| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Faktury VAT w 2011 r.

Faktury VAT w 2011 r.

Jednym z obowiązków podatników VAT jest, co do zasady, wystawianie faktur. Realizacja tego obowiązku stwarza podatnikom wiele problemów, gdyż przepisy VAT rozróżniają wiele rodzajów faktur oraz różne terminy ich wystawiania. Wątpliwości budzi również wymagana przepisami treść faktur. Znajomość zasad prawidłowego wystawiania faktur jest niezmiernie ważna dla sprzedawców, gdyż wadliwe wystawianie faktur grozi pociągnięciem do odpowiedzialności karnej skarbowej. Również nabywcy powinni wiedzieć, jaką treść muszą zawierać otrzymywane przez nich faktury, gdyż błędnie wystawione faktury VAT mogą nie pozwalać na odliczenie podatku na nich naliczonego. W niniejszej publikacji zostały omówione wszelkie zagadnienia związane z wystawianiem faktur VAT. Publikacja uwzględnia zmiany w przepisach dotyczących faktur wprowadzone 1 stycznia 2011 r., w tym nowe rozporządzenie w sprawie faktur elektronicznych. Autorem poradnika jest Tomasz Krywan, doradca podatkowy, ekspert w zakresie VAT. Źródło: Prawo Przedsiębiorcy

Dopuszczalność refakturowania

Refakturowanie jest możliwe wówczas, gdy dochodzi do odsprzedaży usług lub towarów. Jeśli chodzi o usługi, dzieje się tak wtedy, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług. W takich przypadkach przyjmuje się, że sam otrzymał i wyświadczył te usługi (zob. art. 28 Dyrektywy oraz art. 30 ust. 3 ustawy o VAT). Jeśli chodzi o towary, dzieje się tak w każdej sytuacji, gdy podatnik nabywa we własnym imieniu i faktycznie otrzymuje towary, a następnie dokonuje ich dostawy osobie trzeciej, jak również gdy trzy podmioty lub więcej dokonują dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy (w takich przypadkach uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach).

W praktyce refakturowanie jest często przez podatników nadużywane. Przede wszystkim refakturowanie jest wykorzystywane przez podatników do obciążania kontrahentów dodatkowymi kosztami związanymi z wykonywaniem umowy głównej, tj. dostawą towarów lub świadczeniem usługi. Z reguły jest to błąd, gdyż takie koszty stanowią najczęściej element świadczenia należnego od nabywcy, a w konsekwencji powiększają podstawę opodatkowania tych czynności (zob. art. 29 ust. 1 ustawy o VAT). Refakturowanie nie może być sposobem na rozbicie świadczenia kompleksowego (świadczenia składającego się z wielu różnych czynności) na świadczenia cząstkowe (np. usługę szkoleniową obejmującą nocleg i wyżywienie na usługę szkoleniową, usługę noclegową oraz usługę gastronomiczną).

Nie można sztucznie wyodrębniać z jednej kompleksowej usługi (...)pewnych czynności tylko w tym celu, aby opodatkować je (przez refakturowanie) na korzystnych zasadach. Do takiego postępowania nie uprawniają cyt. wyżej przepisy definiujące podstawę opodatkowania i obrót. W przypadku gdy dany podmiot świadczy usługę o charakterze kompleksowym, lecz stanowiącą w istocie jedno, niepodzielne świadczenie, to wówczas nie jest dopuszczalne dzielenie tej usługi na części i dokonywanie refakturowania jej poszczególnych elementów (interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 18 sierpnia 2010 r., sygn. IBPP2/443-451/10/RSz)

W konsekwencji nie jest prawidłowe, przykładowo:

• refakturowanie na nabywców towarów kosztów transportu i wysyłki tych towarów, w tym kosztów wysyłki pocztą (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 14 kwietnia 2009 r., sygn. ILPP2/443-151/09-2/TK), chyba że z warunków dostawy wynika, że za organizację i koszty transportu odpowiada odbiorca i transport organizowany jest przez sprzedawcę na podstawie dodatkowej umowy,

• refakturowanie kosztów podróży dotyczących wykonywanych usług (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 10 grudnia 2010 r., sygn. IPPP3/443-909/10-2/MG),

• refakturowanie na podwykonawców ponoszonych przez głównego wykonawcę kosztów ubezpieczeń czy gwarancji bankowych (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 12 sierpnia 2009 r., sygn. ITPP1/443-463/09/DM),

• refakturowanie podatku od środków transportu, którym firmy leasingowe obciążają leasingobiorców (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 17 czerwca 2008 r., sygn. ITPP2/443-255A/08/AK),

• refakturowanie na usługobiorcę kosztów różnego rodzaju opłat (np. opłat skarbowych czy sądowych) ponoszonych przez usługodawcę w związku ze świadczeniem usług (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 1 października 2008 r., sygn. ILPP1/443-655/08-2/AK),

• refakturowanie na leasingobiorców kosztów ubezpieczenia samochodów (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2010 r., sygn. akt I FPS 3/10 czy interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 18 lutego 2010 r., sygn. IPPP1/443-1286/09-2/AW).

Refakturowanie jest dopuszczalne przede wszystkim wówczas, gdy odsprzedaż towarów i usług nie jest bezpośrednio związana z innymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu. Tytułem przykładu można wskazać refakturowanie na członków konsorcjum kosztów zakupów towarów i usług związanych z realizacją wspólnego przedsięwzięcia (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 25 marca 2010 r., sygn. IPPP1/443-104/10-2/AW). Refakturowane mogą być również koszty dotyczące nieruchomości stanowiącej współwłasność dwóch lub więcej podmiotów, jeżeli zakupy dokonywane są przez jednego ze współwłaścicieli (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 13 listopada 2009 r., sygn. ILPB1/415-925/09-4/AG). Innym przykładem może być refakturowanie na gwaranta kosztu zakupu usługi naprawy rzeczy (w sytuacji gdy strony uzgodniły, że usługa ta zostanie nabyta przez podmiot refakturujący we własnym imieniu, lecz na rzecz gwaranta).

Z reguły dopuszcza się również możliwość refakturowania na najemców i dzierżawców budynków, budowli oraz lokali kosztów tzw. mediów (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 19 czerwca 2009 r., sygn. ITPP1/443-305a/09/BS, interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 3 sierpnia 2009 r. sygn. ILPP1/443-726/09-2/AI czy interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 16 lipca 2010 r., sygn. IPPP1/443-516/10-2/ISZ).

Można się jednak również spotkać ze stanowiskiem odmawiającym takiej możliwości (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 22 marca 2010 r., sygn. IBPP2/443-1056/09/RSz czy interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 19 sierpnia 2010 r., sygn. IBPP2/443-450/10/ASz).

Niezależnie od przyjętego stanowiska nie jest możliwe refakturowanie na najemców (dzierżawców) takich kosztów, jak podatek od nieruchomości, opłaty za użytkowanie wieczyste czy koszty ubezpieczenia nieruchomości (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 13 października 2010 r., sygn. IPPP3/443-746/10-2/MG).

reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Stowarzyszenie Agencji Zatrudnienia

branżowa organizacja pracodawców

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »