Moja firma - biznes, finanse, spółki - INFOR.PL

Rozliczenia VAT przy zakupie środków trwałych

Jak rozliczać VAT przy zakupie środków trwałych

Problem zaniechanych inwestycji

Zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.

Analizując kwestię zaniechanych inwestycji, warto zapoznać się z decyzją w sprawie interpretacji prawa podatkowego z 28 listopada 2007 r. sygn. 1401/PH-I/4407/14-49/07/EN/PV-I wydaną przez dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. Zdaniem organu co do zasady wydatki na inwestycje - stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, a mogą jedynie, przy pomocy amortyzacji i stosownych odpisów amortyzacyjnych, zmniejszać przychód. Oznaczałoby to, że w chwili dokonania odliczenia podatku naliczonego wydatki na prowadzoną inwestycję nie mogły być uznane za koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym, lecz mogłyby stanowić, jako element wartości początkowej, podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych. W opinii dyrektora izby podjęcie przez podatnika decyzji o zaniechaniu inwestycji nie ma żadnego wpływu na charakter wydatków inwestycyjnych. Ani przed, ani po podjęciu tej decyzji wydatki te nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów. Analogiczne stanowisko, jak przedstawione powyżej, wyraził także wojewódzki sąd administracyjny w wyroku z 2 lutego 2007r., sygn. akt III SA/Wa 3886/06.

WAŻNE

Przedsiębiorca ma prawo odliczyć VAT wynikający z faktur otrzymanych przed zarejestrowaniem

Dla zrealizowania prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego konieczny jest warunek istnienia związku poniesionych wydatków z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług. Brak wspomnianego związku dokonywanych zakupów z planowaną sprzedażą wystąpił w chwili podjęcia decyzji o zaniechaniu inwestycji, w konsekwencji czego podatnik w takiej sytuacji powinien dokonać korekty poprzez pomniejszenie podatku naliczonego o łączną kwotę uprzednio odliczonego podatku naliczonego związanego z zaniechaną inwestycją, w rozliczeniu za miesiąc, w którym nastąpiło przedmiotowe zaniechanie. Zaznaczam, że omawiane stanowisko organu zostało zajęte w 2007 roku, jednakże z uwagi na okresy przedawnienia zobowiązań podatkowych, a także na prowadzone postępowania sądowe wciąż może mieć ono zastosowanie. Wymaga więc ono analizy.

Organ podatkowy argumentuje dalej, że wprawdzie orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości potwierdza prawo podatników do zwrotu podatku naliczonego nawet w sytuacji, gdy nie doszło do wykorzystania inwestycji do wykonywania czynności opodatkowanych, lecz w chwili ponoszenia wydatków istniał zamiar ich wykorzystania do tych czynności, to jednak zgodnie z obowiązującą w dniu przystąpienia Polski do Wspólnoty Europejskiej VI Dyrektywą Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, jak i zgodnie z obowiązującą w dniu wydania zaskarżonego postanowienia Dyrektywą 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347/1) Polska była uprawniona do zastosowania ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego w przedmiotowej sprawie.

Jednakże w żadnym przypadku odliczenie podatku od wartości dodanej nie przysługuje od wydatków, które nie są wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą. Potwierdzenie tego stanowiska znajduje się w orzecznictwie ETS, np. C-43/96 pomiędzy Komisją Europejską a Republiką Francuską; C-305/97 pomiędzy Royscot Leasing Ltd, Royscot Industrial Ltd, Allied Domeck plc i T.C. Harrisom Group Ltd a Commissioners of Customs and Excise (Wielka Brytania) oraz C-345/99 pomiędzy Komisją Europejską, a Republiką Francuską. We wszystkich wspomnianych wyżej orzeczeniach ETS zaprezentował stanowisko, że zgodnie z art. 17 (6) VI Dyrektywy Państwa Członkowskie mogą pozostawić w mocy wyłączenia z prawa do odliczenia VAT, o których mowa w drugim akapicie art. 17 (6), pomimo iż w terminie Rada Unii Europejskiej nie wydała przepisów zgodnie z art. 17 akapit pierwszy. Analogiczne zapisy znajdują się w art. 176 nowej Dyrektywy. Dlatego też Polska była uprawniona do zachowania istniejących ograniczeń w prawie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego pozostających przedmiotem zaskarżonego postanowienia.