| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Jak zdobyć środki na założenie i działalność firmy

Jak zdobyć środki na założenie i działalność firmy

Prowadzenie działalności gospodarczej jest nierozerwalnie związane z posiadaniem odpowiednich zasobów finansowych. Zachowanie płynności finansowej jest szczególnie trudne w dobie spowolnienia gospodarczego, kiedy kontrahenci lawinowo spóźniają się z regulowaniem zobowiązań. Dlatego dla przedsiębiorców tak ważne jest pozyskiwanie środków pieniężnych na prowadzenie działalności gospodarczej z innych źródeł niż tylko przychody ze sprzedaży towarów bądź usług.

Umowa forfaitingu

Umowa forfaitingu, podobnie jak umowa faktoringu, należy do umów nienazwanych. W praktyce umowa jest zawierana w formie pisemnej. Do umowy forfaitingu należy stosować odpowiednio przepisy dotyczące sprzedaży. Podstawowym elementem umowy forfaitingu jest definitywne przejście wierzytelności za umówioną cenę. W miejsce wierzytelności jej zbywca uzyskuje określoną w umowie kwotę pieniężną. Do umowy forfaitingu będą miały zastosowanie także odpowiednie przepisy kodeksu cywilnego dotyczące cesji wierzytelności. Charakterystyczne dla umowy forfaitingu jest to, że nie tworzy ona stosunku prawnego o charakterze ciągłym. Przedmiotem umowy jest bowiem jedna, indywidualnie oznaczona wierzytelność pieniężna. Pewne cechy stosunku prawnego o charakterze ciągłym można odnieść do sytuacji, gdy z treści umowy forfaitingu wynika, że świadczenie instytucji zajmującej się forfaitingiem może być spełniane ratalnie lub gdy są sprzedawane wierzytelności z tytułu rat leasingowych.

Na początku funkcjonowania w obrocie gospodarczym forfaiting służył głównie do finansowania eksportu, ale obecnie jest z powodzeniem stosowany również w obrocie krajowym. Cechą najbardziej charakterystyczną dla forfaitingu jest to, że wierzytelność jest sprzedawana bez późniejszego prawa regresu wobec zbywającego. Oznacza to, że całkowite ryzyko związane z wypłacalnością dłużnika przechodzi na forfaitera. Daje to przedsiębiorcy takie samo zabezpieczenie jak instytucja faktoringu właściwego. W przypadku forfaitingu eksporter – po przekazaniu dewizowych wierzytelności forfaiterowi – otrzymuje prawie 100% wartości należności (minus koszty), które może wymienić po bieżącym kursie walutowym. Dzięki temu eksporter jest w stanie praktycznie w dniu sprzedaży wierzytelności określić całkowitą wartość należności w walucie krajowej. Forfaiting pozwala eksporterowi nie tylko na szybszy dostęp do środków pieniężnych, lecz również na zminimalizowanie ryzyka kursowego.

PRZYKŁAD

Polski eksporter sprzedaje swoje wyroby na kredyt wekslowy (zabezpieczeniem transakcji jest weksel) importerowi z Niemiec. Eksporter ma jednak problemy z dyskontowaniem weksla importera w niemieckich bankach. Zwraca się więc do banku we Francji, zajmującego się usługami forfaitingowymi, o zdyskontowanie weksla importera bez prawa regresu. Transakcja sprowadza się do tego, że bank – forfaiter dyskontuje otrzymany od polskiego eksportera weksel na własne ryzyko. Bank francuski zgadza się przejąć ryzyko wypłaty sumy wekslowej, ponieważ weksel wystawiony przez niemieckiego importera jest poręczony (awal) przez niemiecki bank. Dzięki temu polski eksporter otrzymuje natychmiastową wypłatę środków, dyskontując weksel, i dodatkowo uwalnia się od ryzyka jego realizacji. Importer zaś nabywa towar, uzyskując możliwość późniejszej zapłaty (np. w ramach zakupu na raty lub kredytu kupieckiego).

Forfaiting służy głównie skupowi wierzytelności powstałych w obrocie dewizowym, których terminy – licząc od daty wykupu przez bank-forfaitera, do terminu ich wymagalności – nie są krótsze niż 90 dni i nie dłuższe niż 3 lata. Zdarza się, że banki przejmują wierzytelności o dłuższym terminie wymagalności. W ramach forfaitingu są dyskontowane instrumenty dłużne, takie jak:

• weksle zabezpieczone akredytywą dokumentową,

• weksle własne i trasowane zabezpieczone gwarancją bankową,

• weksle własne i trasowane zabezpieczone awalem banku – w przypadku wierzytelności wekslowych musi nastąpić ich przeniesienie na forfaitera w drodze indosu; następnie forfaiter musi uzyskać potwierdzenie od banku zagranicznego zobowiązania wekslowego, autentyczności podpisów na wekslu i zapłaty w terminie wymagalności bez potrąceń,

• akredytywa dokumentowa bez weksli – w przypadku akredytywy dokumentowej forfaiter uzyskuje potwierdzenie przeniesienia należności na niego oraz potwierdzenie terminu płatności za dokumenty.

Forfaiter – bank lub inny wyspecjalizowany podmiot przejmujący wierzytelność w ramach forfaitingu.

Forfaitysta – przedsiębiorca, dostawca towarów lub usług (w praktyce najczęściej eksporter).

Dłużnik – przedsiębiorca, odbiorca towarów lub usług eksportera.

Awal (poręczenie wekslowe) – czynność prawna polegająca na poręczeniu za cudzy dług wekslowy. Poręczyciel wekslowy (awalista) odpowiada za zapłatę weksla tak samo jak osoba, której poręczył dług wekslowy. Aby awal był ważny, konieczne jest złożenie przez poręczyciela podpisu na przedniej stronie weksla na jego grzbiecie (odwrotnej stronie) bądź przedłużku. W dwóch ostatnich przypadkach, w celu jednoznacznego wskazania charakteru złożonego podpisu, niezbędne jest zamieszczenie wzmianki „poręczam” lub podobnej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że brak dopisku w okolicznościach konkretnej sprawy może prowadzić do potraktowania takiego podpisu jako indosu gwarancyjnego o skutkach zbliżonych do awalu. W doktrynie prawa cywilnego reprezentowany jest pogląd, że w przypadku, gdy poręczycieli wekslowych jest kilku, przy podpisie każdego z nich musi znajdować się słowo „poręczam” lub równoznaczne. Dotyczy to szczególnie sytuacji, gdy podpisy kilku poręczycieli znajdują się na tylnej stronie weksla. Odpowiedzialność z tytułu awalu można ograniczyć do pewnej sumy – konieczne jest wówczas ujawnienie tego ograniczenia w treści weksla. Raz złożony awal nie może być odwołany i jest złożony bezterminowo. Ustaje w razie wygaśnięcia zobowiązania wekslowego osoby, za którą dano poręczenie. Poręczenie wekslowe, poza nazwą, nie ma nic wspólnego z poręczeniem regulowanym przepisami kodeksu cywilnego.

reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Małgorzata Słomka

Doradca podatkowy nr wpisu 09900, prawnik, zatrudniona w Instytucie Studiów Podatkowych na stanowisku konsultanta podatkowego

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »