| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Poradniki > Jaką politykę kredytową powinna stosować firma

Jaką politykę kredytową powinna stosować firma

Wiele polskich przedsiębiorstw zmaga się z problemem utrzymania płynności finansowej, którego źródłem są między innymi trudności w ściąganiu należności. Efektywne zarządzanie kredytem handlowym pomaga w budowaniu stabilnych i długotrwałych relacji z klientami oraz pozyskiwaniu informacji o odbiorcach i ich potrzebach. Jednocześnie umożliwia opracowanie indywidualnych strategii w zakresie udzielania kredytu handlowego, tzn. terminów odroczenia płatności oraz wysokości przyznawanych limitów kredytowych.

Podejście inwestycyjne w wyborze polityki kredytowej
 
Sprzedając produkty z odroczonym terminem płatności należy liczyć się z tym, że siła nabywcza środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży będzie niższa o skutki inflacji, a co ważniejsze poniesione zostaną koszty zamrożenia środków finansowych w należnościach. Jeśli po udzieleniu kredytu niektórzy klienci okażą się niewypłacalni, to dodatkowo dopływ środków będzie niższy o wartość należności nieściągalnych. Przed udzieleniem kredytu kupieckiego należy zatem oszacować jego opłacalność. Można tego dokonać wykorzystując wartość zaktualizowaną netto, która przyjmuje postać:


gdzie:
S – wartość sprzedaży,
(1 – R) – prawdopodobieństwo zapłaty,
S/(1 + i × DSO) – wartość należności po uwzględnieniu inflacji lub kosztów kapitału zaangażowanego w finansowanie kredytu kupieckiego,
DSO – (Days Sales Outstanding) wskaźnik wyrażający liczbę dni sprzedaży, za którą nie zainkasowano gotówki (inaczej wskaźnik rotacji należności w dniach),
S × (1 – O) – koszt operacyjny sprzedaży,
K – koszt informacji o kliencie oraz zabezpieczeń prawno-majątkowych kredytu kupieckiego.
Jeżeli NPV przyjmie wartość wyższą od zera, spełniony jest warunek konieczny opłacalności udzielanego kredytu. Polityka kredytowa, która nie zapewnia dodatniego NPV, może być stosowana jedynie czasowo, a jej prowadzenie musi mieć uzasadnienie w nadrzędności w danym momencie innych celów, np. marketingowych.
Analizę nowo pozyskanego klienta można uprościć, ustalając maksymalny akceptowalny poziom ryzyka upadłości dla danego DSO (wskaźnika rotacji należności w dniach). Z przekształcenia wzoru powyżej otrzymujemy:


Jeśli ryzyko kredytowe nowego kontrahenta jest mniejsze od maksymalnego (Rmax), to NPV będzie dodatnie, a udzielenie kredytu opłacalne. Zakładamy przy tym, że przyrost sprzedaży nie spowoduje wzrostu kosztów stałych, które w przedstawionej analizie nie są brane pod uwagę.
W literaturze z zakresu finansów analiza opłacalności zarządzania należnościami oparta na wartości bieżącej netto nazywana jest podejściem inwestycyjnym. Sprzedaż na kredyt, podobnie jak typowa inwestycja, wiąże się z ponoszeniem wydatków, które w następnych okresach powinny powodować wzrost wpływów. Korzyści są otrzymywane z opóźnieniem, w związku z tym ich realna wartość jest mniejsza na skutek utraty wartości pieniądza w czasie. Wpływy powinny pokryć wydatki poniesione na produkcję, obsługę zaangażowanych kapitałów obcych oraz zapłacone podatki i to przy indeksacji do cen z okresu wyjściowego. Należy też uwzględnić, o czym była już mowa, ryzyko powstania należności nieściągalnych.
Dla danego wariantu polityki kredytowej można oszacować przepływy operacyjne, inwestycyjne i finansowe. Wymienione przepływy nie są tożsame z przepływami w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Przez przepływy operacyjne rozumie się tu sumę przychodów netto ze sprzedaży pomniejszoną o sumę kosztów operacyjnych, koszty ogólnego zarządu i koszty sprzedaży, powiększoną o pozostałe przychody operacyjne i pomniejszoną o pozostałe koszty operacyjne, skorygowaną o wynik operacji finansowych (bez kosztu kapitału) i nadzwyczajnych, pomniejszoną o podatek dochodowy oraz powiększoną o amortyzację. Przepływy inwestycyjne to wynik zamrożenia kapitału obrotowego w toku produkcji lub poprzez zakupy towarów. Przepływy finansowe to koszt zamrożenia kapitału w kapitale obrotowym.
Podstawowy model określający wartość bieżącą netto inwestycji w należności może być wyrażony wzorem:


gdzie:
NPVi – wartość bieżąca netto sprzedaży przy odroczonym terminie płatności o t dni, dla i-tej polityki,
Pi – cena jednostkowa netto dla i-tej polityki kredytowej,
Ci – koszt jednostkowy zmienny (w firmie handlowej wartość zakupionych towarów),
Qi – liczba sprzedanych jednostek dla i-tej polityki kredytowej,
NN% – udział należności nieściągalnych przy danej polityce sprzedaży dla i-tej polityki kredytowej,
ki – dzienny koszt kapitału dla i-tej polityki kredytowej,
ti – okres kredytowania w dniach w i-tej polityce kredytowej.
Zauważmy, że jest o­n równoważny z wzorem zaprezentowanym na początku tego podrozdziału, gdyż P × Q = S; –C × Q = –S × (1 – O); (1 – NN) = (1 – R), jedyna zmiana dotyczy czynnika dyskontującego (1 + k)t = 1+ i × DSO. Jednak stosowanie kapitalizacji dziennej (1 + k)t, dla czynnika dyskontującego zawierającego dzienny koszt kapitału „k” uzyskany zazwyczaj z ilorazu, nie wydaje się uzasadnione. Ponadto wykorzystanie zapisu DSO zamiast „t” precyzyjniej określa, że ważny jest rzeczywisty okres kredytowania odbiorców, a nie wyznaczony termin płatności.
Przedstawiony podstawowy model NPV można rozbudowywać doprecyzowując warunki, w jakich działa jednostka gospodarcza:


gdzie:
podatek VAT do zapłaty – różnica między VAT należnym a naliczonym,
tv – okres rozliczania VAT,
td – okres rozliczania podatku dochodowego,
pozostałe oznaczenia jak w pierwszym wzorze.
Firma angażuje środki pieniężne, które równe są zmiennym kosztom wytworzenia (w firmie produkcyjnej) lub wartości zakupionych towarów (w firmie handlowej). Wydatkiem jest także VAT naliczony. Spływ gotówki nastąpi w okresie wyznaczonym przez DSO. Wpływy te są wycenianie w wartości brutto z VAT. W okresie tv i td następuje płatność podatków VAT i dochodowego. Okres ten zazwyczaj jest krótszy niż czas spływu należności, dlatego należy przeanalizować, czy wzrost sprzedaży, a tym samym zwiększenie wysokości obu podatków, nie zachwieje płynnością finansową firmy. Dodatkowo wydłużenie terminów płatności powoduje przeważnie wzrost należności nieściągalnych – R. Nową ofertą firmy zainteresowana jest większa liczba klientów, w tym również o większym ryzyku kredytowym, których niekiedy nie można zbadać z dotychczasową dokładnością. W skrócie można powiedzieć, że decyzja o zmianie polityki kredytowej związana jest z czterema konkretnymi przepływami pieniężnymi:
• początkowe wydatki na produkcję lub zakup towarów,
• wpływy ze sprzedaży (przed lub po płatnościach podatków),
• płatność VAT,
• płatność podatku dochodowego.
NPV jako wartość bieżąca korzyści netto powinna być traktowana jako narzędzie wyboru pomiędzy politykami kredytowania, które zapewnią firmie najwyższą wartość
Z punktu widzenia finansowego podejście inwestycyjne odzwierciedla chyba najlepiej skutki określonej polityki kredytowej. Uwzględnia bowiem przepływy pieniężne, wartość pieniądza w czasie, a także ryzyko. Warunkiem właściwej oceny jest jednak obiektywna znajomość wydatków i właściwa wycena dziennej stopy dyskontowej.
 
 
Andrzej Tokarski, Maciej Tokarski
 
 
Serwis Finansowo Księgowy (F-K) Nr 044/2005 z dnia 2005-11-01

Polecamy artykuły

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

RODO 2018

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Bartosz Struzik

Dyrektor Zarządzający internetowego serwisu pracy MonsterPolska.pl, polskiego oddziału międzynarodowej grupy Monster.com.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
Notyfikacje
Czy chcesz otrzymywać informacje o najnowszych zmianach? Zaakceptuj powiadomienia od mojafirma.Infor.pl
Powiadomienia można wyłączyć w preferencjach systemowych
NIE
TAK