Oznaczenie rodzaju pracy uznawane jest za element konieczny, który decyduje o skuteczności prawnej zawartej umowy o pracę, tak więc bardzo ważne z punktu widzenia zarówno pracodawcy, jak i pracownika jest jego prawidłowe określenie.
W art. 29 k.p. określony został katalog wymagań, które powinny być zamieszczone w umowie o pracę.
Według ustawodawcy każda umowa o pracę musi określić strony umowy, rodzaj umowy, datę jej zawarcia oraz warunki pracy i płacy, a w szczególności:
- rodzaj pracy,
- miejsce wykonywania pracy,
- wynagrodzenie za pracę odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem składników wynagrodzenia,
- wymiar czasu pracy,
- termin rozpoczęcia pracy.
Elementy przedmiotowo istotne
Elementami przedmiotowo istotnymi (essentialia negotii) umowy o
pracę jest rodzaj pracy, wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi
pracy oraz miejsce wykonywania pracy. Brak któregokolwiek z
tych elementów powodowałby, że dany dokument nie
mógłby być uznany za umowę o pracę. Pozostałe postanowienia
umowy wymienione w art. 29 § 1 k.p. uznawane są za elementy
istotne dokumentu, które jednak nie są essentialia negotii
czynności prawnej, jaką jest zawarcie umowy o pracę.
Określenie w umowie rodzaju wykonywanej przez pracownika pracy
stanowi dla pracodawcy ważną informację, na podstawie której
może wymagać od pracownika wykonywania ściśle określonych
czynności. Z kolei pracownik w momencie zawierania umowy o pracę ma
jasno sprecyzowane wymagania i oczekiwania pracodawcy dotyczące
jego pracy. Jest zatem oczywiste, że bez tego elementu obie strony
stosunku pracy znajdowałyby się w bardzo niekorzystnej sytuacji z
punktu widzenia formalnego - pracownik nie wiedziałby, jaką pracę
ma wykonywać i za co ponosić odpowiedzialność, a pracodawca nie
miałby podstaw, aby wymagać od pracownika wykonywania określonych
obowiązków.
