnika gwarantuje wierzycielowi własnym majątkiem. Zaciąga więc własne zobowiązanie, a wykonując je, spłaca cudzy dług, za który osobiście odpowiada. Poręczyciel nie może uchylić się od odpowiedzialności, nawet jeżeli w chwili poręczenia dłużnik podstępnie wprowadził go w błąd co do swojej wypłacalności. Potwierdza to orzecznictwo sądów. Odpowiedzialność poręczyciela jest więc oparta na zasadzie ryzyka.
Zapamiętaj
Poręczyciel odpowiada za dług dłużnika głównego, jakby był jego solidarnym współdłużnikiem. Strony mogą inaczej oznaczyć zakres jego odpowiedzialności.
Fakt, czy poręczyciel otrzymał wynagrodzenie za udzielenie poręczenia, nie ma żadnego wpływu na sytuację prawną wierzyciela, gdy ten domaga się od poręczyciela zapłaty w sytuacji gdy dłużnik nie spełnił świadczenia.
Możliwe jest poręczenie za dług przyszły do wysokości z góry oznaczonej. Należy zachować szczególną ostrożność, redagując umowę takiego poręczenia. Jego wysokość powinna być z góry oznaczona, gdyż w ten sposób zostaje ograniczona odpowiedzialność poręczyciela. Gdy w umowie nie ma postanowienia precyzującego wysokość przyszłego długu, wówczas takie poręczenie staje się nieważne.
Termin związania poręczeniem powinien zostać uwzględniony w umowie poręczenia. Jest to pożądane głównie ze względu na interes samego poręczyciela. Dodatkowo poręczenie bezterminowe za dług przyszły może być odwołane przez poręczyciela w każdym czasie, ale zanim powstanie dług główny. Jeżeli termin płatności długu nie jest oznaczony albo jeżeli płatność długu zależy od wypowiedzenia, poręczyciel może, po upływie sześciu miesięcy od daty poręczenia, a jeżeli poręczył za dług przyszły – od daty powstania długu, żądać, aby wierzyciel wezwał dłużnika do zapłaty albo z najbliższym terminem dokonał wypowiedzenia. Jeżeli wierzyciel nie uczyni zadość powyższemu żądaniu, zobowiązanie poręczyciela wygasa.
Rodzaje poręczeń:
● odpłatne lub nieodpłatne
● dotyczące długu istniejącego lub przyszłego
● udzielone na czas określony lub bezterminowo
Poręcznie udzielone na piśmie powinno być również pisemnie odwołane. I choć niezachowanie tej formy nie powoduje bezskuteczności odwołania, to jednak znacznie utrudni poręczycielowi wykazanie, że nie odpowiada on już za dług.

Charakter poręczenia

Poręczenie jest tzw. prawem akcesoryjnym, czyli związanym z długiem głównym, a zakres zobowiązania poręczyciela zależy od zobowiązania wynikającego z umowy głównej. Ma to dalekosiężne skutki, gdyż jeżeli okazałoby się, że umowa kształtująca zobowiązanie główne jest nieważna, wówczas nieważnym stałoby się samo poręczenie. Wyjątkowo poręczenie może zostać uznane za ważne, jeśli poręczyciel ręczył za dług osoby, która nie miała zdolności do czynności prawnych (np. była ubezwłasnowolniona), a poręczyciel wiedział o tym lub z łatwością mógł się dowiedzieć w chwili zawierania umowy. Wówczas poręczyciel staje się dłużnikiem głównym.
Związanie poręczenia z długiem głównym wyraża się także w tym, że poręczenie wygasa, gdy umorzony zostanie dług główny, niezależnie od tego, czy wierzyciel został zaspokojony, czy nie. Jeżeli dług główny zostanie częściowo zredukowany, to odpowiednio zmniejszony będzie także dług poręczyciela.
Jeżeli dług główny wzrośnie np. o odsetki w wyniku opóźnienia dłużnika w spełnieniu świadczenia pieniężnego, to odpowiednio wzrośnie też zobowiązanie poręczyciela. Odpowiedzialność poręczyciela nie może być jednak rozszerzana ponad miarę. Jeżeli dłużnik, za którego poręczono, dokonuje kolejnej czynności ze swoim wierzycielem po uzyskaniu poręczenia, to nie może ona zwiększyć zakresu zobowiązania poręczyciela. Ponadto w poręczeniu strony mogą z góry zastrzec, do jakiej kwoty odpowiada poręczyciel. Poręczyciel może także skorzystać z wszelkich zarzutów, jakie przysługują dłużnikowi. Może przy tym potrącić należność nie tylko ze swojej wierzytelności względem dłużnika, ale i z wierzytelności cudzej, czyli tej, jaką dłużnik ma wobec wierzyciela.

reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

DORADCA-UE.pl

portal

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »