| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Biznes > Firma > Mała firma > Prawo konkurencji > Czarna lista praktyk wprowadzających w błąd – cz. 2

Czarna lista praktyk wprowadzających w błąd – cz. 2

Czarna lista praktyk wprowadzających w błąd jest bardzo długa – obejmuje aż 23 pozycje. Mimo to, przepisy są jasne, a takie uregulowanie pomaga w lepszym zrozumieniu obowiązującego prawa.

W poprzedniej części artykułu przedstawione zostało pierwsze osiem zachowań, które są bezwzględnie zakazane na mocy art. 7 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwych praktyk rynkowych. 

Zobacz też: Czarna praktyk wprowadzających w błąd - cz. 1

Przyjrzyjmy się pozostałym. 

  1.  twierdzenie lub wywoływanie wrażenia, że sprzedaż produktu jest zgodna z prawem, jeżeli jest to niezgodne z prawdą – dotyczy to np. sytuacji, kiedy sprzedający sugeruje, że tzw. miękkie narkotyki są dozwolone;
  2.  prezentowanie uprawnień przysługujących konsumentom z mocy prawa, jako cechy wyróżniającej ofertę przedsiębiorcy – najpopularniejszą sytuacją odzwierciadlającą ten przepis jest informowanie klienta, że sklep internetowy jako jeden z nielicznych oferuje możliwość zwrotu towaru – takie uprawnienie przysługuje konsumentom z mocy ustawy;
  3.  kryptoreklama, która polega na wykorzystywaniu treści publicystycznych w środkach masowego przekazu w celu promocji produktu w sytuacji gdy przedsiębiorca zapłacił za tę promocję, a nie wynika to wyraźnie z treści lub z obrazów lub dźwięków łatwo rozpoznawalnych przez konsumenta – przepis ten ma na celu zapobieganie reklamie ukrytej;
  4.  przedstawianie nierzetelnych informacji dotyczących rodzaju i stopnia ryzyka, na jakie będzie narażone bezpieczeństwo osobiste konsumenta lub jego rodziny, w przypadku gdy nie nabędzie produktu – przykładem są reklamy oferujące szczepionki i wyraźny przekaz, że bez tej szczepionki dziecko jest realnie narażone na bardzo poważne komplikacje zdrowotne;
  5. reklamowanie produktu podobnego do produktu innego przedsiębiorcy w sposób celowo sugerujący konsumentowi, że produkt ten został wykonany przez tego samego przedsiębiorcę, jeżeli jest to niezgodne z prawdą – ustawodawca chciał uniemożliwić przedsiębiorcom korzystanie z cudzego wizerunku i renomy;
  6. zakładanie, prowadzenie lub propagowanie systemów promocyjnych typu piramida, w ramach których konsument wykonuje świadczenie w zamian za możliwość otrzymania korzyści materialnych, które są uzależnione przede wszystkim od wprowadzenia innych konsumentów do systemu, a nie od sprzedaży lub konsumpcji produktów;
  7. twierdzenie, że przedsiębiorca wkrótce zakończy działalność lub zmieni miejsce jej wykonywania, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;
  8. twierdzenie, że nabycie produktu jest w stanie zwiększyć szansę na wygraną w grach losowych- gry losowe z założenia są zależne tylko od przypadku, zatem niedopuszczalne są obietnice o zwiększonych szansach na wygraną;
  9. twierdzenie, że produkt jest w stanie leczyć choroby, zaburzenia lub wady rozwojowe, jeżeli jest to niezgodne z prawdą – dotyczy to nawet tabletek odchudzających;
  10.  przekazywanie nierzetelnych informacji dotyczących warunków rynkowych lub dostępności produktu, z zamiarem nakłonienia konsumenta do zakupu produktu na warunkach mniej korzystnych niż warunki rynkowe;
  11. twierdzenie, w ramach praktyki rynkowej, że organizowany jest konkurs lub promocja z nagrodami, a następnie nieprzyznanie opisanych nagród lub ich odpowiedniego ekwiwalentu – przepis ten ściśle łączy się z instytucją przyrzeczenia publicznego, uregulowaną w Kodeksie Cywilnym prezentowanie produktu jako "gratis", "darmowy", "bezpłatny" lub w podobny sposób, jeżeli konsument musi uiścić jakąkolwiek należność, z wyjątkiem bezpośrednich kosztów związanych z odpowiedzią na praktykę rynkową, odbiorem lub dostarczeniem produktu;
  12. umieszczanie w materiałach marketingowych faktury lub podobnego dokumentu, sugerującego obowiązek zapłaty, który wywołuje u konsumenta wrażenie, że już  zamówił reklamowany produkt, mimo że tego nie zrobił;
  13. twierdzenie lub stwarzanie wrażenia, że sprzedawca nie działa w celu związanym z jego działalnością gospodarczą lub zawodową, lub podawanie się za konsumenta, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;
  14. wywoływanie u konsumenta wrażenia, że usługi serwisowe dotyczące danego produktu są dostępne w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym produkt ten został sprzedany, jeżeli jest to niezgodne z prawdą.

Polecamy serwis: ABC małej firmy

reklama

Polecamy artykuły

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Mikołaj Przybył

Doradca podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »