| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Wybór prawa w umowach z zagranicznym przedsiębiorcą

Wybór prawa w umowach z zagranicznym przedsiębiorcą

Zawsze, gdy polski przedsiębiorca zawiera umowę z przedsiębiorcą z innego kraju, staje pytanie: prawo jakiego państwa będzie miało zastosowanie do danego stosunku prawnego? Kolizja między systemami, co do zasady, rozstrzygana jest za pomocą przepisów prawa prywatnego międzynarodowego.

Jeśli przyjąć, że strony nie wybrały prawa właściwego, należy odnieść się do wskazówek zawartych w prawie prywatnym międzynarodowym.
Umowy know-how budzą sporo kontrowersji na gruncie prawa prywatnego międzynarodowego, ponieważ należą do umów nienazwanych w polskim systemie. Przez know-how powszechnie rozumie się doświadczenie w jakiejś dziedzinie poparte konkretną wiedzą. Umowy know-how w uproszczeniu dotyczą więc udostępniania takiej wiedzy i dzielenia się doświadczeniem. Często umowy takie porównywane są ze względu na swój charakter z umowami licencyjnymi, należącymi do prawa autorskiego. Nieodosobnione są również próby ich kwalifikacji jako umów sprzedaży.
Jeśli potraktować umowę know-how jako umowę sprzedaży, prawo właściwe wyznaczone będzie ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę sprzedającego. Zastosowanie będzie więc miało prawo obce. W przypadku zakwalifikowania umowy jako dotyczącej praw autorskich, należałoby przyjąć, że właściwe powinno być prawo miejsca zamieszkania lub siedziba nabywcy tych praw, czyli w pana wypadku – prawo polskie.
Trzecim możliwym przypadkiem będzie niezakwalifikowanie umowy know-how jako jakiejkolwiek z umów nazwanych. W rezultacie, prawem właściwym byłoby prawo miejsca zawarcia umowy. Rozwiązanie to powinno jednak znaleźć zastosowanie dopiero wtedy, kiedy zawiodą poszukiwania właściwego prawa za pomocą innych łączników.
W doktrynie prezentowany jest pogląd, że umowy know-how powinny być kwalifikowane jako należące do prawa autorskiego. Przemawia za tym argument, że najdonioślejsze skutki całej umowy skoncentrowane będą w kraju, w którym nabywca know-how będzie prowadził działalność, wykorzystując nową wiedzę i doświadczenie. Z tego powodu prawo miejsca zamieszkania lub siedziby nabywcy know-how wydaje się najwłaściwsze dla tego typu umowy.
W praktyce sąd polski, rozpatrując roszczenie z tytułu umowy know-how, w razie sporu między stronami umowy, w celu wskazania prawa właściwego może zakwalifikować ją jako objętą zakresem prawa autorskiego. Nie można jednak wykluczyć ryzyka uznania umowy know-how za umowę sprzedaży, a tym samym wskazania przez sąd prawa miejsca zamieszkania lub siedziby sprzedającego wiedzę jako prawa właściwego.
Ze względu więc na liczne wątpliwości interpretacyjne, pomimo braku obowiązku wskazywania w umowie prawa właściwego, warto, by strony dokonały takiego wyboru dla danej umowy know-how. Takie rozwiązanie pozwoli jednoznacznie przesądzić, który system prawny będzie rządzić umową.
reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Piotr Gontarek, HUKE Finanse

Firma HUKE Finanse jest multiagencją, która oferuje pełen zakres produktów ubezpieczeniowych i kredytowych.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »