Przepisy ustawy o ochronie danych osobowych za dane osobowe uważają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej.
Zakresem przedmiotowym ustawy o ochronie danych osobowych objęte są więc wyłącznie dane dotyczące osób fizycznych. Jej przepisów nie stosuje się natomiast do przetwarzania informacji o innych podmiotach, w szczególności o osobach prawnych, jednostkach organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej oraz podmiotach prowadzących działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (DzU z 2007 r. nr 155, poz. 1095 ze zm.) w takim zakresie, w jakim dane te identyfikują podmiot w obrocie gospodarczym i ściśle wiążą się z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
Powyższe stanowisko prezentowane przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu wyroku z 28 listopada 2002 r. (II SA 3389/01, M. Prawn. 2003/3/99) stwierdził, że ochrona danych osobowych „nie odnosi się do danych indywidualnych dających się powiązać z podmiotem gospodarczym albo inną osobą prawną lub jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej, mimo że dane te tworzą wspólnie z danymi osobowymi jedną kategorię danych jednostkowych”.
Kluczowe jednak znaczenie dla rozwiązania przedstawionego problemu miała nowelizacja ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (DzU nr 101, poz. 1178 ze zm.), na mocy której dodano art. 7a, wyłączający spod ochrony wynikającej z ustawy o ochronie danych osobowych dane zawarte w ewidencji działalności gospodarczej. Przepis ten wyraźnie rozstrzygnął kwestię budzącą wcześniejsze wątpliwości (...).
Trzeba także podkreślić, że w myśl art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ewidencja działalności gospodarczej jest jawna i każdy ma prawo dostępu zarówno do zgromadzonych w niej danych, jak i do przeglądania akt ewidencyjnych przedsiębiorcy.