| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Dom > Nieruchomości > Dom i działka > Zasiedzenie nieruchomości - poradnik

Zasiedzenie nieruchomości - poradnik

Zasiedzenie jest jednym ze sposobów nabycia własności nieruchomości. Po odpowiednio długim okresie, posiadacz samoistny może domagać się przed sądem uznania, że w stosunku do danej nieruchomości przysługuje mu prawo własności, które niejako zostało odebrane właścicielowi z uwagi na brak wykonywania przez niego uprawnień właścicielskich. Niniejszy poradnik przedstawia zarówno zagadnienia teoretyczne jak i praktyczne związane z tą instytucją.

3. Przebieg postępowania, elementy wniosku oraz czynności procesowe

3.1. Wnioskodawca

Sąd wszczyna postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości na wniosek osoby zainteresowanej.
Wniosek o stwierdzenie zasiedzenia może złożyć każdy zainteresowany, tak więc osoba posiadająca interes prawny, a są to: posiadacz samoistny, jego spadkobiercy i następcy prawni. 

Owo twierdzenie potwierdza Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 1949 roku, C. 1132/49, którego teza brzmi: „Żądanie stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie może zgłosić nie tylko obecny posiadacz nieruchomości, lecz każda osoba, która ma interes prawny w uzyskaniu takiego stwierdzenia, w szczególności osoba, która swoje prawo własności wywodzi od posiadacza, który nieruchomość zasiedział.” Wniosek może złożyć również osoba w sytuacji, gdy posiadanie zasiedzianej rzeczy albo nawet jej własność przeszła na inną osobę. Żądanie stwierdzenia w powyższym trybie, że oznaczona osoba nabyła własność nieruchomości przez zasiedzenie, jest dopuszczalne, chociażby nawet osoba ta nie była już jej właścicielem. 

Sąd, wydając orzeczenie stwierdzającym nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie, postanawia, kto w określonej chwili nabył jej własność, bez względu na to, czy nabywca jest właścicielem w chwili orzekania (może np. stwierdzić, że nieruchomość zasiedzieli dziadkowie wnioskodawcy).

Stwierdzenie zasiedzenia ma ten skutek, że określa nowy stan prawny nieruchomości, poczynając od daty wskazanej w postanowieniu sądu, bez względu na skutki późniejszych zdarzeń, które ten stan mogą odmiennie kształtować. W postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia sąd wydaje postanowienie, w którym stwierdza, kto nabył własność nieruchomości w określonej chwili, a tym samym, kto własność tę utracił, bez względu na to, czy w chwili orzekania nabywca zachował własność przedmiotu zasiedzenia.

Każde późniejsze nabycie własności, niezależnie od podstawy prawnej odbywa się jego kosztem. Nie do przyjęcia jest pogląd, że takie późniejsze nabycie nieruchomości, np. w drodze kupna i w zaufaniu do księgi wieczystej, odbiera zainteresowanemu prawo do żądania stwierdzenia zasiedzenia.

Oznaczałoby to, że z upływem terminu otwierającego możliwość stwierdzenia zasiedzenia, a przed kolejną zmianą właściciela, nieruchomość nie stanowiła niczyjej własności. Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece (t. jedn. Dz.U z 2001 nr 124 poz. 1361 z późn. zm.) ten, kto nieruchomość zasiedział, bądź jego następca prawny, nie jest pozbawiony możliwości kwestionowania skuteczności zbycia”.

Zobacz także: Ustanowienie odrębnej własności lokalu z mocy prawa

Stwierdzenie terminu zasiedzenia

Orzeczenie o stwierdzeniu zasiedzenia nieruchomości wskazuje dokładną datę z którą nastąpiło zasiedzenie. Jednocześnie sąd może ustalić inną, niż wskazana przez wnioskodawcę, datę upływu terminu zasiedzenia, co nie stanowi naruszenia przepisu mówiącego, iż sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie. Jeżeli przesłanki zasiedzenia spełniły się w stosunku do osoby nieżyjącej już w chwili orzekania, w postanowieniu należy wymienić właśnie tę osobę.

3.2. Co musi zawierać wniosek

Wniosek o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości składa się do Sądu Rejonowego właściwego ze względu na położenie nieruchomości, dodatkowo wniosek musi odpowiadać ogólnym zasadom pisma w sprawie, a więc zgodnie z artykułem 126 § 1 i § 2 kpc w związku z artykułem 13 § 2 każde pismo procesowe powinno zawierać:

  • oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
  • oznaczenie rodzaju pisma;
  • osnowę wniosku lub oświadczenia oraz dowody na poparcie przytoczonych okoliczności;
  • podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
  • wymienienie załączników.

Gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby uczestników, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiot sprawy, pisma zaś dalsze – sygnaturę akt.

Ponadto należy podać zwięźle stan sprawy, dokładnie określone żądanie, oznaczenie wartości przedmiotu sprawy, przytoczyć okoliczności faktyczne uzasadniające żądanie. Kolejnym elementem jest wskazanie wnioskodawcy uprawnienia do wniesienia wniosku, ponieważ sąd oddali wniosek, jeżeli z jego treści wynika brak takiego uprawnienia.

Zgodnie z artykułem 607 kpc wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku odpis z księgi wieczystej albo zaświadczenie o stanie prawnym wynikającym ze zbioru dokumentów.

Obowiązek dołączenia do wniosku dotyczącego nieruchomości dokumentów nie stanowi warunku formalnego pisma procesowego, w związku z czym tryb uregulowany w artykule 130 w związku z artykułem 13 § 2, nie ma w tym wypadku zastosowania. Uchybienie przez wnioskodawcę obowiązkowi określonemu w artykule 607 kpc może spowodować różne konsekwencje procesowe, (np. sąd z urzędu może zażądać na koszt wnioskodawcy niezbędnych odpisów).

3.3. Załączniki

Obowiązkiem wnioskodawcy w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości jest również dołączenie:

  • mapy nieruchomości sporządzonej według zasad obowiązujących przy oznaczaniu nieruchomości w księgach wieczystych, chyba że zasiedzenie obejmuje całą nieruchomość, która ma urządzoną księgę wieczystą,
  • wyciągu z ewidencji gruntów.

Jeśli wnioskodawca nie dołączy tych dokumentów, przewodniczący wyznaczy mu w tym celu odpowiedni termin. Może jednak, gdy wnioskodawca napotyka znaczne trudności, zlecić sporządzenie mapy na jego koszt, a także zwrócić się do właściwych organów o przedstawienie pozostałych dokumentów.

3.4. Dowody

Do wniosku należy również załączyć wszelkie dokumenty świadczące o tym, że nieruchomość będącą przedmiotem postępowania, traktujemy jak naszą własność – innymi słowy, że faktycznie zachowujemy się jak właściciel. Mogą nimi być m.in.:

  • wszelkie umowy zawierane w związku z gruntem (np. dzierżawa, najem, kontrakt na dostawy warzyw, owoców, czy mleka – z inwentarza wypasanego na nieruchomości),
  • dowód uiszczania podatku od nieruchomości (podatek ten płaci właściciel),


Bardzo istotnym dowodem na okoliczność posiadania nieruchomości są zeznania świadków – zazwyczaj właścicieli (posiadaczy) nieruchomości sąsiednich, czy (generalnie) mieszkańców danej miejscowości, którzy są w stanie (zgodnie z prawdą) zaświadczyć, że z gruntu korzystaliśmy jak właściciele (np. uprawialiśmy grunt i pobieraliśmy pożytki).

3.5. Oznaczenie przedmiotu zasiedzenia

Przedmiot zasiedzenia powinien być we wniosku dokładnie opisany i oznaczony. W wypadku nieruchomości należy wskazać miejsce jej położenia, powierzchnię, oznaczenie geodezyjne oraz numer księgi wieczystej lub zbioru dokumentów. Określenie rzeczy powinno prowadzić do jej jednoznacznej indywidualizacji. Jednym z wniosków dowodowych (bardzo często akceptowanym przez sąd) jest wniosek o dokonanie oględzin na miejscu – sąd, wraz z protokolantem, udaje się wówczas w miejsce położenia nieruchomości.

Oznaczenie przedmiotu postępowania powinno być zaznaczone na mapie zasadniczej (sytuacyjnej) z dokładnym zaznaczeniem granic posiadanej nieruchomości – które nie muszą odpowiadać podziałowi administracyjnemu nieruchomości. W przypadku zasiedzenia części działki ewidencyjnej – sąd może dokonać jej podziału.

3.6. Opłata od wniosku (wpis)

Wniosek powinien być należycie opłacony. Od wniosku o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie pobiera się opłatę stałą w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych. Przed wprowadzeniem ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 roku, od wniosku w sprawie o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie pobierano połowę wpisu stosunkowego. 

W obecnym stanie prawnym wpis sądowy jest wysoki, może wystąpić nawet sytuacja, w której przewyższy on wartość nieruchomości. Przedmiotem postępowania bywają zazwyczaj niewielkie nieruchomości, jednakże, może mieć miejsce sytuacja, iż przedmiotem jest nieruchomość o bardzo dużej wartości, co powoduje, iż wnioskodawcy są w diametralnie odmiennych sytuacjach. 

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż wnioskodawca może ubiegać się o zwolnienie z kosztów sądowych, w tym celu zwraca się z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych oraz załącza oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Zgodnie z artykułem 102 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zwolnienia od kosztów sądowych może się domagać osoba fizyczna, która złożyła oświadczenie, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

3.7. Przebieg postępowania

Obrona właściciela

W postępowaniu procesowym ważnym elementem jest obrona pozwanego, w postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości z samej natury postępowania nieprocesowego obrona pozwanego nie występuje, lecz w sytuacji gdy nastąpi sprzeczność interesów pomiędzy uczestnikami należy zauważyć kwestię obrony uczestnika. W przywołanej sytuacji sąd rozstrzyga ją w tym postępowaniu, zaś uczestnikowi przysługują takie same środki obrony jak pozwanemu w procesie, z wyjątkiem powództwa wzajemnego.

Rozprawa

Zasadą w postępowaniu nieprocesowym jest rozpoznawanie sprawy bez rozprawy, jednak w sprawach z zakresu prawa rzeczowego w tym o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, sąd rozpoznaje sprawy na rozprawie. Rozprawa w omawianym postępowaniu wygląda następująco: zgodnie z doktryną oraz doświadczeniem najpierw uczestnik – wnioskodawca, a następnie pozostali uczestnicy zgłaszają swoje żądania i wnioski, przedstawiają okoliczności faktyczne i dowody, roztrząsają wyniki postępowania dowodowego i wskazują podstawy prawne swoich żądań.

Postępowanie dowodowe

Jednym z etapów postępowania o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości jest postępowanie dowodowe, które ma na celu przekonanie o istnieniu lub nieistnieniu oznaczonych faktów. Postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości jest postępowaniem niespornym, nie występuje element rozkładu ciężaru dowodu. Uczestnicy postępowania zobowiązani są wskazać dowody popierające ich twierdzenia, potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Dowodu nie wymagają fakty powszechnie znane oraz fakty znane sądowi urzędowo. Przebieg postępowania dowodowego wygląda jak w procesie. W tym miejscu zostaną przedstawione wyłącznie różnice.
Pierwszą z nich jest to, że sąd może przesłuchać świadków oraz biegłych bez przyrzeczenia, kolejną, iż sąd może również zażądać złożenia wyjaśnień na piśmie od osób, które nie są uczestnikami. Dowodem w postępowaniu może być przesłuchanie stron.
Zasadą jest, iż postępowanie dowodowe odbywa się bezpośrednio przed sądem orzekającym, lecz w wyjątkowych sytuacjach może przeprowadzić sędzia wyznaczony lub sąd wezwany.

Ogłoszenie w prasie

W związku z szerokim kręgiem osób zainteresowanych w postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości (o czym był mowa wcześniej), spotykamy się z instytucją wezwania zainteresowanych przez ogłoszenie. Ogłoszenie zmierzające do wezwania osób zainteresowanych, powinno posiadać w treści dokładne określenie rzeczy, wskazanie jej posiadacza, ostatniego właściciela, informacji na temat właściciela, tj. jego zawodu i ostatniego miejsca zamieszkania. Ogłoszenie w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, zgodnie z artykułem 610 kpc trwa trzy miesiące. Zainteresowani są wezwani, by do dnia podanego w ogłoszeniu zgłosili się i wykazali swoje prawa do przedmiotu zasiedzenia, gdyż w przeciwnym razie sąd stwierdzi zasiedzenie, jeżeli zostaną udowodnione fakty pozwalające na to stwierdzenie.
Miejscem w którym ogłoszenia mogą się ukazywać jest „Monitor Sądowy i Gospodarczy”, co potwierdza artykuł 1 ust. 3 pkt 2 ustawy z 22 grudnia 1995 roku o wydawaniu Monitora Sądowego i Gospodarczego, jednak sąd powinien umieścić ogłoszenia także w piśmie poczytnym na całym obszarze Państwa oraz w lokalu urzędu gminy właściwej ze względu na miejsce położenia nieruchomości.

I tak pismem poczytnym na całym obszarze Państwa jest dziennik lub czasopismo zgodnie z artykułem 7 ust. 2 ustawy z 26 stycznia 1984 roku, Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5 poz. 24). Pismo to powinno mieć duży nakład, który pozwala na dotarcie ogłoszenia do jak najszerszej liczby mieszkańców kraju, powinno ono spełniać trzy kryteria:

  1. poczytności, czyli wyrażanego w procentach zasięgu czytelnictwa danego pisma,
  2. ogólnokrajowości, czyli terytorialnej równomierności czytelnictwa, oraz
  3. powszechności, czyli społecznej równomierności czytelnictwa.

Obecnie pismami takimi są „Gazeta Wyborcza”, „Rzeczpospolita” i „Dziennik Gazeta Prawna”. Wybór właściwego pisma ma podstawowe znaczenie i może rzutować nawet na ważność postępowania. 

Ogłoszenie musi być utrwalone w sposób pozwalający na stały dostęp do niego, dlatego nie może to być dziennik i czasopismo w postaci przekazu dźwiękowego lub elektronicznego emitowanego w radiu, telewizji lub Internecie. W momencie, kiedy upłynie okres trzech miesięcy od daty ogłoszenia, sąd wyznacza rozprawę, na którą wzywa osoby, które się zgłosiły i podały swe miejsce zamieszkania.

Posiedzenia

W toku postępowania sąd wyznacza posiedzenia, które mogą być jawne oraz niejawne. Pierwsze charakteryzują się tym, iż odbywają się z udziałem uczestników oraz z udziałem publiczności, zaś drugie bez osób wyżej wymienionych, z udziałem protokolanta. Należy jednak zauważyć, że na posiedzenia niejawne mogą być wezwani wyznaczeni uczestnicy. Posiedzenia jawne są wyznaczane przede wszystkim w celu przeprowadzenia rozprawy. Terminy posiedzeń wyznaczane są przez przewodniczącego i o terminie tym muszą być zawiadomieni wszyscy uczestnicy.

Terminy

Zaczynając akapit dotyczący terminów należy wymienić terminy ustawowe, sądowe oraz umowne. Terminy ustawowe są wyznaczone przez kodeks postępowania cywilnego, nieliczne i dotyczą przede wszystkim wniosku o sporządzenie uzasadnienia, zaskarżania orzeczeń, uzupełniania braków pism i nie mogą być zmienione. Terminy sądowe wyznaczane są przez sąd i w przeciwieństwie do terminów ustawowych z ważnych przyczyn mogą zostać przedłużone. Sytuacja taka ma miejsce, gdy zostanie zgłoszony wniosek o przedłużenie terminu przed upływem terminu. Ostatnie z omawianych to terminy umowne. Znamy jeden przypadek takiego terminu, gdy to podmioty postępowania wnoszą o zwieszenie postępowania. Uchybienie terminu ma miejsce, gdy czynność nie została dokonana w czasie wyznaczonym przez termin i czynność ta nie wywołuje skutków prawnych. Uczestnicy, wnioskodawca, mogą wnosić o przywrócenie terminu, nie jest to możliwe przy uchybieniu prawa materialnego.

Koszty postępowania

W postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości występuje zasada, iż każdy uczestnik ponosi koszty związane są z jego udziałem w sprawie. Sytuacja ta uzasadniona jest niezależnością i samodzielnością udziału w tym postępowaniu każdego jego uczestnika. Należy zaznaczyć, iż zasada występuje nawet wówczas, kiedy postępowanie stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości jest wszczęte z urzędu. Od przedstawionej zasady występują wyjątki:

  • stosunkowe rozdzielenie obowiązku zwrotu kosztów, jeżeli uczestnicy są w różnym stopniu zainteresowani wynikiem postępowania;
  • włożenie obowiązku zwrotu kosztów na jednego z uczestników postępowania w całości, w zależności od stopnia zainteresowania wynikiem postępowanie lub sprzeczności interesów;
  • włożenie – w razie sprzeczności interesów uczestników – obowiązku zwrotu kosztów postępowania na jednego uczestnika, którego wnioski zostały oddalone lub odrzucone;
  • włożenie na jednego uczestnika obowiązku zwrotu kosztów, jeżeli postępował on niesumiennie lub oczywiście niewłaściwie.

Podział nieruchomości w wyniku zasiedzenia

Ważną informacją dotyczącą przedmiotowego postępowania jest, iż podczas trwania postępowania sąd nie musi zasięgać opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta co do tego, czy podział nieruchomości, jaki nastąpił w wyniku zasiedzenia, jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji państwowej nie może kwestionować podziału nieruchomości, wynikłego na skutek zasiedzenia poszczególnych jej części przez różne osoby, choćby podział ten był niezgodny z planem zagospodarowania przestrzennego.

Postanowienie sądu

W postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości sąd wydaje wszystkie orzeczenia w formie postanowień, które dzielimy na postanowienia:

  • orzekające co do istoty sprawy,
  • dotyczące kwestii procesowych,

Pierwsze z nich odpowiadają treścią wyrokom w procesie oraz korzystają z powagi rzeczy osadzonej. Sąd stosuje zasady obowiązujące dla wyrokowania w procesie. Jak wynika z doktryny każde orzeczenie orzekające co do istoty sprawy ze swojej istoty zawiera:

  • podstawę faktyczną,
  • podstawę prawną.

Na podstawę faktyczną składa się stan faktyczny sprawy, ustalony w omawianym wcześniej postępowaniu dowodowym. Podstawą prawną są przepisy, które zostały zastosowane przez sąd, a także wykładnia owych przepisów.

Ważnym zagadnieniem jest to, iż odpowiednie przepisy stosuje są bez względu na to, czy uczestnicy powołali się na nie podczas postępowania. 

Ze względu na zmiany zachodzące podczas trwania postępowania, sąd musi uwzględniać w wyrokowaniu zmiany okoliczności faktycznych, jak również zmiany przepisów prawa. Podczas postępowania o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości zmianie mogą ulec przepisy prawa procesowego oraz materialnego. W pierwszej sytuacji stosujemy nowe przepisy, w drugiej nowe przepisy mają zastosowanie, jeżeli owe przepisy działają wstecz, jednak w prawie polskim nie jest to możliwe. Zasadą jest, iż sąd wydaje orzeczenie na posiedzeniu na którym zamknął rozprawę. W sytuacji, w której nowe okoliczności pojawiły się po zamknięciu rozprawy, sąd powinien ją otworzyć na nowo. Wydając orzeczenie jako podstawę, uznaje stan istniejący w chwili zamknięcia rozprawy i wydania orzeczenia.

W księdze drugiej kodeksu postępowania cywilnego w przepisach ogólnych odnajdujemy tylko jeden artykuł dotyczący prawomocności orzeczeń. Jest to artykuł 523 kpc z którego wynika, iż prawomocne postanowienie orzekające co do istoty sprawy nie może być zmienione, ani uchylone, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jednakże prawomocne postanowienie oddalające wniosek, sąd może zmienić w razie zmiany okoliczności sprawy. Ostatni fragment powołanego wyżej artykułu, nie ma zastosowania do postępowania o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości.

Prawomocność orzeczenia

Zgodnie z artykułem 363 § 1 w związku z artykułem 13 § 2 postanowienie orzekające co do istoty sprawy staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. W wypadku postanowień uwzględniających żądanie, związanie ma charakter bezwzględny. Natomiast postanowienia oddalające żądanie sąd może zmienić zawsze, ilekroć zajdą zmiany okoliczności sprawy. W braku takiej zmiany możliwe jest jednak wzruszenie orzeczenia w drodze skargi o wznowienie postępowania, jeżeli, rzecz jasna, zachodzą ku temu podstawy. Należy przyjąć, że do rozpoznania wniosku o zmianę prawomocnego postanowienia na podstawie artykułu 523 właściwy jest sąd, który wydał to postanowienie. W Uchwale Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 12 marca 2003 roku, III CZP 97/2002 sąd podniósł, że prawomocne oddalenie wniosku o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości nie stoi na przeszkodzie w wypadku zmiany okoliczności, wniesieniu ponownego wniosku w tym przedmiocie.

W sprawie wszczętej ponownie sąd nie jest związany ustaleniami, wynikającymi z uzasadnienia postanowienia oddalającego wniosek, w takim zakresie, w jakim nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia. Cechą prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu zasiedzenia nieruchomości jest jego skuteczność, postanowienia takie otrzymują stwierdzenie prawomocności.

Skutki orzeczenia

Orzeczenie stwierdzające nabycie własności przez zasiedzenie jest skuteczne wobec wszystkich (skutek erga omnes). Tezę tę wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z 8 grudnia 1971 roku, II CR 552/71, twierdząc, że nabycie własności w trybie zasiedzenia jest nabyciem pierwotnym a orzeczenie staje się skuteczne wobec wszystkich (erga omnes) z tym wyjątkiem, że zainteresowany, który nie brał udziału w sprawie, możność wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem co do istoty sprawy.

Zgodnie z artykułem 23 ustawy z 17 maja 1989 roku, Prawo geodezyjne i kartograficzne, orzeczenie stwierdzającego nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie, sąd w terminie 30 dni przesyła staroście.

Podsumowując, w wypadku nabycia własności rzeczy w drodze zasiedzenia przez kilka osób w orzeczeniu wymienia się wszystkie te osoby oraz ich udziały, w jakich własność nabyli; gdy nabywcami są małżonkowie, należy również wskazać zasadę wspólności, na jakiej do nabycia doszło.

Zobacz także: Zakup działki budowlanej – o czym należy pamiętać?

reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

reklama

POLECANE

Ostatnio na forum

Eksperci portalu infor.pl

Anna Leszczyńska

Aplikant radcowski

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »