| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Biznes > Firma > Umowy > ABC umów > Faktoring a forfaiting

Faktoring a forfaiting

Głównym celem faktoringu i forfaitingu jest finansowanie zbywcy wierzytelności w drodze ich nabycia. Obie instytucje różnią się jednak pod wieloma względami.

Faktoring jest nabyciem wierzytelności przysługujących przedsiębiorcy z określonego tytułu np. sprzedaży, usługi, dostawy, dokonanym przez stronę umowy – faktora – w zamiana za zapłatę na rzecz przedsiębiorcy (zbywcy) kwoty odpowiadającej wartości zakupionych zobowiązań, pomniejszoną o przysługujące faktorowi wynagrodzenie za nabycie.

Umowa forfaitingu natomiast polega na przeprowadzeniu operacji rozliczeniowej i realizowana jest przez zakup należności terminowych występujących jako weksle z jednoczesnym wyłączeniem prawa regresu w stosunku do odstępującego. Forfaiting polega na umożliwieniu przedsiębiorcy uzyskania środków pieniężnych w drodze zobowiązania się jednej strony do dostarczenia wierzytelności, a drugiej do zapłaty uzgodnionej ceny z góry.

Polecamy: ABC umów

Zarówno umowa faktoringu, jak i forfaitingu zawierane są według ogólnych zasad prawa cywilnego, co podyktowane jest ich przynależnością do grupy umów handlowych nienazwanych. W praktyce do ich podpisania najczęściej dochodzi w trybie negocjacji.

Do stron umowy forfitingowej należy forfaiter (nabywający wierzytelności, czyli instytucja zajmująca się forfaitingiem), jak i forfetysta (zbywca wierzytelności). W przypadku faktoringu jest to odpowiednio faktor (nabywca) i przedsiębiorca (faktorant). W obu stosunkach prawnych występuje także dłużnik, który nie jest stroną, a jedynie uczestnikiem stosunku prawnego.

Różnice przejawiają się w odniesieniu do obszaru działania, w przypadku którego faktoring cechuje się szerszym zakresem, ponieważ obok obrotu międzynarodowego (eksportu), obejmuje także obrót krajowy. Forfaiting skupia się tylko na tym pierwszym. Dodatkowo faktoring posiada niższe koszty obsługi z uwagi na wysokie ryzyko forfaitera związane z przyszłym terminem wymagalności spełnienia świadczenia oraz brakiem regresu.

Nie są zbieżne także terminy wymagalności wierzytelności, ponieważ w przypadku faktoringu wynoszą one do 180 dni, podczas gdy w stosunku do forfaitingu jest to odpowiednio od sześciu miesięcy do siedmiu lat (w niektórych sytuacjach więcej).

Faktoring najczęściej występuje w formie mieszanej i otwartej (zdecydowanie rzadziej tajnej) natomiast forfaiting właściwej, tajnej. Różnice pojawiają się także w odniesieniu do sposobów finansowania. Finansowanie przez faktora odbywa się w systemie zaliczkowym lub formie dyskontowej, rzadko w ratach. Forfaiterzy występujący w konsorcjach korzystają z formy dyskontowej i co do zasady spłacają wierzytelność w systemie ratalnym.

Polecamy: Jak pozyskac fundusze za pomocą faktoringu?

Do przedsiębiorcy należy wybór, którą umowę będzie chciał zawrzeć. Należy jednak pamiętać, że duże znaczenie mają w tym przypadku opisany wyżej termin wymagalności wierzytelności oraz uwarunkowania natury formalnej.

reklama

Autor:

Źródło:

INFOR

Zdjęcia

Zarówno umowa faktoringu, jak i forfaitingu zawierane są według ogólnych zasad prawa cywilnego.
Zarówno umowa faktoringu, jak i forfaitingu zawierane są według ogólnych zasad prawa cywilnego.

Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych 2017 Komentarz54.90 zł

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Tomasz Mandecki

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »