| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Biznes > Firma > Mała firma > ABC małej firmy > Timeshare, czyli własność wakacyjna

Timeshare, czyli własność wakacyjna

28 kwietnia 2012 roku wchodzi w życie ustawa o timeshare, czyli tzw. własności wakacyjnej. Instytucja, która niegdyś regulowana była przez przepisy kodeksu cywilnego i ustawę z 13 lipca 2000 r., obecnie jest całościowo unormowana w związku z koniecznością implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany.

Timeshare, czyli umowa, na podstawie  której konsument, odpłatnie, nabywa prawo do korzystania, w okresach wskazanych w umowie, z co najmniej jednego miejsca zakwaterowania, a zawartą na okres dłuższy niż rok, jest w praktyce wykorzystywana do korzystania z nieruchomości w celach turysytycznych (pensjonatów, apartamentów, ośrodków wypoczynkowych itd.). Ustawa precyzuje co rozumie pod pojęciem miejsc zakwaterowania: są to miejsca noclegowe, w szczególności budynki, mieszkania, pokoje lub inne pomieszczenia mieszkalne, w tym znajdujące się na statkach pasażerskich, innych jednostkach pływających, w przyczepach samochodowych, domkach turystycznych lub innych obiektach stałych.

Próżno szukać przepisów prawnych, które jasno wskażą jak opodatkować timesharing. Przedsiębiorca (bo tylko taki podmiot może prowadzić działalność w zakresie timeshare) musi się posłużyć pewną analogią do innych umów cywilnoprawnych, a mianowicie najmu i dzierżawy. Przychody z takich umów cywilnoprawnych to po prostu przychody z działalności gospodarczej.

Polecamy: Nakaz zapłaty dla przedsiębiorcy – co zrobić?

Przedsiębiorca będący osobą prawną, spółką kapitałową w organizacji, ułomną osobą prawną (z wyjątkiem spółek cywilnych, jawnych, partnerskich, komandytowych i komandytowo-akcyjnych) zastosuje proporcjonalną stawkę podatkową w wysokości 19% podstawy opodatkowania.

Sytuacja podatkowa podatnika – osoby fizycznej jest nieco bardziej złożona. Podatnik taki ma do wyboru skalę podatkową ze stawkami 18% i 32% lub stawkę liniową w wysokości 19%.

Rozwiązanie takie wydaje się korzystne, zważywszy na to, że to sam przedsiębiorca – osoba fizyczna może minimalizować  ciężar podatkowy. Osiągając wysokie dochody z umów timeshare może wybrać stawkę liniową 19%, ale musi też pamiętać, że rezygnując z opodatkowania na zasadach ogólnych nie będzie mógł skorzystać z większości ulg i odliczeń.

Warto też wiedzieć, że ze względu na to, że działalność timesharingowa będzie działalnością gospodarczą, dochody z niej osiągane nie mogą być opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Możliwość taka występowałaby, gdyby umowy timeshare zawierane były poza działalnością gospodarczą, co ustawa z 16 września 2011 r. wyklucza.

Polecamy: Składki ZUS – obowiązkowe, ale preferencyjne

reklama

Polecamy artykuły

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Zbigniew Szczygielski

 Ekspert rynku leasingowego.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
Notyfikacje
Czy chcesz otrzymywać informacje o najnowszych zmianach? Zaakceptuj powiadomienia od mojafirma.Infor.pl
Powiadomienia można wyłączyć w preferencjach systemowych
NIE
TAK