| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Wybór prawa w umowach z zagranicznym przedsiębiorcą

Wybór prawa w umowach z zagranicznym przedsiębiorcą

Zawsze, gdy polski przedsiębiorca zawiera umowę z przedsiębiorcą z innego kraju, staje pytanie: prawo jakiego państwa będzie miało zastosowanie do danego stosunku prawnego? Kolizja między systemami, co do zasady, rozstrzygana jest za pomocą przepisów prawa prywatnego międzynarodowego.

Międzynarodowa sprzedaż
 
Podstawowym warunkiem stosowania konwencji jest to, by strony umowy sprzedaży posiadały siedziby handlowe w różnych państwach. Istotne jest również, by fakt ten był im obu znany. Powinno to wynikać z umowy, ze stosunków łączących strony lub z ich oświadczeń. Ratyfikacja konwencji przez Polskę oznacza, że w przypadku zapisu w umowie sprzedaży dotyczącego wyboru prawa polskiego jako właściwego dla stosunków wynikających lub mogących wyniknąć z łączącej strony umowy, zastosowanie znajdą właśnie przepisy konwencji o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów. Warto jednak pamiętać, że konwencja przyznaje stronom uprawnienie do umownego wyłączenia stosowania jej postanowień w całości lub tylko częściowo. Strony mogą to uczynić przez zastosowanie np. reguł INCOTERMS lub własnych ogólnych warunków sprzedaży. Dlatego polski przedsiębiorca powinien, wybierając prawo swojego kontrahenta, najpierw sprawdzić, czy państwo, w którym ma siedzibę, jest stroną konwencji o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów.
Sama konwencja nie definiuje, czym jest umowa sprzedaży. Kierując się jednak treścią jej przepisów, należy uznać, że jest to umowa, na mocy której sprzedający zobowiązany jest dostarczyć kupującemu towary, przekazać wszelkie dokumenty z nimi związane oraz przenieść prawo własności towarów na kupującego. Kupujący z kolei zobowiązany jest przyjąć dostarczony towar i zapłacić cenę. Konwencja nie obejmuje swym zakresem sprzedaży nieruchomości, jak również sprzedaży konsumenckiej, sprzedaży na licytacji, w drodze egzekucji, sprzedaży akcji, udziałów, tytułów inwestycyjnych, papierów wartościowych lub pieniędzy ani okrętów, statków morskich i powietrznych, a także energii elektrycznej.
 
Inne umowy
 
Umowy o przeniesienie praw autorskich reguluje prawo prywatne międzynarodowe w art. 27 par. 1 pkt 4. Chodzi o kontrakty, których skutkiem jest uzyskanie przez nabywcę prawa wszelkich uprawnień do korzystania z praw autorskich, niezależnie od podstawy takiego nabycia. Przepis ten obejmuje więc swym zakresem m.in. umowy wydawnicze, czy o wystawienie sztuki w teatrze.
Rozważając umowy wyliczone w art. 27 par. 1, należy wziąć pod uwagę, czy wskazane tam umowy są zawierane przez przedsiębiorcę. Jeśli tak, to właściwe będzie prawo obowiązujące w państwie, w którym znajduje się jego siedziba. Jeśli nie można ustalić siedziby albo miejsca zamieszkania strony, której siedziba lub miejsce zamieszkania rozstrzyga o właściwości prawa, stosuje się prawo państwa, w którym doszło do zawarcia umowy.
Kiedy natomiast umowa, dla której należy ustalić prawo właściwe nie należy do wymienionych w art. 27 par. 1 ani nie jest umową, którą zawiera się na giełdzie lub podczas targów publicznych, właściwe powinno być prawo obowiązujące w państwie, w którym doszło do zawarcia umowy.
Nie należy oczywiście zapominać o subsydiarnej właściwości prawa polskiego. Będzie ono właściwe, gdy nie można ustalić okoliczności, od których zależy właściwość określonego prawa obcego, albo jeżeli nie można stwierdzić treści właściwego prawa obcego.
 
Zobowiązania dotyczące nieruchomości
 
Zgodnie z art. 25 par. 2 prawa prywatnego międzynarodowego, gdy zobowiązanie dotyczy nieruchomości, podlega ono prawu państwa, w którym nieruchomość jest położona. Pojawia się tu łącznik miejsca położenia rzeczy. Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący. To zaś oznacza, że strony nie mogą w takich sytuacjach wybrać prawa. Nieruchomości mogą być przedmiotem umowy sprzedaży, zamiany, darowizny, dożywocia. Zaliczyć można do nich również umowy zobowiązujące do ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości, a także umowy dotyczące używania, najmu, dzierżawy czy leasingu nieruchomości. Nie jest zobowiązaniem dotyczącym nieruchomości żadna umowa o świadczenie usług zarządczych czy umowa zlecenia, nawet gdy przedmiotem takiej czynności prawnej będzie nieruchomość. Artykuł ten nie będzie miał również zastosowania do umów o dzieło czy o roboty budowlane, nawet gdyby w ich wyniku miało dojść do przekształcenia nieruchomości. Jeśli strony zawrą umowę, której przedmiotem będzie ubezpieczenie nieruchomości, artykuł ten również nie powinien być stosowany.
 
reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Marzena Dobrowolska

Adwokat

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »