| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Jak zawrzeć umowę z kontrahentem zagranicznym

Jak zawrzeć umowę z kontrahentem zagranicznym

Podczas zawierania umów z kontrahentem zagranicznym musimy pamiętać o podstawowej zasadzie: lepiej dojść do porozumienia we wszystkich kluczowych kwestiach w trakcie trwania negocjacji, niż później dochodzić swych praw w postępowaniu sądowym. Poza tym w razie jakichkolwiek wątpliwości co do możliwości realizacji umowy przez drugą stronę należy domagać się jej zabezpieczenia.

Właściwe prawo i sąd
 
Przedsiębiorca zawierający umowę z zagranicznym kontrahentem musi liczyć się z tym, że spory wynikające z niektórych rodzajów umów będą rozstrzygane przez sądy zagraniczne zgodnie z prawem obcym. Prawo właściwe dla danego kontraktu możemy zbadać, analizując treść licznych aktów prawych, tj. prawo prywatne międzynarodowe; konwencję o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych z Lugano z 1998 roku, wiedeńską - o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów z 1986 roku; rzymską - o prawie właściwym dla zobowiązań wynikających z umów z 1980 roku, nowojorską - o przedawnieniu roszczeń w międzynarodowej sprzedaży towarów z 1974 roku, jak również międzynarodowe umowy dwustronne pomiędzy poszczególnymi państwami. Nie wolno również zapominać o stosownych rozporządzeniach wydawanych w ramach UE, o czym niżej. Polska ustawa Prawo prywatne międzynarodowe znajduje zastosowanie tylko wtedy, kiedy umowa międzynarodowa, której Polska jest stroną, lub też inny akt wyższego rzędu w hierarchii źródeł prawa - nie stanowi inaczej. Aby zatem zbadać, jakie prawo i sąd są właściwe dla danej umowy oraz jaka jest np. długość terminów przedawnienia roszczeń o zapłatę długu, należy dokonać m.in. analizy ww. przepisów prawa.
Aby jednak nie było potrzeby przeprowadzania często skomplikowanej wykładni wskazanych przepisów, należy już w treści zawieranej umowy wskazać prawo właściwe. Przewidujący przedsiębiorcy zawierają w umowie klauzulę, wskazującą, które prawo będzie właściwe do interpretacji zawartego kontraktu i które sądy (oraz którego kraju) będą rozstrzygać wynikłe z niego spory. Gdy przedsiębiorcy nawiązujący współpracę działają w różnych krajach, ustalenie prawa władającego łączącą ich umową powinno stać się działaniem standardowym. Klauzula wyboru prawa nie może być sformułowana w sposób negatywny, np. strony ustalają, iż właściwym do rozpatrywania wszelkich sporów wynikających z niniejszej umowy nie jest prawo niemieckie. Taki zapis nie wskazuje bowiem, jakie prawo jest właściwe, a jedynie, które jest niewłaściwe. Wyboru prawa władającego kontraktem można dokonać zarówno w trakcie podpisywania przedmiotowej umowy, jak i już po jej zawarciu. W takim wypadku warto jednak pamiętać o zachowaniu dla celów dowodowych formy pisemnej. Jeżeli chodzi o wybór prawa, to najlepszym rozwiązaniem dla polskich przedsiębiorców, w większości przypadków, jest wybór prawa polskiego. Takie rozwiązanie umożliwia przeprowadzenie ewentualnego postępowania sądowego w Polsce według polskich przepisów. Jednak art. 25 par. 1 ustawy Prawo prywatne międzynarodowe dopuszcza wybór prawa innego kraju, o ile prawo to pozostaje w związku z umową. Jeśli strony same nie dokonały wyboru prawa, rozstrzygające będą przepisy kolizyjne każdego z państw, w których strony mają siedzibę, oraz przepisy właściwych umów międzynarodowych.
Warto również pamiętać o rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych. Zgodnie z tym aktem osoba, która ma miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego UE, może być pozwana w innym państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenie wynikające z umowy. W szczególności przedsiębiorca może być pozwany przed sąd właściwy ze względu na miejsca, gdzie zobowiązanie zostało wykonane albo miało być wykonane. Natomiast gdy przedmiotem sporu są usługi - przed sąd w państwie członkowskim, w którym usługi zgodnie z umową były świadczone albo miały być świadczone. Akt ów rozstrzyga również o właściwości sądu w przypadku sporów dotyczących ubezpieczenia, umów pomiędzy konsumentami, jak również umów o pracę.
ISTOTNE ELEMENTY UMOWY
1. Oznaczenie stron
2. Oznaczenie przedmiotu umowy
3. Wskazanie terminu realizacji/dostawy
4. Ustalenie ceny usługi lub towaru
DODATKOWE ELEMENTY UMOWY
1. Ustalenie kar umownych, gwarancji, ubezpieczeń
2. Wskazanie gwarancji, jakich udzielają sobie strony
3. Ustalenie warunków zawieszających lub rozwiązujących
4. Kryteria odbioru jakościowego
5. Reguły przedsądowego rozwiązywania konfliktów
6. Oznaczenie prawa i sądu właściwego dla rozpoznawania ewentualnych sporów
7. Klauzula siły wyższej
8. Klauzula hardship
9. Klauzule tajemnicy handlowej i przemysłowej oraz poufności
TYPOWE RODZAJE ZABEZPIECZEŃ UMOWNYCH
1. Weksel
2. Gwarancja bankowa
3. Gwarancja ubezpieczeniowa
4. Przedpłata
5. Otwarcie rachunku bankowego escrow
6. Poręczenie
7. Przelew na zabezpieczenie
8. Poddanie się egzekucji
 
reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Paweł Tyniec

Aplikant adwokacki

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »