| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Opodatkowanie i rozliczanie działalności sezonowej

Opodatkowanie i rozliczanie działalności sezonowej

Lato, wakacje to czas, w którym jak grzyby po deszczu wyrastają różnego rodzaju punkty sprzedaży, parkingi, salony gier itp. Wiele z nich to działalności, które są prowadzone sezonowo, wyłącznie przez ściśle określoną część roku. Po zakończeniu sezonu ich właściciele powracają do swoich dotychczasowych zajęć.

Podatek dochodowy od osób fizycznych a działalność sezonowa

W podatku dochodowym – inaczej niż w VAT – ustawodawca uwzględnił to, że podatnicy mogą wykonywać działalność tylko sezonowo. Przepisy szczególne odnoszą się jednak wyłącznie do amortyzacji środków trwałych. Pozostałe zasady opodatkowania są takie same jak u podatników wykonujących działalność przez cały rok.
Ale skoro prawodawca poświęcił swoją uwagę amortyzacji środków trwałych używanych w działalności sezonowej, to rozpocznijmy właśnie od tego zagadnienia.
Amortyzacja w działalności sezonowej
Amortyzacja to nic innego jak tylko szczególna metoda ujmowania w czasie kosztów dotyczących nabycia, wytworzenia lub ulepszenia środków trwałych. Środkami trwałymi są te rzeczy (budynki, budowle, lokale stanowiące odrębną własność, maszyny, urządzenia, środki transportu i inne przedmioty), które są:
• własnością (ewentualnie współwłasnością) podatnika,
• nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
• kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
• przewidziane do używania przez okres dłuższy niż rok,
• wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej (w tym oddawane w najem, dzierżawę, leasing itp.).
Środkiem trwałym są również ulepszenia, modernizacje itp. (ale nie remonty) rzeczy będącej własnością innego podmiotu. W praktyce o takim środku trwałym – zwanym inwestycją w obcym środku trwałym – należy mówić wtedy, gdy wartość ulepszeń przekroczy 3500 zł. Podobna sytuacja zachodzi, gdy podatnik wybuduje budynek lub budowlę na cudzym gruncie. Podatnik nie jest wtedy jego właścicielem, bo działa tzw. prawo przyrostu do gruntu. Obiekt ten będzie jednak środkiem trwałym podatnika. Środkiem trwałym będą również rzeczy używane przez niego na podstawie leasingu finansowego (kapitałowego). Te trzy ostatnie składniki majątku (ulepszenia w środkach trwałych innego podmiotu, budynki wybudowane na cudzym gruncie i rzeczy używane na podstawie leasingu finansowego) są środkiem trwałym podatnika niezależnie od okresu ich używania (czyli nawet wówczas, gdy przewidywany okres używania nie przekracza 1 roku).
PRZYKŁAD
Pan Robert postanowił w okresie wakacji prowadzić punkt gastronomiczny w Mielnie. W tym celu wynajął lokal. Jednak aby mogła być w nim prowadzona działalność, pan Robert przebudował go, dostosowując tym samym do działalności gastronomicznej. W związku z przebudową pan Robert wydał 25 000 zł. Niestety, wydatki te nie są kosztem podatkowym bezpośrednio. Są kosztem jedynie poprzez odpisy amortyzacyjne.
Użyte w przykładzie słowo „niestety” nie jest przypadkowe. Podatnik powinien pamiętać, że jeżeli ulepsza cudzą nieruchomość, wydatki będzie zaliczał do kosztów – poprzez odpisy amortyzacyjne – przez okres nie krótszy niż 10 lat.
Jeżeli podatnik wcześniej przestanie korzystać z owej nieruchomości, zdaniem organów podatkowych niezamortyzowana część wartości początkowej będzie kosztem tylko w dwóch przypadkach: jeżeli podatnik fizycznie zlikwiduje ulepszenia albo je sprzeda.
W każdym przypadku, w którym dowolny środek trwały ma wartość nie wyższą niż 3500 zł, podatnik może wydatki poniesione na jego nabycie lub wytworzenie zaliczyć do kosztów podatkowych bezpośrednio, a nie poprzez odpisy amortyzacyjne. Koszt z tytułu zakupu takich niskocennych środków trwałych należy ująć w rachunku podatkowym w miesiącu oddania rzeczy do używania.
Od używanych sezonowo środków trwałych (wartości niematerialnych i prawnych również, ale te nas mniej interesują, bo rzadziej występują w praktyce) podatnik ma prawo dokonywać odpisów amortyzacyjnych tylko w okresie ich wykorzystywania. Wysokość odpisu miesięcznego podatnik ustala przez podzielenie rocznej kwoty odpisów amortyzacyjnych:
1) przez liczbę miesięcy w sezonie albo
2) przez 12 miesięcy w roku.
W przypadku wyboru pierwszej metody podatnik zaliczy cały roczny odpis amortyzacyjny do kosztów podatkowych w czasie sezonu. W przypadku drugiej metody zaliczy do kosztów podatkowych tylko część rocznego odpisu amortyzacyjnego przypadającego na liczbę miesięcy w sezonie (1/12 rocznego odpisu amortyzacyjnego razy liczba miesięcy w sezonie). Stosowanie tej drugiej metody wydłuża więc okres amortyzacji środka trwałego.
PRZYKŁAD
Podatnik w celu wykonywania działalności sezonowej zakupił maszynę do lodów za 6000 zł. Zamierza ją wykorzystywać w sezonie letnim od maja do września (w sumie przez 5 miesięcy w roku). Roczna stawka amortyzacyjna dla zakupionej maszyny wynosi 10% (KŚT ze stawkami amortyzacyjnymi są dostępne na www.mk.infor.pl). Roczny odpis amortyzacyjny dla zakupionej maszyny wynosi więc 6000 zł × 10% = 600 zł. Jeżeli podatnik wybierze pierwszą metodę amortyzacji, będzie mógł zaliczyć w czasie sezonu do kosztów podatkowych całą kwotę rocznego odpisu w wysokości 600 zł. W przypadku wyboru drugiej metody amortyzacji podatnik zaliczy do kosztów podatkowych tylko część rocznego odpisu w wysokości 250 zł. Porównanie obu metod przedstawia tabela.


reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Monika Smulewicz

Dyrektor Działu Usług Kadrowo-Płacowych w FPA Group

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »