| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Moto > Testy aut > Nowe > Test Nissan Micra - tylko dla mieszczuchów

Test Nissan Micra - tylko dla mieszczuchów


Pierwsza generacja Nissana Micry zadebiutowała w październiku 1982 roku.  Zastąpiła wysłużonego Datsuna/Nissana Cherry. Od początku Micra zyskała dużą popularność, której ukoronowaniem było przyznanie tytułu auta roku 1993 (dla II generacji). W moim przekonaniu było to wyróżnienie w pełni zasłużone.

Przedstawiona w 2002 roku trzecia wersja Micry była mocno kontrowersyjna, ale wciąż cieszyła się dużym zainteresowaniem. Po 8 latach, w październiku ubiegłego roku zadebiutowała najnowsza odsłona małego Nissana. Do testów otrzymaliśmy auto z 80-konnym silnikiem benzynowym (jedynym dostępnym na polskim rynku) w wersji wyposażeniowej Acenta z kilkoma dodatkowymi opcjami (m.in. nawigacją).

Nadwozie/przestronność

Nowa generacja Nissana to powrót do spokojniejszej stylistyki. Co prawda zachowano liczne elementy nawiązujące do poprzedniczki, ale zrobiono to tak sprytnie, że auto nie budzi już skrajnych emocji. Jednocześnie nie mamy wątpliwości, że to wciąż jest Micra. W moim przekonaniu decyzja projektantów była słuszna, ale nie jestem w 100% obiektywny - zaliczałem się do grupy ludzi, którym wygląd poprzedniej Micry nie przypadł do gustu. 

A jakie było moje pierwsze wrażenie na widok nowej Micry? Na pewno wygląda lepiej od poprzedniego modelu. Mimo że nadwozie zachowało sporo krągłości nie przypomina już wielkiego jaja. Zrezygnowano też z „wyłupiastych oczu” służących w poprzednim modelu za reflektory. Przemodelowano również tył pojazdu – jest teraz zdecydowanie prostszy. W efekcie tych zmian, Micra przestała przypominać UFO a zaczęła wyglądać jak prawdziwy samochód.

Zobacz również: Opinie kierowców o Nissan Micra

Za kierownicą nowego Nissana Micry może teraz usiąść facet nie obawiając się złośliwości na temat swej płci i preferencji. Tak naprawdę nie doczeka się żadnych komentarzy, gdyż na drodze pozostanie niezauważony - auto zniknie w tłumie innych pojazdów. Można dyskutować czy jest to wada czy zaleta, ale moim zdaniem samochody z tej grupy nie mają służyć do „lansu”, tylko do sprawnego poruszania się po zatłoczonych ulicach miast. A z tym Micra radzi sobie bardzo dobrze (o czym później).

Micra nieco urosła. Jest prawie 5 centymetrów dłuższa i półtora centymetra szersza niż poprzedniczka. Jest za to nieco niższa (1,5 cm). Pomimo obniżenia wysokości, miejsca w środku jest zaskakująco dużo jak na auto tej klasy. Zarówno z przodu jak i z tyłu ilość miejsca na nogi i na głowę jest bardzo satysfakcjonująca. Ciasno robi się jedynie wtedy gdy chcemy wybrać się na przejażdżkę pięcioosobową. W takim przypadku osoby jadące z tyłu muszą być wielbicielami bardzo bliskiego kontaktu ze współpasażerami.

Do 5-osobowych wypraw nie zachęca też bagażnik o pojemności 265 litrów (po złożeniu siedzeń 605 litrów). Taka wielkość gwarantuje, że nie będziemy mieli żadnych problemów ze spakowaniem nawet największych zakupów, ale jest niewystarczająca do rodzinnych wyjazdów na urlop. Pierwszy kontakt z Micrą pozbawia nas wątpliwości – mały Nissan to auto miejskie pełną gębą. Dopóki będziemy go używać w ten sposób (na zakupy, do pracy, odwieźć dzieci do szkoły), nie poczujemy się zawiedzeni. 

Wnętrze/Wyposażenie

Mimo, że jestem zwolennikiem minimalizmu, wnętrze Nissana nie przypadło mi do gustu. Deska rozdzielcza jest dziwnie pusta (żeby nie powiedzieć uboga). Projektanci próbowali ożywić wystrój instalując ciekawie rozwiązany, okrągły panel do sterowania klimatyzacją oraz atrakcyjnie wyglądające klamki, ale to nie wystarczy. W środku pojazdu jest zbyt nudno, na co, poza niezbyt udanymi rozwiązaniami stylistycznymi, wpływa ciemna, przygnębiająca tapicerka.
Mówiąc o nieudanych rozwiązaniach designerskich trzeba powiedzieć o nieciekawych zegarach (w ich obronie można powiedzieć, że są czytelne) oraz zbyt dużej i mało atrakcyjnej wizualnie kierownicy. Biorąc pod uwagę, że są to elementy, które kierowca ma cały czas przed sobą – takie podejście projektantów zaskakuje.

Konsola środkowa, dzięki wspomnianemu panelowi klimatyzacji wygląda nieźle. Szczególnie jeśli w wyposażeniu znajduje się nawigacja, której kolorowy wyświetlacz ożywia ponure wnętrze. Nie rozumiem jednak, dlaczego wszystkie przyciski i pokrętła wokół ekranu są tak mikroskopijne. Ani to wygodne, ani ładne.

Materiały używane we wnętrzu oceniłbym jako średnie. Co prawda plastiki są twarde, niezbyt przyjemne w dotyku i miejscami nie najlepiej spasowane, ale nie trzeszczą podczas jazdy co jest częstą przywarą miejskich aut.

Ergonomia w Micrze też nie stoi na najwyższym poziomie. Obok bardzo wygodnych rozwiązań (po raz kolejny powraca klimatyzacja) natrafiamy na kilka wpadek. O mikroprzełącznikach już pisałem. Drugą, dużą pomyłką jest umieszczenie przycisków obsługujących komputer pokładowy na desce rozdzielczej za kierownicą (po lewej stronie) obok wyłącznika ESP i regulacji lusterek. Ten kto wpadł na ten pomysł, musiał mieć za sobą bardzo złą noc i chciał za nią ukarać jak największą grupę kobiet (będących głównym odbiorcą tego auta) – w efekcie wymyślił taką obsługę komputera, z której nie da się korzystać bez spowodowania zagrożenia na drodze.

Zobacz również: Hyundai ix20 – jakiego wybrać? Poradnik kupującego

Schowki to kolejny nieprzemyślany projekt. Przed pasażerem są aż dwa. Niestety, oba są tak małe, że niewiele można do nich zmieścić. Żeby było ciekawiej, konstruktorzy umieścili między nimi absolutnie nieprzydatną półeczkę, z której podczas przyspieszania wypadają wszystkie drobiazgi. Rozumiem, że projektanci chcieli być oryginalni, ale zamiast tego wydali na świat „schowkowego potwora”. Na szczęście uchwyty na kubki, nieźle spełniają swoją rolę (kubki się nie przewracają, chociaż dostęp do nich mógłby być wygodniejszy).

Ostatni element, o którym chciałbym wspomnieć to fotele. Są całkiem dobre – bez bólu przejechałem w nich 700-kilometrową trasę (z jednym tylko postojem). W ruchu miejskim sprawdzają się jeszcze lepiej. Co prawda pojęcie „trzymanie boczne” jest im całkowicie obce, ale poza tym należy im się dobra ocena – są wygodne, gwarantują dobrą widoczność (siedzi się trochę jak w minivanach) i można je łatwo wyregulować, by zająć optymalną pozycję za kierownicą. Jest to o tyle ważne, że kolumna kierownicy regulowana jest tylko w jednej płaszczyźnie.

Wyposażenie wersji Acenta jest satysfakcjonujące. Dostaniemy między innymi: 6 poduszek powietrznych, ABS, EBD, ESP, automatyczną klimatyzację, elektrycznie regulowane przednie szyby oraz lusterka, odtwarzacz CD, centralny zamek oraz tempomat. Jak na tak małe auto - w zupełności wystarczy.
Podsumowując wnętrze można powiedzieć jedno – ekonomia wygrała w Micrze ze stylistyką. Na każdym kroku widać, że głównym celem było stworzenie auta prostego i taniego w produkcji (przypuszczalnie dlatego tylne szyby nie są elektrycznie regulowane nawet w najwyższej wersji wyposażeniowej). Jego wygląd pozostał drugoplanową sprawą. Powiem szczerze - po raz kolejny rozumiem decyzję twórców. Małe autko miejskie ma mi gwarantować wygodne poruszanie się po ulicach a nie dostarczać niezapomnianych, wizualnych przeżyć.

Dalej napęd i zawieszenie

reklama

Autor:

Źródło:

Własne

Zdjęcia

Fotele są całkiem wygodne.
Fotele są całkiem wygodne.

Ergonomia w Micrze też nie stoi na najwyższym poziomie.
Ergonomia w Micrze też nie stoi na najwyższym poziomie.

Zrezygnowano też z „wyłupiastych oczu”.
Zrezygnowano też z „wyłupiastych oczu”.

Na pewno wygląda lepiej od poprzedniego modelu
Na pewno wygląda lepiej od poprzedniego modelu

Wszystkie przyciski i pokrętła wokół ekranu są za małe...
Wszystkie przyciski i pokrętła wokół ekranu są za małe...

Maksymalna pojemność bagażnika 605 l
Maksymalna pojemność bagażnika 605 l

Wnętrze Micry.
Wnętrze Micry.

Plastiki są wprawdzie twarde, ale...
Plastiki są wprawdzie twarde, ale...

To co mnie zachwyciło w Micrze to zdolności manewrowe.
To co mnie zachwyciło w Micrze to zdolności manewrowe.

Przemodelowano również tył pojazdu – jest teraz zdecydowanie prostszy.
Przemodelowano również tył pojazdu – jest teraz zdecydowanie prostszy.

Nissan Micra to typowe autko miejskie.
Nissan Micra to typowe autko miejskie.

 Pierwsza generacja Nissana Micry zadebiutowała w 1982 roku.
Pierwsza generacja Nissana Micry zadebiutowała w 1982 roku.

Auto zaskoczyło mnie umiarkowanym apetytem na paliwo.
Auto zaskoczyło mnie umiarkowanym apetytem na paliwo.

Wygląd na plus.
Wygląd na plus.

Deska rozdzielcza jest dziwnie pusta...
Deska rozdzielcza jest dziwnie pusta...

Micra nieco urosła.
Micra nieco urosła.

Wnętrze Nissana nie przypadło mi do gustu
Wnętrze Nissana nie przypadło mi do gustu

Materiały używane we wnętrzu są średniej jakości.
Materiały używane we wnętrzu są średniej jakości.

Ani to wygodne, ani ładne.
Ani to wygodne, ani ładne.

E-urząd Cyfrowe usługi publiczne. Poradnik dla administracji i przedsiębiorców (książka)79.00 zł

Narzędzia przedsiębiorcy

reklama

POLECANE

Nasze recenzje

Ostatnio na forum

Prawne ciekawostki

Eksperci portalu infor.pl

Sergiusz Felbur

Prawnik, specjalista ds. produktów prawnych

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »