| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Wybór prawa w umowach z zagranicznym przedsiębiorcą

Wybór prawa w umowach z zagranicznym przedsiębiorcą

Zawsze, gdy polski przedsiębiorca zawiera umowę z przedsiębiorcą z innego kraju, staje pytanie: prawo jakiego państwa będzie miało zastosowanie do danego stosunku prawnego? Kolizja między systemami, co do zasady, rozstrzygana jest za pomocą przepisów prawa prywatnego międzynarodowego.

Zakładając, że państwa kontrahent jest podmiotem prawidłowo utworzonym i istniejącym zgodnie z prawem Francji, oraz przyjmując, że negocjowana umowa przewiduje, że właściwe będzie dla niej prawo polskie z wyjątkiem wyraźnie wskazanych punktów, dla których właściwe będzie prawo francuskie, to takie rozszczepienie statutu kontraktowego jest dopuszczalne.
W myśl art. 25 par. 1 prawa prywatnego międzynarodowego strony mogą wybrać prawo rządzące umową, przy czym musi ono pozostawać w związku z danym stosunkiem zobowiązaniowym. Zdaniem większości przedstawicieli doktryny, przy wykazywaniu związku z zobowiązaniem wskazane jest podejście liberalne, zgodnie z którym wystarczające jest np. wskazanie siedziby jednego z kontrahentów.
Zakładając więc, że państwa kontrahent jest podmiotem prawa francuskiego, strony umowy są uprawnione do wskazania prawa francuskiego jako właściwego dla niektórych jej postanowień. Wydaje się więc, że nie ma przeszkód, by dokonać tzw. złożonego wyboru prawa, wskazując dla poszczególnych zobowiązań rozmaite systemy.
W myśl postanowienia stwierdzającego, że umowa jest rządzona prawem polskim, za statut podstawowy umowy należałoby uznać prawo polskie, natomiast prawo francuskie właściwe byłoby tylko do oceny wyraźnie wskazanych postanowień.
Dla oceny ważności i skuteczności klauzuli wyboru prawa właściwego stosowane jest – co do zasady – prawo kolizyjne obowiązujące w siedzibie sądu, do którego miałoby być wniesione żądanie rozpatrzenia kwestii spornej. Wobec zaproponowanej przez państwa kontrahenta treści postanowienia wskazującego na prawo francuskie jako właściwe dla niektórych problemów, należy się liczyć z tym, że w razie sporu związanego z umową, strona francuska wniesie powództwo do sądu francuskiego, a nie polskiego. Wówczas ważność i skuteczność klauzuli wyboru prawa podlegać będzie ocenie według prawa francuskiego.
Praktyka wskazuje, że sądy każdego państwa są skłonne przyznawać priorytet własnym normom kolizyjnym. Dlatego prawo francuskie, jako właściwe dla wskazanych postanowień umowy, będzie miało zastosowanie nie tylko w zakresie ich wykładni, lecz także co do skutków ich niewykonania lub niewłaściwego wykonania, a więc m.in. do określenia wysokości ewentualnej szkody, sposobów wygaśnięcia takich zobowiązań oraz przedawnienia i prekluzji.
Z punktu widzenia prawa polskiego ewentualne ryzyko, jakie wynika z zawarcia w umowie takich postanowień, to przede wszystkim możliwe spory co do faktycznego rozgraniczenia między sprawami rządzonymi prawem polskim a kwestiami poddanymi prawu francuskiemu. Ze względu więc na komplikacje mogące zaistnieć w związku z rozszczepieniem statutu kontraktowego należy bardzo precyzyjnie sformułować klauzulę umowną przewidującą złożony wybór prawa.
reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Marcin Pietrusiński

Doradca podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »