| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Wybór prawa w umowach z zagranicznym przedsiębiorcą

Wybór prawa w umowach z zagranicznym przedsiębiorcą

Zawsze, gdy polski przedsiębiorca zawiera umowę z przedsiębiorcą z innego kraju, staje pytanie: prawo jakiego państwa będzie miało zastosowanie do danego stosunku prawnego? Kolizja między systemami, co do zasady, rozstrzygana jest za pomocą przepisów prawa prywatnego międzynarodowego.

Gdy strony nie wybrały prawa
 
Gdy strony umowy nie wybrały prawa właściwego, zastosowanie znajdą przepisy prawa prywatnego międzynarodowego, które pomagają ustalić, które prawo powinno być stosowane w określonym przypadku. Warto przy tym pamiętać, że w zakresie zobowiązań ustawodawca przyznał pierwszorzędną rolę wyborowi dokonanemu przez strony.
Regulacja ustawowa praktycznie nie pozostawia sytuacji nieuregulowanych w zakresie zobowiązań umownych. Problemy ze wskazaniem właściwego łącznika, a tym samym właściwego prawa mogą ewentualnie pojawić się w przypadku umów nienazwanych i mieszanych. Przy ustalaniu, które prawo powinno znaleźć zastosowanie do konkretnego stosunku zobowiązaniowego, należy zachować określoną kolejność stosowania przepisów prawa prywatnego międzynarodowego, ponieważ nie odpowiada ona kolejności umiejscowienia poszczególnych reguł w tej ustawie.
W pierwszej kolejności należy się odnieść do art. 28 ustawy. Artykuł ten wskazuje, że do zobowiązań z umów giełdowych lub zawartych na targach publicznych należy stosować prawo obowiązujące w siedzibie giełdy lub w miejscu odbywania się targów publicznych. Co więcej, artykuł ten może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, kiedy zobowiązanie nie dotyczy nieruchomości, a strony nie dokonały wyboru prawa. I kiedy zostaną spełnione te warunki, to przysługuje mu pierwszeństwo przed innymi normami ustawy. Przepis swoim zasięgiem ogranicza się do umów, które ściśle wiążą się z giełdą lub targami i nie obejmuje umów, które zostały zawarte jedynie przy okazji giełdy lub targów. Nie obejmuje również tych, których koncepcja powstała podczas giełdy lub targów, lecz sam kontrakt doszedł do skutku gdzie indziej lub potem.
Jeśli umowy nie możemy zakwalifikować jako mieszczącej się w hipotezie art. 28 ustawy, to należy zbadać relację stanu faktycznego i art. 26. Stanowi on, że jeśli strony nie wybrały prawa, to zobowiązanie podlega prawu państwa, w którym w chwili zawarcia umowy mają one siedzibę albo miejsce zamieszkania. Ze względu na wymaganie zawarte w tym przepisie, by obie strony w chwili zawarcia umowy miały siedzibę lub miejsce zamieszkania w tym samym państwie, jego wymiar praktyczny jest znikomy.
Jeżeli zaś nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 28 i art. 26 ustawy, należy odwołać się w następnej kolejności do art. 27 ustawy. Znajduje on zastosowanie, gdy strony nie mają siedziby albo miejsca zamieszkania w tym samym państwie i nie wybrały prawa. Zgodnie z art. 27 par. 1, stosuje się:
1) do zobowiązań z umowy sprzedaży rzeczy ruchomych lub dostawy – prawo państwa, w którym w chwili zawarcia umowy ma siedzibę albo miejsce zamieszkania sprzedawca lub dostawca;
2) do zobowiązań z umowy o dzieło, zlecenia, agencyjnej, komisu, przewozu, spedycji, przechowania, składu – prawo państwa, w którym w chwili zawarcia umowy ma siedzibę albo miejsce zamieszkania przyjmujący zamówienie, przyjmujący zlecenie, agent, komisant, przewoźnik, spedytor, przechowawca lub przedsiębiorstwo składowe;
3) do zobowiązań z umowy ubezpieczenia – prawo państwa, w którym w chwili zawarcia umowy ma siedzibę zakład ubezpieczeń;
4) do zobowiązań z umowy o przeniesienie praw autorskich – prawo państwa, w którym w chwili zawarcia umowy ma siedzibę albo miejsce zamieszkania nabywca tych praw.
Jest to niewątpliwie artykuł o największym znaczeniu i wymiarze praktycznym. Gdy jednak chodzi o umowę sprzedaży, to przepis art. 27 par. 1 pkt 1 ustawy może nie znaleźć zastosowania, ponieważ ustawy nie stosuje się, gdy pewne kwestie zostały uregulowane umową międzynarodową, której Polska jest stroną. Tymczasem Polska jest stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów z 11 kwietnia 1980 r. Ratyfikująca ją w 1995 roku konwencja weszła w życie w stosunku do Polski 1 czerwca 1996 r.
 
reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Marcin Pietrusiński

Doradca podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »