| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Wybór prawa w umowach z zagranicznym przedsiębiorcą

Wybór prawa w umowach z zagranicznym przedsiębiorcą

Zawsze, gdy polski przedsiębiorca zawiera umowę z przedsiębiorcą z innego kraju, staje pytanie: prawo jakiego państwa będzie miało zastosowanie do danego stosunku prawnego? Kolizja między systemami, co do zasady, rozstrzygana jest za pomocą przepisów prawa prywatnego międzynarodowego.

Konwencja dla zobowiązań umownych
 
Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych otwarta do podpisu w Rzymie 19 czerwca 1980 r. weszła w życie 1 kwietnia 1991 r. (zwana jest Konwencją rzymską). Jej stronami są dziś wszystkie państwa starej Unii Europejskiej. Nowi członkowie są na różnych etapach jej ratyfikacji. W Polsce ustawa o ratyfikacji Konwencji o przystąpieniu nowych państw do Konwencji rzymskiej została uchwalona 22 września 2006 r. Tego dnia ustawa została przekazana Prezydentowi RP oraz marszałkowi Senatu. W związku z tym, w niedalekiej przyszłości Konwencja rzymska stanie się prawem obowiązującym w Polsce.
Konwencja ta ustanawia jednolite normy kolizyjne w zakresie zobowiązań umownych dla wszystkich państw członkowskich UE. Potrzeba taka wynikła z jednej strony z faktu, że prawo zobowiązań ma niebagatelny wpływ na funkcjonowanie wspólnego rynku, z drugiej zaś strony ujednolicenie prawa materialnego w tym zakresie jest niezwykle trudne ze względu na znaczne różnice w porządkach prawnych państw członkowskich.
Podstawowym celem Konwencji, a zarazem największą jej zaletą jest to, że nie eliminując różnic prawa poszczególnych państw członkowskich, wprowadza jasny, jednolity i w pełni przewidywalny mechanizm określenia prawa rządzącego nieraz skomplikowanymi stosunkami wynikłymi z zobowiązań umownych.
Trzeba jednak pamiętać, że Konwencja rzymska ma charakter subsydiarny zarówno wobec innych konwencji międzynarodowych, jak i przepisów wspólnotowych. Z tego powodu jej przepisów nie stosuje się do zobowiązań wekslowych i czekowych ani do umownych zobowiązań transportowych, uregulowanych przez odrębne konwencje. Pojedyncze normy kolizyjne dotyczące zobowiązań umownych znajdują się również w wielu aktach prawnych wspólnotowych. Dotyczy to przede wszystkim dyrektyw konsumenckich, ubezpieczeniowych, a także regulujących usługi finansowe.
 
Według Konwencji rzymskiej
 
Podstawową zasadą Konwencji rzymskiej jest swoboda wyboru prawa właściwego dla umowy. Wybór powinien być wyraźny lub w sposób pewny wynikać z postanowień umowy lub okoliczności sprawy. Strony mogą dokonać wyboru prawa dla całej umowy lub tylko dla jej części. Dozwolony jest również tzw. wybór następczy.
Jeżeli strony nie wybrały prawa właściwego dla umowy, podlega ona prawu państwa, z którym wykazuje najściślejszy związek. Interpretację pojęcia najściślejszego związku ułatwia system domniemań przewidziany w zapisach Konwencji. Domniemywa się mianowicie, że umowa wykazuje najściślejszy związek z państwem, w którym strona, na której spoczywa obowiązek spełnienia świadczenia charakterystycznego w chwili zawarcia umowy, ma miejsce zwykłego pobytu lub główną siedzibę zarządu. Jeśli przedmiotem umowy jest prawo rzeczowe na nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości, domniemywa się, że umowa wykazuje najściślejszy związek z państwem, w którym nieruchomość jest położona. Z kolei w przypadku umów przewozu towarów domniemywa się, że wykazują one najściślejszy związek z państwem, w którym w chwili zawierania umowy przewoźnik miał swoją główną siedzibę, o ile w państwie tym znajduje się także miejsce załadunku i miejsce rozładunku oraz główna siedziba nadawcy.
Odmienne rozwiązania w zakresie prawa właściwego Konwencja przewiduje dla umów konsumenckich oraz indywidualnych umów o pracę. W przypadku zobowiązań wynikających z tych umów swoboda wyboru prawa jest ograniczona. Zamiast łącznika najściślejszego związku przewidzianego w Konwencji stosuje się rozwiązania szczególne, przewidziane dla każdej ze wspomnianych umów.
Określone na podstawie Konwencji rzymskiej prawo właściwe dla danej umowy reguluje kwestie związane z istnieniem i ważnością umowy, a także jej wykładnię, wykonanie wynikających z niej zobowiązań oraz skutki ich niewykonania, sposoby wygaśnięcia zobowiązań oraz skutki nieważności umowy, a także przejście wierzytelności (zarówno ustawowe, jak i umowne).
Prawo właściwe wybrane przez strony lub wskazane za pomocą łącznika obiektywnego stosuje się niezależnie od tego, czy jest prawem państwa będącego stroną Konwencji.
 
reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Halina Kochalska

Analityk Gold Finance

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »