| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Biznes > Wiadomości > Czarna Lista Barier Podatkowych 2012 wg PKPP Lewiatan

Czarna Lista Barier Podatkowych 2012 wg PKPP Lewiatan

Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych Lewiatan co roku przygotowuje Czarną Listę Barier dla rozwoju przedsiębiorczości w Polsce. Poczesne miejsce na tej liście zajmują oczywiście bariery podatkowe. Jakie kwestie podatkowe przeszkadzają przedsiębiorcom w 2012 roku najbardziej?

Podatki dochodowe

Brak spójnych przepisów o podatkach dochodowych (Przepisy o podatkach dochodowych nowelizowane ponad 100 razy), Dotych­czasowe ustawy – nowelizowane ponad 100-krotnie – stanowią skomplikowany zbiór przepisów, w wielu miejscach wadliwie skonstruowany i całkowicie nieczytelny dla przeciętnego podat­nika. Ustawy są w takim stanie, że kolejne nawet korzystne dla podatników zmiany mogą przynieść uboczny skutek w postaci pogorszenia jakości legislacyjnej tych ustaw.. Lewiatan zarekomendował Przygotowanie i uchwalenie nowych ustaw o podatkach docho­dowych w podziale na: ustawę o podatku dochodowym od przed­siębiorców, o podatku od dochodów osobistych. W ustawach tych należy zastosować nową technikę opisu konstrukcji podatku, grupu­jącą określone przepisy powiązane podmiotowo lub przedmiotowo w jednej pozycji redakcyjnej.

Podwójna rachunkowość w zakresie przychodów/kosztów po­datkowych dla podmiotów obowiązanych do prowadzenia pełnej rachunkowości.( Art. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa CIT)), Dla celów podatkowych podatnik zmuszony jest kalkulować przychody/koszty oddzielnie zgodnie z zasadami ustalonymi w ustawie podatkowej. Powoduje to szereg dodatko­wych kosztów dla przedsiębiorców (oprogramowanie o dwóch funkcjonalnościach, dodatkowe zasoby ludzkie, utrudnienie w czasie kontroli podatkowej – konieczność uzgodnień pomiędzy wynikami). Rekomendacją jest zastąpienie obecnego art. 12 ustawy CIT lub uzupełnienie go o za­pis ustalający, iż wynik rachunkowy wyliczony w oparciu o standard rachunkowy potwierdzony w sprawozdaniu finansowym jest rów­nież wynikiem podatkowym (z ewentualnymi korektami).

Wątpliwości w sprawie ustalania wartości firmy(niejasna definicja składników majątkowych, zawarta w: art. 4a pkt.2 ustawy CIT, art. 5a pkt 2 usatwy PIT), dotyczą one py­tania, czy nabywca przedsiębiorstwa (lub zorganizowanej części) może powiększyć wartość firmy o przejęte długi. Lewiatan sugeruje Nadanie tym przepisom nowego brzmienia. Propozycja zmiany w CIT (w PIT analogicznie): Art. 4a. ilekroć w ustawie jest mowa o: 2) składnikach majątkowych – oznacza to aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości, pomniejszone o przejęte długi funkcjonal­nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy.

Wyłączenie z zakresu kosztów uzyskania przychodu wydatków na reprezentację( art. 16 ust. 1 pkt. 28 usatwy CIT, art.23 ust.1 pkt.23 ustawy PIT), niemożność uznania za koszty jakichkolwiek wydatków na reprezentację dla wielu przedsiębiorców stanowi znaczny problem. Rozwiązaniem byłoby Zaliczenie wydatków na reprezentację do katalogu kosztów uzyska­nia przychodu lub przyjęcie prostego algorytmu (wzoru).

Problem wliczania złych długów do kosztów uzyskania przycho­dów (Art. 16 ust. 1 Ustawy CIT)- dziś tylko banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kre­dytowe mogą zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu stracone wierzytelności stanowiące kwotę kredytu czy pożyczki. Jest to sytuacja dyskryminująca pozostałych uczestników rynku działa­jących w oparciu o inne niż Prawo bankowe ustawy. Lewiatan uznaje, że należałoby nadać takie uprawnienia instytucjom finansowym prowadzącym działalność kredytową i pożyczkową, do której stosuje się przepisy ustawy o kredycie konsumenckim.

Serwis PIT

Ordynacja podatkowa

Dualizm w zakresie kontroli i orzekania o zobowiązaniach podat­kowych (Zmiana ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej), który m.in. poprzez zróżnicowanie praktyki orzeczniczej urzędów skarbowych i urzędów kontroli skarbowej wprowadza niepewność obrotu oraz podnosi koszty funkcjonowania przed­siębiorstw poprzez dublowanie kontroli. Rekomendacją jest pozostawienie jednej administracji podatkowej uprawnionej do orzekania i kontroli w zakresie podatków.

Brak jednoznaczności w zakresie faktycznych terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych (Art. 68-71 OP) związany z licznymi regulacjami stanowiącymi o nierozpoczynaniu biegu termi­nu, zawieszeniu lub przerwaniu biegu. Regulacja w obecnym brzmieniu powoduje niepewność obrotu i tym samym dodatko­we koszty prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo, organy podatkowe nieskrępowanie wszczynają postępowania karne-skarbowe w sprawie popełnienia przestępstwa (postępo­wanie przed postawieniem zarzutów konkretnej osobie) w celu przerwania biegu terminu przedawnienia. Rozwiązanie to Uporządkowanie definicji ustawowych w zakresie przedawnień i przypadków przerwania biegu terminu przedawnienia, w szcze­gólności wykreślenie przepisu art. 70 § 6 pkt 1) OP stanowiącego, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony już z dniem wszczęcia postępowania karno-skarbowego w sprawie (in rem).

Wstrzymanie wykonania decyzji powoduje powstanie zale­głości podatkowej (Art. 76 i Rozdział 16a OP). Dodatkowo, istnieją wątpliwości czy pomi­mo wstrzymania wykonania decyzji organ może podjąć inne działania nie będące formalnie egzekucją (np. zaliczyć nadpłatę na poczet zaległości). Lewiatan sugeruje Wprowadzenie zapisu, iż do czasu wydania decyzji ostatecznej za­ległość podatkowa w ogóle nie powstaje, chyba że nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Trudności z rzeczywistym (faktycznym) uchyleniem zabezpie­czenia wykonania zobowiązania podatkowego po odpadnięciu podstawy dla takiego zabezpieczenia (Zmiana ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej), (np. umorzenia postę­powania zabezpieczającego). Rzeczywiste uchylenie zabezpie­czenia musi nastąpić z inicjatywy organu egzekucyjnego, który pod względem organizacyjnym jest często tożsamy z organem podatkowym (Urząd Skarbowy), natomiast zajmują się tym dwie odrębne komórki. Lewiatan zaleca: Przeformułowanie art. 159 UPEA. – przy zachowaniu przesłanek w tym przepisie istniejących wprowadzenie zapisu, że zabezpiecze­nie podlega uchyleniu z mocy prawa, z przepisem doprecyzowują­cym, że w przypadku zabezpieczeń rzeczowych (hipoteka i zastaw) oznacza to wygaśnięcie tych praw (z mocy prawa).  Przedmiotowa kwestia, nie dotyczy samego art. 159 u.p.e.a., a sytuacji dłużnika (podatnika) w okresie po wydaniu zarządzenia o uchyleniu zabezpieczenia, ale przed jego faktycznym zniesieniem. W tym okresie dłużnik (podatnik) nie dysponuje żadnym instrumen­tem prawnym, za pomocą którego mógłby wyegzekwować od orga­nu egzekucyjnego faktyczne zniesienie zabezpieczenia tj. wykreśle­nie hipoteki przymusowej z księgi wieczystej nieruchomości. 

Przykładowo, organ egzekucyjny, na podstawie art. 159 u.p.e.a., może wydać zarządzenie o uchyleniu zabezpieczenia w postaci hi­poteki ustanowionej na nieruchomości dłużnika (podatnika), ale do­póki organ egzekucyjny nie skieruje w tym zakresie odpowiedniego wniosku do sądu wieczysto-księgowego, hipoteka będzie nadal wpi­sana do księgi wieczystej nieruchomości dłużnika (podatnika).  Dłużnik (podatnik) nie dysponuje w takiej sytuacji żadnym narzę­dziem prawnym – nie może sam złożyć odpowiedniego wniosku do sądu wieczysto-księgowego, a wszelka inicjatywa w tym zakresie (faktycznego zniesienia zabezpieczenia – wykreślenia hipoteki z księgi wieczystej) należy do organu egzekucyjnego. W takim przypadku organy egzekucyjne działają z opóźnieniem, a dłużnik (podatnik) nie posiada żadnej formalnej możliwości przymuszenia organu podatkowego do działania.

Trudności z uzyskaniem odszkodowania od Skarbu Państwa za wydanie decyzji podatkowej niezgodnej z prawem (Art. 4171 Kodeksu cywilnego oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego (przykładowo I CNP 33/06 oraz V CNP 79/05).) Odpowie­dzialność odszkodowawcza nie powstaje, jeżeli wydanie orzecze­nia niezgodnego z prawem jest wynikiem zastosowania błędnej wykładni przepisów nie stanowiącej rażącego ich naruszenia. Rozwiązaniem jest Doprecyzowanie przepisu 4171 KC – odpowiedzialność SP powinna dotyczyć każdej niezgodności z prawem orzeczenia/decyzji, w tym takiej, która stanowi konsekwencje zastosowania błędnej wykładni przepisów, która nie ma charakteru rażącej niezgodności z prawem. Natomiast w przypadku odpowiedzialności osobistej urzędników/ sędziów biorących udział w wydawaniu orzeczenia/decyzji, ich odpowiedzialność powinna ograniczać się tylko do rażącego naru­szenia prawa.

Martwa instytucja interpretacji ogólnych (Brak odpowiednich regulacji w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: OP), poza Art. 14a OP). Instytucja interpretacji ogólnych miała służyć wszystkim po­datnikom zapewniając jednolite stosowanie prawa podatkowe­go przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej. Tymczasem Ministerstwo często odmawia wydania interpretacji ogólnych bez uzasadnienia. Lewiatan jest zdania, że Choć wprowadzono z dniem 1 stycznia 2012 r. instytucję wniosku o wydanie interpretacji ogólnej, to w naszej ocenie, warunki od któ­rych uzależniono wydanie przez MF takiej interpretacji na wniosek, mogą spowodować brak lub co najmniej ograniczyć funkcjonowa­nie tej instytucji w praktyce. Chodzi tu o wielokrotnie podnoszony już w piśmiennictwie i komentarzach, obowiązek wskazania przez wnioskodawcę, niejednolitego stosowania prawa podatkowego w takich samych stanach faktycznych.

Sposób liczenia ulgowych odsetek 75% odsetek należnych. (Art. 56 §1a OP; interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 12 lutego 2009 r. nr PK4/8012/18/LJO/09/58). Lewiatan poleca Doprecyzowanie przepisów, czy można liczyć odsetki ulgowe od odsetek naliczonych przed wejściem w życie ostatniej nowelizacji, tj. przed 1 stycznia 2009 r. –, dążenie do wydania zmiany interpreta­cji ogólnej wydanej w tym zakresie przez Ministra Finansów. Interpretacja ogólna nr PK4/8012/18/LJO/09/58 wydana w tym zakresie przez Ministra Finansów ogranicza zastosowanie ob­niżonej stawki odsetek za zwłokę wyłącznie do okresów sprzed 1 stycznia 2009 r. mimo, że wobec braku odmiennych przepisów przejściowych, zastosowanie winna znaleźć w całości ustawa nowa, tj. Ordynacja podatkowa w brzmieniu po nowelizacji i przewidująca obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w przypadku korekt deklara­cji przeprowadzonych zgodnie z warunkami z przepisu art. 56 par 1a Ordynacji. Dodatkowe uzasadnienie znajdujemy także w sank­cyjnym charakterze odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej (akcentowaną w orzecznictwie oraz interpretacjach MF) – przy tego typu instytucjach zasadą jest stosowanie w pierwszej kolejności przepisów nowych, chyba że starsze przewidują lepszą sytuację dla podatnika (są względniejsze).

Kontrola podatkowa

reklama

Narzędzia przedsiębiorcy

POLECANE

Dotacje dla firm

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Pomysł na biznes

Eksperci portalu infor.pl

Katarzyna Kopczyńska

Adwokat

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »