| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Umowa factoringu

Umowa factoringu

Factoring to skup wierzytelności połączony ze świadczeniem dodatkowych usług – np. związanych z rachunkowością – na rzecz przedsiębiorców zbywających swe wierzytelności. Trudnią się nim przeważnie banki, choć nie jest to działalność dla nich zastrzeżona.

Przedmiot
 
Przedmiotem umowy factoringu są wierzytelności pojmowane jako możność żądania przez faktoranta od nabywcy zapłaty za dostarczony mu towar lub usługi.
WIERZYTELNOŚCI DLA FAKTORA
Wierzytelności, którymi może zainteresować się factor, muszą być:
• nieprzeterminowane,
• z odroczonym terminem płatności – nie krórszym niż 14 dni i nie dłuższym niż 210; wyjątkowo przewiduje się dłuższe okresy (do roku), gdy factorantem są jednostki budżetowe lub finansowane przez budżet,
• zbywalne,
• nieobciążone żadnym zastawem ani zajęciami egzekucyjnymi,
• niesporne co do zasady i wysokości, niepodlegające jakiemukolwiek oprotestowaniu lub wzajemnemu potrąceniu z tytułu istniejących lub mogących powstać w czasie obowiązywania umowy zobowiązań,
• niewykupione przez innego faktora,
• udokumentowane fakturą VAT.
Factoring jest instytucją ewoluującą od lat. Dziś prócz przelewu wierzytelności – jako zasadniczego celu oraz przedmiotu umowy – faktorzy świadczą usługi na rzecz faktoranta i nabywcy jego towarów i usług. Przykładowo konwencja UNIDROIT, do której Polska na razie nie przystąpiła, wymienia:
• finansowanie dostawcy, w szczególności przez udzielanie pożyczek i wypłacanie zaliczek,
• księgowanie wierzytelności,
• inkasowanie wierzytelności,
• ochronę przed niedotrzymaniem zobowiązań płatniczych przez dłużnika.
Umowa factoringu może mieć charakter jednostkowy i obejmować jedną lub kilka oznaczonych wierzytelności lub wykazywać cechy ciągłości. W tym ostatnim przypadku w okresie obowiązywania umowy transakcje nabywania wierzytelności są wielokrotne. Przedsiębiorca przelewa na faktora sukcesywnie wszystkie swe przyszłe wierzytelności, które po weryfikacji faktor akceptuje. Podstawą prawną takiej współpracy jest umowa o linię factoringową, na podstawie której faktor zobowiązuje się, że w czasie obowiązywania umowy będzie nabywał od faktoranta wierzytelności handlowe przedstawione mu do wykupu. Ważnym postanowieniem takiej umowy jest wskazanie limitu kwoty łącznej, do której faktor zobowiązuje się nabywać wierzytelności. Jego przekroczenie powoduje konieczność zawarcia kolejnej umowy o linię factoringową, chyba że strony postanowią, że przyznany limit każdorazowo odnawia się o kwotę, jaką faktor otrzyma od dłużnika.
W wykonaniu umowy faktor nabywa zaakceptowane przez siebie wierzytelności, a faktorant otrzymuje zapłatę w całości lub w części za każdą kupioną wierzytelność. Godną polecenia praktyką jest wypłacanie faktorantowi za każdą nabytą wierzytelność określonej części należności (np. 80 proc.). Pozostała kwota w formie tzw. kaucji gwarancyjnej trafia na wyodrębniony, oprocentowany rachunek nazywany niekiedy funduszem gwarancyjnym. W ten sposób każda następna przelana wierzytelność powiększa wartość łącznej kwoty kaucji gwarancyjnej, a tym samym zwiększa bezpieczeństwo obrotu. W razie bowiem nieotrzymania zapłaty faktor w pierwszej kolejności zaspokaja swą należność z kaucji gwarancyjnej. Z drugiej strony każda spłata wierzytelności przez dłużnika pomniejsza kwotę łączną kaucji. Z chwilą bowiem spełnienia w całości określonego świadczenia przez dłużnika na rzecz faktora kwota wpłacona na fundusz w celu zabezpieczenia tej konkretnej spłaty zostaje przekazana na rachunek bieżący faktoranta.
 
reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Ligęzowscy & Partnerzy. Adwokaci i Radcowie Prawni Spółka Partnerska.

Kompleksowa obsługa prawna na rzecz przedsiębiorców i klientów indywiduwalnych

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »