| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Jak zdobyć środki na założenie i działalność firmy

Jak zdobyć środki na założenie i działalność firmy

Prowadzenie działalności gospodarczej jest nierozerwalnie związane z posiadaniem odpowiednich zasobów finansowych. Zachowanie płynności finansowej jest szczególnie trudne w dobie spowolnienia gospodarczego, kiedy kontrahenci lawinowo spóźniają się z regulowaniem zobowiązań. Dlatego dla przedsiębiorców tak ważne jest pozyskiwanie środków pieniężnych na prowadzenie działalności gospodarczej z innych źródeł niż tylko przychody ze sprzedaży towarów bądź usług.

Koszty faktoringu

Podstawowe opłaty, z którymi musi się liczyć przedsiębiorca chcący skorzystać z faktoringu, to:

• oprocentowanie – odsetki pobierane przez faktora zależą od wielu czynników i w każdym przypadku są zindywidualizowane. Podstawowym kryterium kształtującym ich wysokość jest okres płatności wierzytelności. Kolejnym czynnikiem jest oczywiście kwota wierzytelności, której dotyczy transakcja. Im wyższa kwota, tym wyższe odsetki. Istotne jest również to, jak wygląda sytuacja finansowa dłużnika. Oprocentowanie może być pobierane z góry (w formie dyskonta) lub z dołu;

• prowizja przygotowawcza – opłata ta jest uiszczana za przygotowanie umowy faktoringu. Jej wysokość jest zależna od: kwoty limitu faktoringowego (czyli limitu kwotowego wierzytelności, jakie mogą być objęte umową – im jest ona wyższa, tym procent prowizji niższy), stopy procentowej odsetek (jeżeli faktor ustalił stosunkowo wysoką stopę procentową, to obniża wówczas kwotę prowizji), pracochłonności rozpatrzenia wniosku (np. prowizja na pewno będzie wyższa, jeżeli do wykupu są przedstawiane wierzytelności od kilku dłużników, którzy wymagają dokładnego sprawdzenia);

• prowizja administracyjna – prowizja ta jest ustalana za dokonywane przez faktora czynności administracyjne. Przeważnie jest ona pobierana procentowo od każdej wykupionej wierzytelności w momencie jej wykupu. Jej wysokość jest ustalana przez faktora przed podpisaniem umowy. Wpływ na jej wysokość mają: pracochłonność obsługi faktoringu, liczba wierzytelności przedstawionych do wykupu (tzn. czy wynikają one z jednej czy z wielu faktur), liczba dłużników, historia dotychczasowej współpracy między faktorantem a dłużnikami (tzn. czy do tej pory wywiązywali się oni terminowo ze swoich zobowiązań);

• prowizja za scedowanie ryzyka (delkredere) – jest ona ustalana jako procent od kwoty przelanej wierzytelności. Wpływ na jej wysokość ma przede wszystkim wycena ryzyka związanego z daną wierzytelnością i osobą dłużnika. Istotne jest również to, w jakiej branży działają faktorant i jego odbiorcy. Wpływ na jej wysokość ma również liczba dłużników – im jest ich więcej, tym prowizja jest niższa. Ta prowizja jest pobierana przy faktoringu pełnym;

• opłaty za dodatkowe usługi na rzecz faktoranta – są one w przypadku każdego faktoranta ustalane indywidualnie – w zależności od ich zakresu i pracochłonności związanej z ich świadczeniem.

Wymagane dokumenty

Podstawowym dokumentem jest oczywiście wniosek o zawarcie umowy faktoringowej. Oprócz wniosku faktorant musi najczęściej przygotować następujące dokumenty:

• listę wierzytelności, które mają zostać objęte umową faktoringu, z podziałem ze względu na termin płatności (do 30 dni, do 60 dni, do 90 dni, do 180 dni itd.),

• kopie umów handlowych i faktur podlegających cesji,

• oświadczenie o braku zastrzeżeń w umowie z dłużnikiem, wyłączających ewentualnie prawo do przeniesienia wierzytelności,

• dokumenty ukazujące sytuację finansową faktoranta (bilans, rachunek zysków i strat za ostatni rok obrachunkowy, zaświadczenia o niezaleganiu ze składkami na rzecz ZUS oraz podatkami na rzecz fiskusa, plan finansowy na najbliższy rok, wykaz rozrachunków z odbiorcami),

• dokumenty dotyczące statusu faktoranta i formy prawnej jego działalności, tj. umowę lub statut spółki, wykaz właścicieli lub członków zarządu firmy faktoranta, wypis z rejestru sądowego lub ewidencji działalności gospodarczej, numery NIP oraz REGON,

• dokumenty dotyczące dłużników – ich formę działalności, dokumenty związane z dotychczasowym przebiegiem współpracy faktoranta z dłużnikiem,

• opinie banków, z którymi współpracuje faktorant,

• pełnomocnictwa do zaciągania zobowiązań.

ZGODNIE Z PRAWEM

Art. 509 k.c.

§ 1. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

§ 2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

KnowBox Szkolenia

Portal dla szkoleniowców

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »