| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Działalność gospodarcza > Odpowiedzialność za produkt niebezpieczny

Odpowiedzialność za produkt niebezpieczny

Producenci, importerzy produktów, a także ich dystrybutorzy mogą ponosić bardzo surową odpowiedzialność w związku z przepisami dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa produktów. Prócz roszczeń, które przysługują konsumentom, producent, importer, dystrybutor takich towarów muszą się liczyć z możliwością wycofania ich z rynku, wpisaniem do rejestru produktów niebezpiecznych, a nawet w określonych sytuacjach z karą pieniężną w wysokości do 100 000 złotych.

Podstawowym obowiązkiem producentów jest wprowadzanie do obrotu produktów bezpiecznych.

Producent jest zobowiązany dostarczać konsumentom informacje:

1) umożliwiające im ocenę zagrożeń związanych z produktem w czasie zwykłego lub możliwego do przewidzenia okresu jego używania, jeżeli takie zagrożenia nie są, przy braku odpowiedniego ostrzeżenia, natychmiast zauważalne;

2) dotyczące możliwości przeciwdziałania tym zagrożeniom.

Specyficzną instytucją tej ustawy jest obowiązek powiadamiania o tym, że dany produkt nie jest bezpieczny. Mianowicie - zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy - producent i dystrybutor, którzy uzyskali informację, że wprowadzony na rynek produkt nie jest bezpieczny, są zobowiązani powiadomić o tym niezwłocznie organ nadzoru. Powiadomienie, o którym mowa powyżej, zawiera co najmniej:

1) informacje umożliwiające dokładną identyfikację produktu lub partii produktów;

2) opis zagrożenia stwarzanego przez produkt;

3) informacje mogące służyć ustaleniu przebiegu obrotu produktem;

4) opis działań podjętych w celu zapobieżenia zagrożeniom związanym z produktem.

Wzór takiego powiadomienia został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z 26 kwietnia 2005 r. w sprawie wzoru powiadomienia o produkcie, który jest niebezpieczny6.

Uchybienie temu obowiązkowi może skutkować nałożeniem kary pieniężnej w wysokości do 100 000 złotych, o czym w dalszej części artykułu.

Producent, zachowując należytą staranność, w zakresie prowadzonej działalności, jest zobowiązany podejmować działania odpowiednie do właściwości dostarczanego produktu mające na celu uniknięcie zagrożeń, w tym - o ile jest to niezbędne - umożliwiające wycofanie produktu z rynku, właściwe i skuteczne ostrzeżenie konsumentów lub wycofanie produktu od konsumentów

Ten ostatni obowiązek oznacza w praktyce, że są wycofywane z hurtowi, sklepów całe partie towarów. Przedsiębiorcy wysyłają indywidualne zawiadomienia do konsumentów (przykładem są akcje skierowane do właścicieli samochodów, iż np. w danej partii wadliwe są hamulce itp.). W sytuacji, w której trudno jest zindywidualizować konsumenta, są podejmowane akcje za pośrednictwem mediów, za pośrednictwem afiszy, ulotek w sklepach, że dany towar (partia) jest wadliwa i wzywa się konsumentów do ich zwrotu. Warto wskazać, że przedsiębiorca jest zobowiązany do „odkupienia” takiego produktu za całą cenę, bez względu na stopień jego zużycia.

Ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów zagadnieniu nadzoru nad produktami, poświęca cały IV rozdział tego aktu prawnego zatytułowany „Nadzór nad ogólnym bezpieczeństwem produktów”. Organem sprawującym nadzór nad ogólnym bezpieczeństwem produktów w zakresie określonym ustawą jest Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej w skrócie - organ nadzoru).

Nadzór obejmuje:

1) okresowe monitorowanie oraz ocenę skuteczności kontroli spełniania przez produkty ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa, z uwzględnieniem rodzajów kontrolowanych produktów i badanych zagrożeń;

2) opracowywanie okresowych planów kontroli produktów w zakresie spełniania ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i monitorowania ich realizacji;

3) prowadzenie postępowań w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów;

4) prowadzenie rejestru produktów niebezpiecznych oraz gromadzenie danych o produktach, które nie spełniają szczegółowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa;

5) gromadzenie informacji dotyczących bezpieczeństwa produktów, przekazywanie ich właściwym organom oraz monitorowanie sposobu wykorzystania tych informacji;

6) gromadzenie przekazywanych przez producentów i dystrybutorów powiadomień, że wprowadzony produkt nie jest bezpieczny.

Zgodnie z ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów, kontrola produktów w zakresie spełniania ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa jest wykonywana przez wojewódzkiego inspektora inspekcji handlowej7. Działania inspektora są zdeterminowane wynikami kontroli.

Jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że produkt nie jest oznakowany zgodnie z wymaganiami określonymi w ustawie, wojewódzki inspektor inspekcji handlowej może, w drodze decyzji, żądać usunięcia niezgodności w określonym terminie. W sytuacji, w której w wyniku kontroli zostało stwierdzone, że produkt może stwarzać zagrożenie w określonych warunkach, wojewódzki inspektor inspekcji handlowej może, w drodze decyzji:

1) żądać oznakowania produktu odpowiednimi wyraźnie i zrozumiale sformułowanymi w języku polskim ostrzeżeniami o zagrożeniach, jakie może on stwarzać;

2) wstrzymać wprowadzanie produktu na rynek do czasu jego odpowiedniego oznakowania.

Jeżeli zostało stwierdzone, że istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że produkt nie jest bezpieczny, wojewódzki inspektor inspekcji handlowej przekazuje organowi nadzoru protokół kontroli wraz z aktami kontroli, po upływie terminu do wniesienia uwag, niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni (art. 17 ust. 5 ustawy).

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (organ nadzoru) wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktu, w przypadku gdy z ustaleń kontroli wynika znaczne prawdopodobieństwo, że produkt nie spełnia ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa.

Jeżeli w toku postępowania organ nadzoru stwierdzi, że rzeczywiście istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że produkt nie jest bezpieczny, zakazuje, w drodze decyzji, producentowi lub dystrybutorowi jego dostarczania, oferowania lub prezentowania przez czas niezbędny do przeprowadzenia oceny, badań i kontroli jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 30 dni.

W sytuacji stwierdzenia, że produkt może stwarzać zagrożenie w określonych warunkach, organ nadzoru może, w drodze decyzji:

1) żądać oznakowania produktu odpowiednimi, wyraźnie i zrozumiale sformułowanymi w języku polskim ostrzeżeniami o zagrożeniach, jakie produkt może stwarzać;

2) uzależnić wprowadzanie produktu na rynek od wcześniejszego spełnienia ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa.

W przypadku stwierdzenia, że produkt może stwarzać zagrożenie dla określonych kategorii konsumentów, organ nadzoru może, w drodze decyzji, nakazać ostrzeżenie tych konsumentów lub powiadomienie opinii publicznej o zagrożeniu, określając termin i formę ostrzeżenia lub powiadomienia.

Powyżej wskazane decyzje, dotyczące sytuacji, gdy organ stwierdza, iż produkt może stwarzać zagrożenie, są podejmowane fakultatywnie. Organ decyduje, czy i o jakiej treści wydać decyzję. Mamy więc do czynienia z tzw. uznaniem administracyjnym8.

Z decyzjami związanymi9 mamy do czynienia w sytuacjach, w których organ nadzoru stwierdza, że produkt nie jest bezpieczny.

W przypadku stwierdzenia, że produkt nie jest bezpieczny, organ nadzoru w drodze decyzji:

1) w przypadku produktów, które nie zostały wprowadzone na rynek:

a) nakazuje wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkt,

b) zakazuje wprowadzania produktu na rynek i nakazuje podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego nakazu;

2) w przypadku produktów wprowadzonych na rynek, nakazuje:

a) wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkt,

b) natychmiastowe wycofanie produktu z rynku,

c) ostrzeżenie konsumentów, określając termin i formę ostrzeżenia,

d) wycofanie produktu od konsumentów i jego zniszczenie.

reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Andrzej Wójcik

Doradca techniczny firmy Altax

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »