| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Biznes > Firma > Mała firma > ABC małej firmy > Timeshare, czyli własność wakacyjna

Timeshare, czyli własność wakacyjna

28 kwietnia 2012 roku wchodzi w życie ustawa o timeshare, czyli tzw. własności wakacyjnej. Instytucja, która niegdyś regulowana była przez przepisy kodeksu cywilnego i ustawę z 13 lipca 2000 r., obecnie jest całościowo unormowana w związku z koniecznością implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany.

Timeshare, czyli umowa, na podstawie  której konsument, odpłatnie, nabywa prawo do korzystania, w okresach wskazanych w umowie, z co najmniej jednego miejsca zakwaterowania, a zawartą na okres dłuższy niż rok, jest w praktyce wykorzystywana do korzystania z nieruchomości w celach turysytycznych (pensjonatów, apartamentów, ośrodków wypoczynkowych itd.). Ustawa precyzuje co rozumie pod pojęciem miejsc zakwaterowania: są to miejsca noclegowe, w szczególności budynki, mieszkania, pokoje lub inne pomieszczenia mieszkalne, w tym znajdujące się na statkach pasażerskich, innych jednostkach pływających, w przyczepach samochodowych, domkach turystycznych lub innych obiektach stałych.

Próżno szukać przepisów prawnych, które jasno wskażą jak opodatkować timesharing. Przedsiębiorca (bo tylko taki podmiot może prowadzić działalność w zakresie timeshare) musi się posłużyć pewną analogią do innych umów cywilnoprawnych, a mianowicie najmu i dzierżawy. Przychody z takich umów cywilnoprawnych to po prostu przychody z działalności gospodarczej.

Polecamy: Nakaz zapłaty dla przedsiębiorcy – co zrobić?

Przedsiębiorca będący osobą prawną, spółką kapitałową w organizacji, ułomną osobą prawną (z wyjątkiem spółek cywilnych, jawnych, partnerskich, komandytowych i komandytowo-akcyjnych) zastosuje proporcjonalną stawkę podatkową w wysokości 19% podstawy opodatkowania.

Sytuacja podatkowa podatnika – osoby fizycznej jest nieco bardziej złożona. Podatnik taki ma do wyboru skalę podatkową ze stawkami 18% i 32% lub stawkę liniową w wysokości 19%.

Rozwiązanie takie wydaje się korzystne, zważywszy na to, że to sam przedsiębiorca – osoba fizyczna może minimalizować  ciężar podatkowy. Osiągając wysokie dochody z umów timeshare może wybrać stawkę liniową 19%, ale musi też pamiętać, że rezygnując z opodatkowania na zasadach ogólnych nie będzie mógł skorzystać z większości ulg i odliczeń.

Warto też wiedzieć, że ze względu na to, że działalność timesharingowa będzie działalnością gospodarczą, dochody z niej osiągane nie mogą być opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Możliwość taka występowałaby, gdyby umowy timeshare zawierane były poza działalnością gospodarczą, co ustawa z 16 września 2011 r. wyklucza.

Polecamy: Składki ZUS – obowiązkowe, ale preferencyjne

reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Anna Gluźniewicz

Ekspert Equity Investments S.A. w dziedzinie księgowości spółek

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »