Internacjonalizacja przedsiębiorstwa to inaczej mówiąc umiędzynarodowienie działalności przedsiębiorstwa. O jej zaistnieniu można stwierdzić w sytuacji, w której co najmniej jeden produkt (usługa) w portfelu produktów - rynków firmy powiązany jest z rynkiem zagranicznym (przy czym należy zwrócić szczególną uwagę, że powiązanie to przybiera różne formy, a tylko jedną z nich jest sprzedaż - eksport). Generalnie można wyróżnić jej dwa rodzaje, czyli internacjonalizację czynną i internacjonalizację bierną. Pierwsza z nich to ekspansja zagraniczna przedsiębiorstwa w różnych możliwych formach, a druga to zawieranie różnorakich związków gospodarczych z firmami zagranicznymi bez wychodzenia z działalnością gospodarczą poza granice kraju lokalizacji danej firmy.

Zarówno strategii działania, jak i kryteriów ich podziału jest wiele. Ogólnie można dokonać podstawowego podziału strategii na aktywne (poszukiwanie przez przedsiębiorstwo nowych możliwości na rynkach zagranicznych) oraz pasywne (stosowanie obrony przed konkurencją z zagranicy na rynku krajowym). Najczęściej prezentowanym jest podział strategii internacjonalizacji na: etnocentryczną - przeprowadzaną w formie eksportu na określone, wybrane rynki zagraniczne, które są zbliżone do specyfiki rynku krajowego, a tym samym umożliwiają stosowanie podobnej strategii jak na rynku krajowym; policentryczną - przeprowadzaną na zasadzie obsługi wielu rynków zagranicznych z uwzględnieniem ich zróżnicowania i specyfiki, przedsiębiorstwo tworzy na tych rynkach zupełnie nowe rozwiązania organizacyjne; globalną - która zakłada traktowanie rynku światowego lub regionalnego jako rynku homogenicznego; dualną - jest ona hybrydą strategii globalnej i policentrycznej (uzyskanie korzyści z globalnej integracji przy dopasowaniu się do specyfiki poszczególnych rynków).